Πώς θεραπεύτηκα από τη δυσφορία φύλου
Η τεστοστερόνη με άφησε με σημάδια, τριχωτή και πενθούσα. Η πραγματική θεραπεία ξεκίνησε μόνο αφού απέρριψα την ιατρική «λύση» και αγκάλιασα το γυναικείο μου σώμα — η τέχνη, η φύση και η αδελφοσύνη νικούν κάθε νυστέρι χειρουργού.
Επισκόπηση
Η Carol, λεσβία που έκανε detransition, μοιράζεται τα συγκεκριμένα βήματα που ακολούθησε για να ανακάμψει από τη δυσφορία φύλου αφού σταμάτησε την τεστοστερόνη πριν από τέσσερα χρόνια. Αποδίδει στην ακρόαση άλλων γυναικών με detrans, στον ριζοσπαστικό φεμινισμό, στην εξάλειψη των ανδροκεντρικών μέσων, στη δημιουργία τέχνης με θέμα τον κόλπο, στη συμμετοχή σε μικρές ομάδες υποστήριξης μόνο για γυναίκες και στις προσωπικές τελετές κάθαρσης ότι τη βοήθησαν να αποδεχτεί το γυναικείο σώμα της και να βρει ειρήνη.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Η Carol, μια λεσβία που έκανε detransition και σταμάτησε την τεστοστερόνη σχεδόν τέσσερα χρόνια πριν, ανοίγει το βίντεο εξηγώντας ότι ενώ «προχωρά» από τη συνεχή δημόσια συζήτηση της μετάβασης και του detransition της, νιώθει υποχρεωμένη να μοιραστεί — μια για πάντα — πώς πραγματικά θεραπεύτηκε από τη δυσφορία φύλου. Τονίζει ότι δεν πιστεύει πως η δυσφορία «θεραπεύεται» ποτέ πλήρως, αλλά επιμένει ότι μπορεί να «βελτιωθεί κατά πολύ». Μιλώντας από τη συγκεκριμένη θέση της ως λεσβίας που έκανε detransition, η Carol πλαισιώνει την ομιλία ως πρακτικό οδηγό για άλλες γυναίκες σαν εκείνη, περιγράφοντας τα συγκεκριμένα βήματα, τις κοινότητες και τις αλλαγές νοοτροπίας που τη βοήθησαν να ανακάμψει τόσο από την κοινωνική όσο και από τη σωματική δυσφορία. Το πιο σημαντικό βήμα, λέει η Carol, ήταν η αναζήτηση και η ακρόαση άλλων λεσβιών που έκαναν detransition. Το άκουσμα των ιστοριών τους της έδωσε γλώσσα για τη δική της εμπειρία και προσέφερε δοκιμασμένες στρατηγικές ανάρρωσης. Παράλληλα με αυτή την υποστήριξη από ομότιμους, βυθίστηκε στον φεμινισμό δεύτερου κύματος (ριζοσπαστικό), που τη δίδαξε ότι «τίποτα δεν με κάνει γυναίκα εκτός από το γεγονός ότι γεννήθηκα θηλυκό ανθρώπινο ον». Η ενασχόληση με αυτό το σώμα σκέψης τη βοήθησε να απορρίψει την ιδέα ότι τα ρούχα, οι μανιέρες ή ο σεξουαλικός προσανατολισμός ορίζουν τη γυναικεία ταυτότητα και αντιμετώπισε το gaslighting που ένιωθε όταν ο έξω κόσμος αρνιόταν τη μισογυνία που βίωνε καθημερινά. Για να αποστασιοποιηθεί από την εσωτερικευμένη αρρενωπότητα και την ανδροκεντρική κουλτούρα, η Carol ξεκίνησε μια ετήσια «κάθαρση». Σταμάτησε να ακούει άνδρες τραγουδιστές, απέφυγε αρσενικά βίαια μέσα και γέμισε τον ελεύθερο χρόνο της με μουσική με γυναίκες πρωταγωνίστριες, παιχνίδια όπως το Horizon Zero Dawn και τέχνη που γιόρταζε τη γυναικεία ταυτότητα. Έκοψε εντελώς την πορνογραφία, αποκαλώντας την επιζήμια για την ψυχική της υγεία και τη σεξουαλική σχέση με τη σύζυγό της. Αντικαθιστώντας αυτές τις επιρροές, άρχισε να φτιάχνει απτή τέχνη — γλυπτά αιδοίων από πηλό που στεγνώνει στον αέρα, ζωγραφική με θέμα την έμμηνο ρύση, και ακόμη άφηνε ανώνυμα πήλινα αιδοία χωμένα σε φλοιούς δέντρων σε τοπικά μονοπάτια πεζοπορίας — ως τρόπο να απευαισθητοποιηθεί από την ντροπή και την αηδία που αισθανόταν εδώ και καιρό για τη γυναικεία ανατομία της. Η Carol περιγράφει επίσης την αξία των ιδιωτικών ομάδων υποστήριξης detransition μόνο για γυναίκες — περίπου δέκα μέλη, κυρίως λεσβίες — όπου οι γυναίκες μοιράζονταν συμβουλές για την αντιμετώπιση της επιστρέφουσας περιόδου, της κίνησης του σώματος και άλλων πυροδοτήσεων. Πρακτικά τελετουργικά βοήθησαν: μια γυναίκα έκανε μπάνια για να βλέπει το αίμα της περιόδου της να στροβιλίζεται «όμορφα», ενώ η ίδια η Carol ζωγράφιζε μέσα από τους πόνους για να επαναπλαισιώσει την έμμηνο ρύση ως σημάδι υγείας και όχι αποτυχίας. Αφηγείται το δικό της συμβολικό τελετουργικό κάθαρσης μετά την τελευταία ένεση τεστοστερόνης: ξύρισε όλο το τρίχωμα που παρήγαγε η T, αρνήθηκε στη συνέχεια να ξυρίζεται για την άνεση κάποιου άλλου, και ταξίδεψε μόνη στα βουνά Sierra Nevada για να ζητήσει συγγνώμη από τις σεκόγιες και να πλυθεί σε ένα κρύο ποτάμι, πράξη που περιγράφει ως πνευματικά «καθαρτική». Τέλος, η Carol προτρέπει σε ριζική αποδοχή: σταμάτα να κυνηγάς την κοινωνική έγκριση και αντί γι' αυτό «βρες τους δικούς σου ανθρώπους». Υπενθυμίζει στους θεατές ότι το να ζει αυθεντικά — ως «bush lesbian» που ούτε επιδεικνύει θηλυκότητα ούτε αναζητά το αρσενικό βλέμμα — έχει γίνει η καθημερινή πηγή δύναμής της. Εστιάζοντας σε ό,τι μπορούν να κάνουν το σώμα και το μυαλό της και όχι σε ό,τι τους λείπει, και γειώνοντας τον εαυτό της στη φύση, την τέχνη και μια φεμινιστική κοινότητα γυναικών που την βλέπουν καθαρά, έχει πετύχει τη μεγαλύτερη ειρήνη με το γυναικείο σώμα της που έχει γνωρίσει ποτέ.