Γιατί έκανα detransition
Οι αναστολείς εφηβείας καθυστερούν την ανάπτυξη του εγκεφάλου, οι ορμόνες μειώνουν τη ζωή, και τα παιδιά μένουν με μη αναστρέψιμα σημάδια και μεταμέλεια. Αυτό δεν είναι φροντίδα — είναι ιατρική βλάβη ντυμένη με συμπόνια.
Επισκόπηση
Η Exulansic, πρώην φοιτήτρια του UC Berkeley με τρανς ταυτότητα, εξηγεί πώς το παιδικό τραύμα και η ιδεολογία φύλου παραλίγο να την οδηγήσουν σε ιατρική μετάβαση, και πώς μια θεραπεύτρια εκτός πλαισίου φύλου τη βοήθησε να αποφύγει μη αναστρέψιμη βλάβη. Προειδοποιεί πλέον ότι οι αναστολείς εφηβείας, οι ορμόνες του αντίθετου φύλου και οι επεμβάσεις είναι πειραματικά, φέρουν σοβαρούς δια βίου κινδύνους και επιβάλλονται σε ευάλωτους νέους — ιδίως αυτιστικά παιδιά — από ένα μείγμα ιδεολογίας, οικονομικών κινήτρων και φετιχιστικών ενδιαφερόντων.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Η Exulansic, η detransitioner που πήρε συνέντευξη στο Trigonometry, εξηγεί ότι πέρασε τέσσερα χρόνια ταυτιζόμενη ως τρανς ενώ σπούδαζε στο UC Berkeley, όπου ειδικεύτηκε στις σπουδές φύλου και γυναικών και ήταν βυθισμένη σε ό,τι αποκαλεί «ιδεολογία φύλου». Ανιχνεύει την αρχική της δυσφορία με το γυναικείο σώμα και τον κοινωνικό ρόλο της σε τραύμα πρώιμης παιδικής ηλικίας και μια αίσθηση αποξένωσης, μια εξήγηση που κρυσταλλώθηκε όταν έφτασε στο έντονα ιδεολογικό ως προς το φύλο περιβάλλον του κολεγίου. Αν και πολλοί φίλοι της άρχισαν ιατρική μετάβαση, η ίδια δεν πήρε ποτέ τεστοστερόνη ούτε υποβλήθηκε σε χειρουργείο· πιστώνει έναν θεραπευτή που δεν είχε «ιδεολογία φύλου» και την ενθάρρυνε να συζητήσει τα πιθανά ιατρικά αποτελέσματα αντί να την σπρώχνει προς τις ορμόνες. Αυτή η θεραπευτική σχέση, λέει, τη βοήθησε να συνειδητοποιήσει ότι περαιτέρω ιατρικά βήματα θα «εισήγαγαν τόσο απρόβλεπτο τρόμο» στη ζωή της. Επαγγελματικά, η Exulansic εργάζεται τώρα ως λογοθεραπεύτρια με ειδίκευση στις διαταραχές αντωνυμιών και τον τραυματισμό του εγκεφάλου, εμπειρία που τροφοδοτεί την κριτική της στις τρέχουσες πολιτικές αντωνυμιών και στο μοντέλο ιατρικής μετάβασης. Αντλώντας από προσωπική παρατήρηση και κλινική γνώση, υποστηρίζει ότι παρεμβάσεις όπως οι αναστολείς ήβης και οι ορμόνες αντίθετου φύλου είναι «εξαιρετικά πειραματικές», με στόχο τη δημιουργία εμφάνισης και λειτουργίας εκεί που δεν υπάρχουν φυσικά και όχι την αποκατάσταση της υγείας. Αναλύει πώς φάρμακα όπως το Lupron διαταράσσουν την παλμική απελευθέρωση ορμονών που είναι απαραίτητες για την ανάπτυξη του εγκεφάλου και των οστών, παρομοιάζοντας την επίδρασή τους με «το να βάζεις τον εγκέφαλο σε σκοτεινό δωμάτιο ώστε να μην μπορεί να αναπτυχθεί». Παραθέτει επίσης μακροπρόθεσμους κινδύνους — πρώιμη οστεοπόρωση, καρδιαγγειακή βλάβη και πιθανό τραυματισμό του υποθαλάμου που μπορεί να προκαλέσει διαταραγμένη πρόσληψη τροφής — υποστηρίζοντας ότι αυτές οι γνωστές επιπλοκές υποβαθμίζονται ή αγνοούνται. Η Exulansic πλαισιώνει την ίδια τη δυσφορία φύλου ως ψυχική νόσο με ρίζες στη δυσφορία, το τραύμα ή συνοδές καταστάσεις όπως ο αυτισμός, και υποστηρίζει ότι η τρέχουσα προσέγγιση «μόνο επιβεβαίωσης» στερεί από τους ασθενείς το πλήρες φάσμα θεραπευτικών επιλογών. Περιγράφει τους detransitioners που έχει συναντήσει ως φέροντες βαθιά μεταμέλεια για μη αναστρέψιμες αλλαγές φωνής, ουλές μαστεκτομής και βλάβη των γεννητικών οργάνων, αναφέροντας συχνά ότι κανείς δεν τους προειδοποίησε για τη μονιμότητα αυτών των επιδράσεων. Αποδίδει την ταχεία εδραίωση της παιδιατρικής μετάβασης σε ηθικό πανικό που θυμίζει τον Σατανικό πανικό της δεκαετίας του 1980, τροφοδοτούμενο από τη μετάδοση μέσω social media, οικονομικά κίνητρα και αυτό που βλέπει ως μια μικρή αλλά επιδραστική ομάδα φετιχιστών που έχουν «καταλάβει» ιατρικούς θεσμούς. Ενώ αναγνωρίζει ότι ορισμένοι ενήλικες αναφέρουν ικανοποίηση μετά τη μετάβαση, προτείνει ότι οι επιδράσεις placebo, η πίεση της κοινότητας και η άμεση ψυχοτρόπο επίδραση των φαρμάκων μπορεί να εξηγούν αυτά τα αποτελέσματα, και επιμένει ότι λιγότερο καταστροφικές θεραπευτικές οδοί πρέπει να εξερευνηθούν πρώτα.