«Είμαι τρανς, αλλά μετανιώνω για την επέμβαση αναστροφής πέους»: Άνδρας-σε-γυναίκα με detrans μιλά ανοιχτά
Η κολποπλαστική με αναστροφή πέους με άφησε μουδιασμένο, με πόνο και με καθετήρα δια βίου. Ο «αυτοκινητόδρομος χωρίς κανόνες» μου πούλησε μη αναστρέψιμη βλάβη αγνοώντας την ΙΨΔ μου. Οι έφηβοι αξίζουν προειδοποιήσεις, όχι μπάντες υποστήριξης.
Επισκόπηση
Ο Ritchie, 26, ξεκίνησε μετάβαση το 2014 και υποβλήθηκε σε κολποπλαστική με αναστροφή πέους το 2018. Ζει τώρα με μούδιασμα, υπερευαισθησία, ουρηθρικές στενώσεις που απαιτούν επαναλαμβανόμενες διαστολές κάθε 3–4 χρόνια και χωρίς libido. Λέει ότι οι κλινικοί απέρριψαν την ΙΨΔ του, τον ώθησαν προς την επέμβαση, και προειδοποιεί ότι επιπλοκές όπως νέκρωση, πρόπτωση και ολική απώλεια αισθητικότητας είναι συχνές αλλά αποκρύπτονται.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Ο Ritchie, ένας 26χρονος που ξεκίνησε ιατρική μετάβαση το 2014 και υποβλήθηκε σε κολποπλαστική με αναστροφή πέους το 2018, περιγράφει στην Arielle Scarcella τις σοβαρές, μακροχρόνιες σωματικές επιπλοκές που ακολούθησαν την εγχείρηση στα κάτω. Τώρα βιώνει εναλλασσόμενες περιοχές πλήρους μουδιάσματος και οδυνηρής υπερευαισθησίας στην περιοχή του νεοκόλπου, καθιστώντας οποιοδήποτε σεξ «πολύ δύσκολο». Τα ουρολογικά προβλήματα ήταν ακόμα πιο ανασταλτικά: μετά την αφαίρεση του καθετήρα ανακάλυψε ότι η ουρήθρα του είχε στενέψει σοβαρά, προκαλώντας μήνες αγωνίας και την ανάγκη για επανειλημμένες επακόλουθες επεμβάσεις. Κάθε τρία με τέσσερα χρόνια πρέπει να υποβληθεί σε νέα διαστολή ουρήθρας, και εξακολουθεί να στερείται libido. Ο Ritchie τονίζει ότι αυτά τα αποτελέσματα δεν είναι σπάνια· γνωρίζει πολλές τρανς γυναίκες που έχουν «μηδενική αίσθηση εκεί κάτω» και πιστεύει ότι η κοινότητα υποβαθμίζει τους κινδύνους. Ο Ritchie λέει ότι άρχισε να μιλά επειδή δεν είδε σχεδόν κανέναν άνδρα detransitioner πρόθυμο να βγει δημόσια. Ένιωθε προστατευμένος από τη διαδικτυακή παρενόχληση και ως εκ τούτου υποχρεωμένος να προειδοποιήσει άλλους, ιδιαίτερα επειδή τα κυρίαρχα αφηγήματα «στηρίζουν τις τρανς γυναίκες» αγνοώντας τους detrans άνδρες. Αφηγείται πώς, ακόμη και ενώ ήταν σε θεραπεία, οι κλινικοί πλαισίωναν το χειρουργείο ως το λογικό επόμενο βήμα και απειλούσαν να τον διώξουν όταν εξέφρασε επιφυλάξεις. Αφού η επέμβαση πήγε άσχημα, συνειδητοποίησε ότι η σωματική μετάβαση — ιδιαίτερα το χειρουργείο — ήταν «γαμημένα ηλίθια» και «σίγουρα όχι» ο σωστός δρόμος για εκείνον. Πιστεύει τώρα ότι η βραχυπρόθεσμη κοινωνική μετάβαση μπορεί να βοήθησε, αλλά οι μακροπρόθεσμες ιατρικές παρεμβάσεις όχι. Για να εικονογραφήσει πόσο λίγα λέγονται στους υποψήφιους ασθενείς, ο Ritchie απαριθμεί επιπλοκές που σπάνια συζητούνται δημόσια: συνήθεις μετεγχειρητικές λοιμώξεις, νέκρωση (θάνατος ιστού), πρόπτωση του κόλπου («περίπου ένα στα 50») και την εξαιρετικά συνηθισμένη απώλεια ερωτικής αίσθησης. Σημειώνει επίσης ότι μπήκε στην κλινική φύλου με διάγνωση ΙΨΔ, παρακάλεσε για βοήθεια σε αυτό, ωστόσο προωθήθηκε γρήγορα στο χειρουργείο ενώ η θεραπεία της ΙΨΔ αναβλήθηκε. Ο Ritchie προτρέπει όποιον σκέφτεται μετάβαση να αναλύσει τη δυσφορία του σε μικρότερα κομμάτια — ρωτώντας αν η δυσφορία μπορεί αντ' αυτού να προέρχεται από ΙΨΔ, κατάθλιψη, νευροδιαφορετικότητα, ζητήματα προσκόλλησης, εκφοβισμό ή ομόφυλη έλξη — αντί να αποδεχτεί μία μόνο ετικέτα «δυσφορίας φύλου». Παρομοιάζει το τρέχον σύστημα με «έναν αυτοκινητόδρομο χωρίς κανόνες» και υποστηρίζει προστατευτικά κιγκλιδώματα, σαφέστερες προειδοποιήσεις και επαγγελματίες που θα βοηθούν τους ανθρώπους να «αναλύσουν» τα συμπτώματά τους πριν γίνουν μη αναστρέψιμα ιατρικά βήματα.