Summary

This essay by a sociology doctoral student reports no new data. It argues that "detransition" covers three different things: stopping or reversing a transition, identifying as a detransitioner, and having a bad experience of transition. Studies often blur them. The author says most research has tried to count or predict detransition in order to prevent it, which does little for people who have already detransitioned. Regret studies have weak spots: requests to reverse surgery come years later, many people just stop going to clinics, and counting lawsuits or "known cases" misses most experiences. The author calls for interview-based research with detransitioners to build care plans, including guidance on stopping hormones. It is an openly transfeminist position paper; its views are argued, not tested.

Key findings

• Η συγγραφέας διαχωρίζει τρεις ιδέες που συχνά ομαδοποιούνται ως «αποχώρηση»: την πράξη της αποχώρησης από την αλλαγή φύλου, τον αυτοπροσδιορισμό ως άτομο που αποχώρησε και την κακή εμπειρία της μετάβασης.
• Το δοκίμιο ταξινομεί την υπάρχουσα έρευνα σε «πρόληψη της αποχώρησης» (μελέτη του πόσο συχνά συμβαίνει και γιατί) και «υποστήριξη της αποχώρησης» (μελέτη της ίδιας της εμπειρίας για βελτίωση της φροντίδας).
• Στα σουηδικά δεδομένα (Dhejne και άλλοι, 2014), τα αιτήματα αναστροφής της επέμβασης έρχονταν τυπικά περίπου 8 χρόνια μετά την επέμβαση. Έτσι το ποσοστό 0,3% για το 2001 έως 2010 μπορεί να είναι πολύ χαμηλό απλώς επειδή δεν είχε περάσει αρκετός χρόνος· αν αφαιρεθεί εκείνη η περίοδος, 14 από 321 άτομα (4,4%) ζήτησαν αναστροφή.
• Οι περιπτώσεις μεταμέλειας που είναι γνωστές στις κλινικές (για παράδειγμα 0,1% σε έρευνα κλινικών που ξεκινούν ορμόνες μόνο με συναίνεση) χαρακτηρίζονται «σημαντικά προβληματικές», επειδή πολλά άτομα που αποχωρούν σταματούν να πηγαίνουν αντί να το πουν στην κλινική τους.
• Εκείνη την εποχή, δεν υπήρχαν ιατρικές οδηγίες για την αποχώρηση και σχεδόν καμία έρευνα για την αποχώρηση σε άτομα που πήραν ορμόνες χωρίς επέμβαση.
• Η συγγραφέας καλεί για έρευνα βασισμένη σε συνεντεύξεις που γίνεται με άτομα που αποχώρησαν και για ιατρική έρευνα για το πώς να σταματούν οι ορμόνες με ασφάλεια.

Abstract

Detransition is tied to three related but distinct concepts – the act of detransitioning, the 'detransitioner' identity, and the negative transition experience – which I refer to collectively using the umbrella term 'detrans'. Detrans research is inevitably political and value-laden, but different methodologies and research questions lend themselves to divergent goals. Drawing on work in the feminist philosophy of science and transfeminist scholarship, I draw a conceptual distinction between research aligned with the goals of 'preventing detrans' vs. 'supporting detrans'. Existing research has constructed detransition as a negative clinical outcome to be prevented because it has been focused on the causes of detrans and the detrans rate. Research associated with the goal of supporting detrans is defined by its focus on the experience and process of detrans itself. Research on preventing detrans constructs detrans as a divisive issue of zero-sum clinical risk, and it is not oriented toward helping people who detransition or who have a negative transition experience. Research on supporting detrans, in contrast, constructs detrans as an issue of inclusion and can be used to improve the medical and mental health care that detrans people receive. I argue that there is an urgent need for qualitative sociological research involving detrans people. I conclude with some broad guidelines for researchers studying detrans.

Conclusion

The author recommends that researchers be precise about which aspect of detrans they study (the act, the identity, or the negative experience), how their measures relate to it, and how the study is described to participants, and that they consult potential participants throughout. Qualitative, interview-based research with online detransition communities is described as feasible and urgently needed whether detransition is rising or not, without "rising epidemic" or "contagion" rhetoric, and detransitioners' calls for medical research on safely stopping hormones are endorsed. Qualitative work should not be used for broad causal claims. Detransitioners should be treated as more than "canaries" signalling a wider risk: their experiences are real, distinct and worth studying in their own right.