Summary

Bone density studies of puberty blockers (drugs that pause puberty) usually report averages. Sociologist Michael Biggs argued that averages hide the patients who matter most: those whose bone density falls into the abnormal range. He used individual data released with England's 2011–15 early puberty blocker study, covering 24 patients scanned after 2 years. On average, bone density fell well behind other teens of the same age and sex. About a third of patients had hip bone density low enough to count as low bone mass, found in only about 2 in 100 teens. More than a quarter had low spine density, and four were in the lowest 1 in 750. The study originally excluded children who already had low bone density, but this was relaxed in 2012. This is a short re-analysis of a small group with no data on broken bones, but it shows reassuring averages can hide worrying individual results.

Key findings

• Η επιστολή ανέλυσε εκ νέου ατομικές οστικές σαρώσεις 24 εφήβων από τη μελέτη αναστολέων εφηβείας της Αγγλίας (2011–15), μέρος μιας ομάδας 31 που περιγράφηκε σε προηγούμενη εργασία του 2019.
• Σε 2 χρόνια υπό αναστολείς εφηβείας, η μέση οστική πυκνότητα έμεινε σαφώς πίσω από άλλους εφήβους της ίδιας ηλικίας και φύλου, κατά περίπου ένα «βήμα» στην τυπική κλίμακα στο ισχίο και τη σπονδυλική στήλη.
• Μετά από 2 χρόνια, περίπου 1 στους 3 ασθενείς είχε οστική πυκνότητα ισχίου αρκετά χαμηλή ώστε να θεωρείται μη φυσιολογική, επίπεδο που βρίσκεται μόνο στο 2,3% των εφήβων της ίδιας ηλικίας και φύλου.
• Περισσότεροι από το ένα τέταρτο είχαν μη φυσιολογικά χαμηλή οστική πυκνότητα στη σπονδυλική στήλη και τέσσερις ήταν στο χαμηλότερο 0,13% του πληθυσμού (περίπου 1 στους 750).
• Η προσαρμογή για το ύψος των ασθενών δεν εξάλειψε την ομάδα με πολύ χαμηλές βαθμολογίες.
• Η μελέτη της Αγγλίας αρχικά απέκλειε παιδιά των οποίων η οστική πυκνότητα ήταν ήδη μη φυσιολογικά χαμηλή. Το 2012 αυτό χαλάρωσε ώστε να επιτρέπεται θεραπεία «σε εξαιρετικές περιπτώσεις», παρά τον κίνδυνο εύθραυστων οστών αργότερα στη ζωή.
• Ο Biggs υποστηρίζει ότι τα κατάγματα πρέπει να καταγράφονται ως παρενέργειες και επικρίνει προτάσεις για λιγότερο συχνές σαρώσεις οστών ή αλλαγή των φυσιολογικών ορίων για αυτή την ομάδα.

Conclusion

Biggs concludes that after 2 years of GnRHa, up to a third of patients had abnormally low bone density (Z-score below −2, the lowest 2.3% for sex and age), with a few in the lowest 0.13%. This undermines Joseph et al.'s reassuring conclusions. He calls their recommendations to reduce DXA monitoring and to redefine reference ranges for this cohort 'surprisingly complacent'. He argues that, rather than altering a measure that gives inconvenient findings, practitioners of puberty suppression must record fractures as adverse events. Whether cases of repeated fractures are exceptional is unknown because clinicians have not collected the relevant data.