Απομετάβαση και προδοσία: Η ιστορία μου
Ήμουν στειρωμένη, εθισμένη σε ουσίες και αυτοκτονική… ιατρικός ακρωτηριασμός… ο ελέφαντας στο δωμάτιο… άφησα τον εαυτό μου να καταστραφεί.
Επισκόπηση
Η Laura Becker, 27 ετών, αφηγείται την απομετάβασή της στα 22 της, έπειτα από τεστοστερόνη, διπλή μαστεκτομή και διάγνωση PTSD με ρίζες στην παιδική κακοποίηση. Υποστηρίζει ότι η μετάβαση απλώς συγκάλυψε τις πραγματικές πληγές της (αυτισμός, PCOS, κακοποίηση από τον πατέρα) και την άφησε στειρωμένη, εθισμένη σε ουσίες και αυτοκτονική, περιγράφοντας την απομετάβαση ως έναν διά βίου κύκλο πένθους: άρνηση, θυμός, παζάρι, κατάθλιψη και αποδοχή.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Η Laura Becker, μια 27χρονη γυναίκα που άρχισε να ταυτίζεται ως τρανσέξουαλ στα 18 και ξεκίνησε τεστοστερόνη στα 19, λέει στο συνέδριο ότι έκανε detransition το 2019 στα 22 της, μετά από διπλή μαστεκτομή και διάγνωση PTSD που συνέδεσε τη δυσφορία της με την παιδική κακοποίηση και όχι με το σώμα της. Πλαισιώνει τη δική της πορεία ως «αρχετυπική ιστορία detransition»: ένα αυτιστικό κορίτσι με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών και μια δεκαετία πατρικής συναισθηματικής κακοποίησης ανακάλυψε την ιδεολογία φύλου στο Tumblr, επιβεβαιώθηκε γρήγορα από τους θυρωρούς του σχολείου και της ιατρικής, και βγήκε στείρα, εθισμένη σε ουσίες και αυτοκτονική. Οι φωτογραφίες που δείχνει — πρώτα ένα ανέμελο παιδί, μετά μια 19χρονη με παπιγιόν που προσπαθεί να μοιάζει με γκέι άντρα, τέλος μια χλωμή 22χρονη με πρόσφατα ισιωμένο στήθος — προσφέρονται ως οπτική απόδειξη εκείνου που αποκαλεί «ιατρικό ακρωτηριασμό» και του «ελέφαντα στο δωμάτιο» που το κίνημα πρέπει να αντιμετωπίσει. Η Becker επιμένει ότι η καθοριστική στιγμή του detransition δεν είναι η ιατρική μεταμέλεια αλλά μια ψυχολογική αφύπνιση: η συνειδητοποίηση ότι «το σώμα μου δεν ήταν το πρόβλημα». Ορίζει την ίδια τη μετάβαση ως «την πράξη αντιμετώπισης της ψυχολογικής δυσφορίας για το ότι είσαι άντρας ή γυναίκα μέσω τροποποιήσεων του σώματος», που υποκινείται από τη φαντασίωση ότι η αλλαγή του σώματος θα θεραπεύσει την αυτοαπέχθεια και την κοινωνική απόρριψη. Το detransition, λοιπόν, είναι η κατάρρευση αυτής της φαντασίωσης και η έναρξη μιας διαδικασίας πένθους που περνά από την άρνηση («είμαι πραγματικά τρανς»), τον θυμό («άφησα τον εαυτό μου να καταστραφεί»), τη διαπραγμάτευση («βοηθά ακόμη άλλους ανθρώπους»), την κατάθλιψη («δεν θα γίνω ποτέ φυσιολογική») και, τέλος, την αποδοχή («πάντα ήμουν κορίτσι· αυτό που συνέβη ήταν χάλια, αλλά είμαι ζωντανή»). Τονίζει ότι αυτά τα στάδια επαναλαμβάνονται για πάντα, σχηματίζοντας μια σπείρα αντί για ευθεία γραμμή, και ότι οι κλινικοί πρέπει να αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους που κάνουν detransition όχι ως εξωτικά πολιτικά αντικείμενα αλλά ως συνηθισμένους επιζώντες τραύματος που πρόδωσαν οι ίδιοι επαγγελματίες που υποσχέθηκαν θεραπεία. Το μεγαλύτερο μέρος της ομιλίας της είναι μια ταξινομία των «υποκείμενων ζητημάτων» που η μετάβαση απέτυχε να λύσει. Βασιζόμενη σε πέντε χρόνια συνεντεύξεων με δεκάδες ανθρώπους που έκαναν detransition, απαριθμεί: σωματικό τραύμα (PCOS, δυσμορφία, σεξουαλική κακοποίηση), πληγές προσκόλλησης (οικογενειακή αποξένωση, συναισθηματική παραμέληση), ψυχιατρικές συννοσηρότητες (αυτισμός, ΔΠΧ, κατάθλιψη), αναπτυξιακές κανονικότητες (εφηβεία, αποφυγή της ενηλικίωσης τύπου «Πήτερ Παν») και σεξουαλική σύγχυση (λεσβίες, γκέι άντρες και — αμφιλεγόμενα, λέει — κυρίως ετεροφυλόφιλοι στην τρέχουσα ομάδα). Ένα πράσινο τικ δίπλα σε κάθε στοιχείο δείχνει ότι καθένα από αυτά ίσχυε για εκείνη. Η μετάβαση, καταλήγει, αντιμετώπισε «μηδέν τοις εκατό» αυτών των προβλημάτων· απλώς τα σκέπασε με ορμόνες και χειρουργεία ενώ οι πραγματικές πληγές σάπιζαν. Η προδοσία επιδεινώνεται, προσθέτει, όταν θεραπευτές που κάποτε προώθησαν γρήγορα την ιατρικοποίηση υποδέχονται τώρα όσους κάνουν detransition είτε με άγνοια είτε με μια διακριτική περιέργεια τύπου freak-show που τους τραυματίζει ξανά. Η Becker κλείνει με πρακτικές συμβουλές για γονείς, κλινικούς και τους ίδιους τους ανθρώπους που κάνουν detransition: να αναγνωρίζουν ότι οι περισσότερες πληγές είναι «καθολικά ανθρώπινα προβλήματα», όχι ειδικά τρανς· να δανείζονται υπάρχουσες μεθόδους πένθους και τραύματος αντί να ανακαλύπτουν ξανά τον τροχό· και να αναγνωρίζουν το τραύμα προδοσίας που κάνει όσους έκαναν detransition να δυσπιστούν σε κάθε νέο βοηθό. Αποδίδει στη νεανική ομάδα Genspect, που αμφισβητεί την έννοια του φύλου, και στη θεραπεύτρια Stella O’Malley ότι της έδωσαν τον πρώτο ασφαλή χώρο όπου μπόρεσε να διατρέξει τη δική της σπείρα πένθους, και καλεί το κοινό να διαβάσει τα απομνημονεύματα που ολοκληρώνει, *Surviving the Trans Myth*, τον τίτλο των οποίων δείχνει δίπλα στο όνομα χρήστη της στο Twitter. Η ομιλία τελειώνει με μια βιαστική συγγνώμη για το «trauma-dumping» πέρα από τον διαθέσιμο χρόνο, αλλά το σιωπηρό μήνυμα είναι ότι η «απόρριψη» είναι τα δεδομένα: το σώμα της, το σημαδεμένο στήθος της και η συνεχιζόμενη σπείρα της είναι τα στοιχεία που το συνέδριο ζήτησε να δει.