Απομετάβαση: Αναστροφή μιας μετάβασης φύλου - BBC Newsnight
Δεν έχω μαλλιά. Έχω γένια. Όλο μου το σώμα έχει ακρωτηριαστεί. Πώς στο καλό θα γυρίσω να γίνω η Debbie που ήμουν;
Επισκόπηση
Η Debbie, στην οποία είχε αποδοθεί γυναικείο φύλο κατά τη γέννηση, έζησε 17 χρόνια ως τρανς άνδρας αφότου έκανε μετάβαση στα 44, υποβαλλόμενη σε θεραπεία με τεστοστερόνη και χειρουργεία, μεταξύ των οποίων η κατασκευή πέους. Τώρα μετανιώνει βαθιά για τις μη αναστρέψιμες αλλαγές και κάνει απομετάβαση, αντιμετωπίζοντας σωματικές και συναισθηματικές δυσκολίες. Μαζί με άλλους σε ένα αναπτυσσόμενο δίκτυο απομετάβασης, επισημαίνει την έλλειψη μακροπρόθεσμων δεδομένων, την ανεπαρκή ψυχική υποστήριξη και την ανάγκη για πιο προσεκτική, τεκμηριωμένη φροντίδα πριν από μη αναστρέψιμα ιατρικά βήματα.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Η Debbie, που της αποδόθηκε θηλυκό φύλο κατά τη γέννηση, έζησε 17 χρόνια ως τρανς άντρας έπειτα από μια όψιμη μετάβαση που ξεκίνησε στα 44. Αφού είδε μια ημερήσια τηλεοπτική εκπομπή με τρανς άντρες (από γυναίκα σε άντρα), βίωσε αυτό που αποκαλεί στιγμή «εύρηκα» και ακολούθησε γρήγορα πλήρη ιατρική μετάβαση, συμπεριλαμβανομένης θεραπείας τεστοστερόνης και κατασκευής πέους με δέρμα από τον αντιβράχιό της. Άλλαξε το όνομά της σε Lee και πίστευε ότι η διαδικασία θα την έκανε «διαφορετικό άνθρωπο» και επιτέλους «αποδεκτή στον κόσμο». Ωστόσο, μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες περιγράφει μια ξαφνική, συντριπτική συνειδητοποίηση: «αυτό ήταν λάθος· δεν έπρεπε να είχε συμβεί ποτέ». Μέχρι τότε είχε υποστεί μη αναστρέψιμες σωματικές αλλαγές — ανδρική φαλάκρα, γένια, βαθιά φωνή και εκτεταμένες χειρουργικές ουλές — και τώρα αντιμετωπίζει το τρομακτικό ερώτημα «πώς στο διάολο γυρίζω πίσω στην Debbie που ήμουν;». Βρίσκεται επί του παρόντος υπό την φροντίδα κλινικής φύλου του NHS, αλλά λέει ότι οι ίδιοι οι κλινικοί δεν είναι σίγουροι πώς να αναστρέψουν ή να μετριάσουν τις σωματικές επιπτώσεις της θεραπείας που κάποτε πρόσφεραν. Η Debbie συνδέει την αρχική της κινητοποίηση με παιδική σεξουαλική κακοποίηση, μια αφήγηση που επαναλαμβάνεται στο μικρό, αυτοοργανωμένο δίκτυο ανθρώπων που κάνουν detransition και συσπειρώνεται γύρω από την Charlie Evans. Η Charlie, που ταυτιζόταν ως άντρας από τα 15 αλλά δεν πήρε ποτέ τεστοστερόνη, ίδρυσε το Detransition Advocacy Network αφού βγήκε δημόσια σε μια πορεία Pride. Λέει ότι την έχουν προσεγγίσει περίπου 300 άτομα, οι περισσότεροι νεαρές γυναίκες στις οποίες επίσης αποδόθηκε θηλυκό φύλο κατά τη γέννηση, έλκονται από το ίδιο φύλο και συχνά έχουν συνυπάρχουσες παθήσεις όπως αυτισμό, διατροφικές διαταραχές ή