Απομετάβαση και διανθρωπιστική δυσφορία
Εξέταζα χειρουργείο, και μετά ήρθε ο COVID, που ευτυχώς καθυστέρησε όλα αυτά τα σχέδια… οι γιατροί και οι θεραπευτές δεν ξέρουν για τη δυσφορία φύλου ταχείας έναρξης… το μόνο που τους έχουν διδάξει είναι η επιβεβαίωση… ορίστε μερικές ορμόνες, ορίστε.
Επισκόπηση
Η Courtney Coulson αφηγείται την απότομη απομετάβασή της μετά από δύο χρόνια ζωής ως «Connor» με χαμηλή δόση τεστοστερόνης, ανιχνεύοντας τη διαδρομή από την παιδική ηλικία ως αγοροκόριτσο, μέσω αυτισμού, χρόνιας ασθένειας, οικογενειακού τραύματος και του αισθήματος ότι είναι ένα «αρσενικό ανδροειδές» παγιδευμένο σε γυναικείο σώμα. Αποδίδει στις συνεντεύξεις του Joe Rogan και στο βιβλίο της Abigail Shrier την ανακάλυψη της δυσφορίας φύλου ταχείας έναρξης, απορρίπτει το μοντέλο αποκλειστικής επιβεβαίωσης που χορηγούσε ορμόνες χωρίς βαθύτερη διερεύνηση, και τώρα ξαναμαθαίνει τη θηλυκότητα ενώ διαχειρίζεται την αποπροσωποποίηση και τη χρόνια κόπωση.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Η Courtney Coulson ξεκινά τον μονόλογό της διάρκειας μίας ώρας ανακοινώνοντας ότι έκανε detransition «εν μια νυκτί», ανταλλάσσοντας την αρρενωπή παρουσία με περούκα, μωβ σκιά ματιών και «κοριτσίστικα ρούχα». Έπειτα γυρίζει πίσω στην παιδική της ηλικία τη δεκαετία του 1990/αρχές του 2000, περιγράφοντας τον εαυτό της ως ένα ψηλό, αθλητικό αγοροκόριτσο που μισούσε τις φούστες και προτιμούσε τα Transformers από τις Spice Girls. Στα έντεκα προσβλήθηκε από γαστρεντερίτιδα· λίγο μετά, η προσωπικότητά της άλλαξε τόσο δραματικά που οι δάσκαλοι υποψιάστηκαν αυτισμό, αλλά δεν διαγνώστηκε επίσημα μέχρι το πανεπιστήμιο επειδή «τα κορίτσια δεν έχουν πραγματικά αυτισμό». Προσθέτει ότι είναι ασέξουαλ, αρομαντική, και πάντα ένιωθε «όχι ακριβώς άνθρωπος», ένα συναίσθημα που τώρα χαρακτηρίζει «τρανσανθρώπινη δυσφορία» — την αίσθηση ότι είναι ανδροειδές παγιδευμένο σε ένα γυναικείο σώμα από σάρκα και αίμα. Η Courtney διηγείται πώς, μετά από μια πρώτη κρίση συνδρόμου χρόνιας κόπωσης στα 21 (που πυροδοτήθηκε από ιό που μεταδίδεται από κουνούπια), άρχισε να μισεί το ότι ήταν γυναίκα, αγόρασε ένα binder και ξεκίνησε τεστοστερόνη χαμηλής δόσης. Ο οικογενειακός της γιατρός συμβούλευσε αναμονή· εκείνη τον απέρριψε ως «τρανσφοβικό», ωστόσο το σώμα της «απέρριψε» την ορμόνη, παράγοντας μόνο μικρές, αναστρέψιμες αλλαγές. Για περίπου δύο χρόνια έζησε ως «Connor», περνώντας για άντρας και απολαμβάνοντας την ελευθερία από τις γυναικείες προσδοκίες. Μια δεύτερη, πολύ πιο σοβαρή υποτροπή της χρόνιας κόπωσης το 2020 την άφησε κλινήρη, εξαρτημένη από αναπηρικό αμαξίδιο και με σπασμούς· κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης κατέληξε ότι η συνέχιση της μετάβασης ήταν «παράλογη», σταμάτησε την τεστοστερόνη και άρχισε να ταυτίζεται ξανά ως γυναίκα. Αποδίδει στις συνεντεύξεις του Joe Rogan με τον Jordan Peterson και την Abigail Shrier — ειδικά στο βιβλίο της Shrier «Irreversible Damage» — το ότι τη βοήθησαν να αναγνωρίσει ότι είχε βιώσει δυσφορία φύλου ταχείας έναρξης, που οφειλόταν σε αυτισμό, ανωριμότητα, οικογενειακό τραύμα (η απιστία και εγκατάλειψη του πατέρα της, η ελεγκτική συμπεριφορά της μητέρας της) και χρόνια ασθένεια, και όχι σε έμφυτη τρανσεξουαλικότητα. Τέλος, η Courtney εξηγεί ότι εξακολουθεί να νιώθει σαν αρσενικό ανδροειδές και διερευνά τη διαταραχή αποπροσωποποίησης, αλλά δεν πιστεύει πλέον ότι η ιατρική μετάβαση θα λύσει τα «τρανσανθρώπινα» συναισθήματά της. Ξαναμαθαίνει τη θηλυκότητα με τους δικούς της όρους, αλλάζοντας το όνομά της πίσω σε Courtney, και διαχειρίζεται την αποξένωση από το σώμα της μέσω διαλογισμού, καρνιβορίας με ένα γεύμα την ημέρα, και της φαντασίωσης να υπηρετεί ως «ανδροειδές-σύντροφος» σε ένα μελλοντικό νοικοκυριό. Κλείνει απορρίπτοντας το μοντέλο της αποκλειστικής επιβεβαίωσης που κάποτε της έδωσε ορμόνες χωρίς βαθύτερη διερεύνηση, και καλεί τους θεατές να ακολουθήσουν τα απομνημονεύματά της που βρίσκονται σε εξέλιξη, υποσχόμενη περαιτέρω βίντεο για τη διασταύρωση του detransition, του αυτισμού, της χρόνιας ασθένειας και της «ταυτότητας ανδροειδούς».