ΜΕΡΟΣ 1: Γιατί έκανα DEtransition - Σχολική κατήχηση
Στα 18, η Planned Parenthood μου έδωσε T σαν καραμέλα — καμία προειδοποίηση για στειρότητα, κίνδυνο καρκίνου ή μη αναστρέψιμη βλάβη. Πέντε χρόνια αργότερα με στοιχειώνουν ακόμα τα αυτόματα τηλεφωνήματα συνταγών: «Η τεστοστερόνη σας είναι έτοιμη».
Επισκόπηση
Η Atreuz, κάποτε το «πιο κοριτσίστικο κορίτσι», περιγράφει πώς ο αδυσώπητος εκφοβισμός, η πρώιμη εφηβεία και οι διαδικτυακές κοινότητες την ώθησαν σε κοινωνική μετάβαση στα 12 και σε έναρξη τεστοστερόνης λίγες μέρες μετά τα 18. Λέει ότι το κλίμα εορτασμού των LGBT στο λύκειό της λειτούργησε ως πύλη εισόδου, ενώ θεραπευτές και η Planned Parenthood έδωσαν γρήγορα ορμόνες χωρίς προειδοποίηση για στειρότητα ή μη αναστρέψιμη βλάβη. Η τεστοστερόνη την άφησε συναισθηματικά επίπεδη, σωματικά τραυματισμένη και να λαμβάνει ακόμα αυτοματοποιημένες κλήσεις ανανέωσης, παρότι δεν παρακολουθήθηκε ποτέ σωστά.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Στο πρώτο μέρος της ιστορίας της, η Atreuz αφηγείται πώς πέρασε από «το πιο κοριτσίστικο κορίτσι» που λάτρευε τις κούκλες και τον ρομαντισμό των παραμυθιών σε ένα 12χρονο που έκανε κοινωνική μετάβαση, άρχισε να δένει το στήθος και στα 18 έκανε ενέσεις τεστοστερόνης. Ανιχνεύει τις ρίζες της δυσφορίας της όχι σε μία μόνο αιτία αλλά σε μια καταιγίδα πρώιμων εμπειριών: αδιάκοπο εκφοβισμό μετά την είσοδο στο νηπιαγωγείο, το σοκ της πρώιμης εφηβείας στα εννέα και τον τρόμο των σεξουαλικών φημών που ακολούθησαν. Ήδη παλεύοντας με ΙΨΔ και κοινωνικό άγχος, ένιωθε σωματικά και συναισθηματικά εκτός συντονισμού με συνομήλικους που έτρεχαν προς μια σεξουαλικοποιημένη εφηβεία ενώ εκείνη ήθελε ακόμα να παίζει με κούκλες. Στο διαδίκτυο ανακάλυψε gay-male fan-fiction όπου τα αγόρια αγαπούσαν αγόρια χωρίς τον «ανταγωνισμό» και τη σεξουαλικοποίηση που φοβόταν· ενήλικες σε τρανς φόρουμ της είπαν ότι η υιοθέτηση αρσενικών αντωνυμιών θα την άφηνε να γίνει «gay αγόρι» και τελικά να αγαπηθεί γι' αυτό που ήταν. Το μήνυμα ότι «όποιος δεν σε αποδέχεται δεν σε αγαπά» έβαλε σφήνα ανάμεσα σε εκείνη και τον πατέρα της, που διαισθανόταν ότι η μετάβαση δεν ήταν αυθεντική. Η Atreuz υποστηρίζει ότι το δημόσιο λύκειό της — που γιορταζόταν για την ΛΟΑΤ επιβεβαίωσή του — λειτούργησε ως «πύλη». Δάσκαλοι και συμμαθητές ρωτούσαν συνεχώς «Πότε ξεκινάς τη T;» και γιόρταζαν το πρώτο τρανς αγόρι της πόλης που είχε ήδη ξεκινήσει ορμόνες. Πιστεύει ότι χωρίς αυτό το περιβάλλον θα είχε κρατήσει την τρανς ταυτότητά της μόνο ως διαδικτυακή περσόνα. Μόλις εξέφρασε την επιθυμία να κάνει μετάβαση, ο αρχικός θεραπευτής της την παρέπεμψε αμέσως σε ειδικό ΛΟΑΤ που, όπως λέει, προσέφερε ελάχιστη αξιολόγηση: μετά από μία ή δύο συνεδρίες ο θεραπευτής κανόνισε ραντεβού στο Planned Parenthood για την εβδομάδα μετά τα 18α γενέθλιά της, παρά την δηλωμένη επιθυμία της Atreuz να τεκνοποιήσει και τις εναπομείνασες αμφιβολίες της. Στην κλινική, θυμάται ότι της έδωσαν συρραμμένες σελίδες που απαριθμούσαν μόνο αισθητικές επιδράσεις της τεστοστερόνης· οι κίνδυνοι γονιμότητας παραλείφθηκαν, και όταν ρώτησε, η νοσηλεύτρια της είπε να μην ανησυχεί, ότι μπορούσε απλώς να σταματήσει τη T αν ποτέ ήθελε να μείνει έγκυος. Κανείς, επιμένει, δεν την προειδοποίησε ότι το φάρμακο ήταν πειραματικό ή ότι θα μπορούσε να προκληθεί μη αναστρέψιμη βλάβη. Οι ιατρικές συνέπειες αποτελούν το συναισθηματικό αποκορύφωμα του Μέρους 1. Η Atreuz περιγράφει πώς η τεστοστερόνη γρήγορα έχει αμβλύνει τα συναισθήματά της, σκότωσε τη libido της και την άφησε να νιώθει «σαν ζόμπι». Θρήνησε την απώλεια της περιόδου της — όσο επώδυνη κι αν ήταν — επειδή σήμαινε τη δυνατότητα μελλοντικών παιδιών. Όταν σταμάτησε για λίγο τη T, η διάθεσή της ανέβηκε και η περίοδός της επέστρεψε, αλλά η κοινωνική πίεση και η δική της αυτοαπέχθεια την ώθησαν πίσω στο φάρμακο. Μετά από αυξήσεις δοσολογίας της είπαν ότι μπορεί να είχε αναπτύξει καρκίνο ή ακόμη και να πέθαινε επειδή τα επίπεδα ορμονών της είχαν γίνει επικίνδυνα, ωστόσο οι κλινικοί, λέει, μιλούσαν «σαν να ήταν δικό μου το λάθος». Οι έλεγχοι έγιναν σχεδόν αδύνατο να προγραμματιστούν, αλλά οι συνταγές συνέχιζαν να φτάνουν· μόνο όταν ένας νέος ψυχίατρος εξέφρασε σοκ που εξακολουθούσε να λαμβάνει τεστοστερόνη χωρίς παρακολούθηση έγινε σαφής η ιατρική αμέλεια. Η Atreuz τελειώνει το τμήμα αποκαλύπτοντας ότι εξακολουθεί να λαμβάνει αυτοματοποιημένες κλήσεις που λένε «η συνταγή σας είναι έτοιμη», μια στοιχειωμένη υπενθύμιση ενός συστήματος που νιώθει ότι την πρόδωσε όταν ήταν ακόμα, με δικά της λόγια, «ένα παιδί — ένα μωρό 18 ετών».