κατάθλιψη. Πολλές της λένε ότι «δεν βρίσκονταν σε κατάσταση να μπορούν να δώσουν συγκατάθεση», νιώθοντας αντίθετα ότι η μετάβαση παρουσιάστηκε ως ο μόνος δρόμος προς την ανακούφιση. Η Charlie τονίζει ότι η ομάδα της δεν είναι «αντι-τρανς» αλλά απλώς υπερασπίζεται όσους έκαναν detransition και νιώθουν εγκαταλελειμμένοι από την ίδια ιατρική διαδρομή που κάποτε τους επιβεβαίωσε. Η ταινία υπογραμμίζει ότι δεν υπάρχουν αξιόπιστα δεδομένα για το πόσοι άνθρωποι κάνουν detransition. Οι δημοσιευμένες εκτιμήσεις που αναφέρονται κυμαίνονται από «πολύ κάτω του 1 %» έως περίπου 2 %, αλλά ο ψυχοθεραπευτής James Caspian και η πρώην κλινικός του GIDS Anna Hutchinson επισημαίνουν ότι αυτά τα στοιχεία προέρχονται από ελαττωματικές ή βραχυπρόθεσμες μελέτες και ότι πολλοί που κάνουν detransition απλώς εξαφανίζονται από την κλινική παρακολούθηση. Η Hutchinson περιγράφει ένα «διπλό βάρος» για αυτή την ομάδα: φέρουν δια βίου ιατρικές συνέπειες ορμονών και χειρουργείων, αλλά παραμένουν με δυσφορία, και πρέπει να το κάνουν χωρίς δομημένη μετέπειτα φροντίδα. Το ντοκιμαντέρ δείχνει κλινικούς του NHS σε αμυντική θέση· η Dr Elizabeth Van Horn αναγνωρίζει τη δυσφορία περιπτώσεων όπως της Debbie αλλά επιμένει ότι η υπηρεσία ήδη επανεξετάζει τα πρωτόκολλά της, για παράδειγμα εξετάζοντας το ενδεχόμενο να αυξηθεί η ηλικία για τους αναστολείς εφηβείας. Υποστηρίζει ότι η εκτεταμένη ποιοτική κλινική εμπειρία αντισταθμίζει την απουσία μακροπρόθεσμων ποσοτικών δεδομένων, ωστόσο ο συνεντευκτής την αμφισβητεί επανειλημμένα για την έλλειψη περιέργειας σχετικά με το γιατί οι παραπομπές — ειδικά έφηβων κοριτσιών — έχουν περισσότερο από διπλασιαστεί σε τέσσερα χρόνια και γιατί πάνω από το 75 % των παραπομπών κάτω των 18 είναι πλέον φυσικά θηλυκά. Η Van Horn παραδέχεται, «δεν ξέρουμε», και παραδέχεται ότι κανένα ενεργό ερευνητικό πρόγραμμα δεν παρακολουθεί ακόμη αυτές τις δημογραφικές μετατοπίσεις ή τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματά τους. Σε όλη τη διάρκεια, η ταινία τοποθετεί όσους κάνουν detransition ως «μια ευάλωτη ομάδα μέσα σε μια ευάλωτη ομάδα», τονίζοντας ότι οι ιστορίες τους δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ως όπλο για την άρνηση φροντίδας σε τρανς ανθρώπους, αλλά να ωθήσουν σε καλύτερη συλλογή τεκμηρίων και πιο ολιστική στήριξη ψυχικής υγείας. Η τελευταία επιθυμία της Debbie είναι παραπονεμένα πρακτική: τα οιστρογόνα να αποκαταστήσουν λίγα από τα μαλλιά της και να μαλακώσουν τα γένια της, το NHS να βρει τρόπο να τη βοηθήσει να ζήσει ξανά ως Debbie, και οι μελλοντικοί ασθενείς να λαμβάνουν πιο αργή, διερευνητική θεραπεία πριν ξεκινήσουν μη αναστρέψιμη αλλαγή.