Summary

This BMJ investigation asks whether the US claim of medical agreement on treating gender distress in young people is backed by evidence. Block looks at the three most-quoted US guidance documents (from WPATH, the American Academy of Pediatrics and the Endocrine Society) and interviews experts on how they were made. Research reviews behind these guidelines rated the evidence for teenagers as low or very low quality, yet strong recommendations were made, and the pediatrics statement was not based on a formal review of the research. Meanwhile Sweden, Finland and NHS England were restricting medical treatment. It documents real weaknesses in the US guidelines and showed a major journal took the debate seriously. But it is journalism: the reporter chose the sources and examples, some figures (such as 20–30% stopping hormones) come from limited studies, and some readers called it biased.

Key findings

• Οι αμερικανικοί ιατρικοί φορείς (WPATH, American Academy of Pediatrics και Endocrine Society) υποστηρίζουν αναστολείς εφηβείας, ορμόνες του άλλου φύλου και, σε ορισμένες περιπτώσεις, επεμβάσεις για ανηλίκους, ενώ η Σουηδία και η Φινλανδία μετακινήθηκαν ώστε να προηγείται η ψυχολογική φροντίδα και να περιορίζονται οι επεμβάσεις στους ενήλικες.
• Η Endocrine Society χρησιμοποίησε επίσημο σύστημα αξιολόγησης τεκμηρίων και βαθμολόγησε τα τεκμήρια για όλες τις συστάσεις της για εφήβους ως «χαμηλά» ή «πολύ χαμηλά», παρ' όλα αυτά έκανε μερικές φορές ισχυρές συστάσεις. Ο Gordon Guyatt, συνιδρυτής αυτού του συστήματος αξιολόγησης, είπε ότι αυτό πρέπει να είναι σπάνιο και να εξηγείται σαφώς.
• Οι κατευθυντήριες γραμμές της WPATH του 2022 δεν έχουν σύστημα αξιολόγησης τεκμηρίων. Ο ειδικός στις κατευθυντήριες γραμμές Mark Helfand βρήκε δηλώσεις «σε διάσταση με» τους ίδιους τους ερευνητές-ελεγκτές της κατευθυντήριας γραμμής, οι οποίοι βαθμολόγησαν ως χαμηλής ποιότητας τα τεκμήρια για τις επιδράσεις των ορμονών στην ποιότητα ζωής, την κατάθλιψη και το άγχος.
• Ο επικεφαλής συγγραφέας της δήλωσης πολιτικής της American Academy of Pediatrics του 2018 είπε ότι η διαδικασία της δεν μετρούσε ακριβώς ως επίσημη ανασκόπηση της έρευνας. Το Cochrane, κορυφαίος οργανισμός ανασκόπησης τεκμηρίων, αρνήθηκε να δημοσιεύσει προτεινόμενη ανασκόπηση για τους αναστολείς εφηβείας μετά από έλεγχο ειδικών.
• Μια σύνοψη του Πανεπιστημίου McMaster για 61 ανασκοπήσεις έρευνας, που πληρώθηκε από τον οργανισμό Medicaid (δημόσια ασφάλιση υγείας) της Φλόριντα, βρήκε «μεγάλη αβεβαιότητα» για τους αναστολείς, τις ορμόνες και τις επεμβάσεις σε νέους.
• Δύο πρόσφατες μελέτες (ένας έλεγχος ιατρείου οικογενειακού γιατρού στο Ηνωμένο Βασίλειο και αρχεία φαρμακείου του αμερικανικού στρατού) έδειξαν ότι το 20–30% των ασθενών μπορεί να σταματά τις ορμόνες μέσα σε λίγα χρόνια, αλλά αυτές μέτρησαν τη διακοπή, όχι τη μεταμέλεια ή την αποχώρηση από την αλλαγή φύλου.
• Κλινικοί περιέγραψαν ταχύτερη ιατρική θεραπεία και λιγότερη αξιολόγηση ψυχικής υγείας. Σε μελέτη στην κλινική του Seattle Children's, τα δύο τρίτα των εφήβων έπαιρναν ορμόνες μέσα σε 12 μήνες από την πρώτη επίσκεψη.

Conclusion

This investigative report from The BMJ concludes that despite claims of consensus, gender-affirming medical treatments for minors with gender dysphoria lack strong evidence-based support. Key findings include: (1) US medical organizations (WPATH, AAP, Endocrine Society) endorse gender-affirming care including puberty blockers, hormones, and surgeries, while several European countries (Sweden, Finland, France, UK) have moved to restrict medical interventions for minors, prioritizing psychological care; (2) systematic reviews commissioned by guideline bodies found evidence quality to be "low" or "very low," with experts criticizing the misapplication of "evidence-based" labeling to recommendations not meeting rigorous standards; (3) the surge in treatment of minors—particularly birth-registered females with no prior history of gender dysphoria—has outpaced research, with long-term outcomes unknown and detransition rates potentially as high as 20-30%; (4) clinical practice has shifted toward rapid medicalization, with concerns about inadequate assessment and perfunctory informed consent processes; and (5) prominent evidence-based medicine experts conclude that when rigorous systematic reviews find "we don't know," claims of certainty are not evidence-based, and consensus-based guidelines should not be called evidence-based.