Détransition : Η Élie μετανιώνει που δεν είχε την ευκαιρία να αποδεχτεί τον εαυτό της όπως είναι
Η Élie πήρε αναστολείς εφηβείας και τεστοστερόνη μετά από σύντομες συνεδρίες. Τώρα κάνει detransition, ζώντας με βαθύτερη φωνή, τρίχες στο σώμα, σημάδια και μία στοιχειωτική λύπη: «Δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να αποδεχτώ τον εαυτό μου όπως ήμουν».
Επισκόπηση
Η Élie, που κάνει τώρα detransition, λέει στο FranceTV ότι ως έφηβη οδηγήθηκε με fast-track σε αναστολείς εφηβείας και τεστοστερόνη, χωρίς κανείς να ρωτήσει γιατί ένιωθε λάθος στο γυναικείο της σώμα. Θρηνεί για μη αναστρέψιμες αλλαγές και εύχεται να την είχαν βοηθήσει να αποδεχτεί τον εαυτό της αντί να της πουν ότι είναι τρανς.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Το τμήμα του FranceTV με τίτλο «Détransition : Élie regrette de ne pas avoir eu l’occasion de s’accepter telle qu’elle est» επικεντρώνεται στην Élie, μια νεαρή γυναίκα που κάποτε ταυτιζόταν ως τρανς και έκτοτε έκανε detransition. Σε όλη τη συνέντευξη, που διεξάγεται μαζί με τον Roman, η Élie αφηγείται πώς άρχισε κοινωνική και έπειτα ιατρική μετάβαση στην εφηβεία, πιστεύοντας τότε ότι το να γίνει αγόρι θα έλυνε τη βαθιά δυσφορία με το σώμα και τον κοινωνικό της ρόλο. Περιγράφει την ταχύτητα με την οποία την επιβεβαίωσαν συνομήλικοι, διαδικτυακές κοινότητες και ορισμένοι επαγγελματίες, και πώς αυτή η επιβεβαίωση άφησε ελάχιστο χώρο για να αμφισβητηθεί αν η δυσφορία της μπορεί να είχε άλλες ρίζες. Η κεντρική μεταμέλεια της Élie, που επαναλαμβάνεται με διάφορους τρόπους, είναι ότι «δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να αποδεχτεί τον εαυτό της όπως ήταν». Εξηγεί ότι η θεραπεία και τα ιατρικά ραντεβού επικεντρώνονταν σχεδόν αποκλειστικά στη διευκόλυνση της μετάβασης και όχι στη διερεύνηση υποκείμενων παραγόντων όπως το τραύμα, η εσωτερικευμένη μισογυνία ή οι κοινωνικές πιέσεις. Θυμάται ότι της συνταγογραφήθηκαν αναστολείς ήβης και, αργότερα, τεστοστερόνη μετά από σύντομες μόνο συνεδρίες, και σημειώνει ότι κάθε βήμα ένιωθε και μη αναστρέψιμο και όλο και πιο αποσυνδεδεμένο από οποιαδήποτε σαφή αίσθηση του ποια πραγματικά ήταν. Η συνέντευξη αποτυπώνει την επίμονη δυσπιστία της ότι κανένας ενήλικας στη διαδικασία δεν πάτησε παύση για να ρωτήσει αν χρειαζόταν απλώς βοήθεια να ζήσει άνετα στο γυναικείο σώμα της. Τώρα στα αρχικά στάδια του detransition, η Élie μιλά ειλικρινά για τις σωματικές και συναισθηματικές συνέπειες: μόνιμες αλλαγές στη φωνή και το τρίχωμα του σώματος, χειρουργικές ουλές και την περίπλοκη θλίψη του να χρειάζεται να «διεκδικήσει πίσω» μια γυναικεία ταυτότητα που κάποτε απέρριψε. Τονίζει ότι η ιστορία της δεν είναι συλλήβδην κατηγορητήριο για το μονοπάτι κάθε τρανς ατόμου, αλλά έκκληση για πιο αυστηρή ψυχολογική αξιολόγηση και για να επιτρέψει η κοινωνία στα κορίτσια, ειδικότερα, χώρο να νιώθουν αποξενωμένα από το φύλο τους χωρίς να το ερμηνεύουν αμέσως ως απόδειξη ότι είναι τρανς. Η επαναλαμβανόμενη φράση «Δεν είμαι σίγουρη αν θα πάω στο νοσοκομείο» εμφανίζεται κοντά στο τέλος, υπογραμμίζοντας τον συνεχιζόμενο δισταγμό της για περαιτέρω ιατρικές παρεμβάσεις ακόμη και καθώς αναζητά διαδικασίες αναστροφής.