Summary

Psychologist Ray Blanchard tested an idea, drawn from Kurt Freund's work, that male-to-female transsexuals come in two basic types. Using routine questionnaires at a Toronto gender clinic, he grouped 163 patients by attraction to men and women. He asked whether they had ever been sexually aroused while cross-dressing. Two-thirds or more of those attracted to women, to both sexes or to neither said yes, compared with 15% of those attracted to men. Blanchard concluded that the groups not attracted only to men form one family, separate from those attracted to men. The paper became the basis of his later 'autogynephilia' theory and of a label in the main US psychiatric manual (DSM-5). Its evidence is a single self-reported question from one 1980s clinic, with small groups and no comparison group, and critics question whether the types hold up elsewhere.

Key findings

• 163 ασθενείς τρανσέξουαλ από άνδρα σε γυναίκα σε ψυχιατρική κλινική του Τορόντο συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια για τη σεξουαλική έλξη. Η μέση ηλικία τους ήταν περίπου 30 ετών.
• Μια στατιστική μέθοδος που ταξινομεί τους ανθρώπους με βάση παρόμοιες βαθμολογίες, ορισμένη εκ των προτέρων να βρει τέσσερις ομάδες, έδωσε 100 ασθενείς που έλκονταν από άνδρες, 35 που έλκονταν και από τα δύο φύλα, 16 που έλκονταν από γυναίκες και 12 που δεν έλκονταν από κανένα.
• Σεξουαλική διέγερση κατά την ενδυμασία του άλλου φύλου ανέφεραν 14 από 16 που έλκονταν από γυναίκες (88%), 9 από 12 που δεν έλκονταν από κανένα (75%) και 23 από 35 που έλκονταν και από τα δύο (66%), έναντι 15 από 100 που έλκονταν από άνδρες (15%).
• Η ομάδα που έλκονταν από άνδρες διέφερε σαφώς από καθεμία από τις άλλες ομάδες, ενώ οι άλλες τρεις ομάδες δεν διέφεραν σαφώς μεταξύ τους.
• Ο Blanchard κατέληξε ότι όσοι έλκονται και από τα δύο φύλα ή από κανένα είναι παραλλαγές εκείνων που έλκονται από γυναίκες, δίνοντας δύο βασικούς τύπους: έλξη προς άνδρες και όχι (αργότερα ονομάστηκε «αυτογυναικοφιλικός»).
• Η μελέτη ήταν το σημείο εκκίνησης για τους τύπους του Blanchard και την ιδέα του 1989 για την αυτογυναικοφιλία, την οποία το αμερικανικό ψυχιατρικό εγχειρίδιο DSM-5 χρησιμοποίησε αργότερα για μια ετικέτα που συνδέεται με τη διάγνωση της διαταραχής διαφυλικής ενδυμασίας.

Abstract

This study tested a prediction derived from the hypothesis that asexual and bisexual transsexualism are actually subtypes of heterosexual transsexualism. Two questionnaire scales measuring erotic attraction to males and females were administered to 163 male-to-female transsexuals. A cluster analysis of their scores divided the subjects into four groups: heterosexual, homosexual, bisexual, and asexual. Fisher Exact tests were used to compare the frequency with which subjects in the four clusters reported a history of erotic arousal in association with cross-dressing. As predicted, there were no differences among the asexual, bisexual, and heterosexual transsexuals, and all three groups included a much higher proportion of fetishistic cases than the homosexual group (p less than or equal to .0001, two-tailed). These findings support the view that male transsexuals may be divided into two basic types: heterosexual and homosexual.

Conclusion

The prediction that asexual and bisexual transsexuals would report a history of cross-gender fetishism about as often as heterosexual transsexuals, and much more often than homosexual transsexuals, survived what Blanchard called an objective, 'hands-off' test that could have shown it false. He argued that anyone dissatisfied with his hypothesis must offer an alternative that explains the high rates of cross-gender fetishism in the asexual and bisexual groups and makes a new, testable prediction. He concluded that male transsexuals may be divided into two basic types, heterosexual and homosexual, with the asexual and bisexual forms being variants of the heterosexual type.