Τρανς αγόρι που μετέβαινε σε ζωή ως κορίτσι αλλάζει γνώμη
Στα 13, ο Patrick πήρε οιστρογόνα για να σταματήσει την εφηβεία. Στα 14 συνειδητοποίησε ότι είναι αγόρι — τώρα μένει με στήθη και συγχωνευμένα οστά που δεν θα μεγαλώσουν ποτέ.
Επισκόπηση
Ο Αυστραλός έφηβος Patrick Mitchell, που διαγνώστηκε με δυσφορία φύλου στα 12, έζησε δύο χρόνια ως κορίτσι με οιστρογόνα που ξεκίνησαν στα 13. Στα 14 ταυτίστηκε ξανά ως αγόρι, αλλά έχει πλέον μόνιμα στήθη και αλλοιωμένη οστική δομή, και χρειάζεται επέμβαση αφαίρεσης στήθους στη Νότια Κορέα.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Ο Αυστραλός έφηβος Patrick Mitchell, τώρα 14 ετών, έχει περάσει τα τελευταία δύο χρόνια ζώντας ως κορίτσι μετά από διάγνωση δυσφορίας φύλου στην ηλικία των 12. Στην Camden Market του Λονδίνου ψωνίζει ξανά «αγορίστικα» ρούχα, εξηγώντας ότι τώρα ταυτίζεται απλώς ως «αγόρι και κορίτσι», αλλά κυρίως ως αγόρι. Τα οιστρογόνα που έπαιρνε από τα 13 έχουν αφήσει μόνιμες αλλαγές — εμφανές στήθος και αλλαγμένη οστική δομή — γι' αυτό φορά φαρδιά μπλουζάκια για να τα κρύβει. Ο Patrick λέει ότι οι σωματικές υπενθυμίσεις «δεν βοηθούν και τόσο» τώρα που η αίσθηση του εαυτού του έχει μετατοπιστεί, και ο ίδιος και η μητέρα του, Allie Mitchell, σχεδιάζουν χειρουργείο αφαίρεσης στήθους στη Νότια Κορέα, ένα από τα λίγα μέρη που είναι πρόθυμα να χειρουργήσουν έναν 14χρονο. Η Allie αφηγείται πώς, στα τρία ή τέσσερα, ο Patrick λάτρευε να ντύνεται με κοριτσίστικα ρούχα και κάποτε ζήτησε να δει γιατρό «για να τον κάνει κορίτσι». Το απέρριψε ως φάση μέχρι που, στα 12, της είπε ότι ένιωθε σαν κορίτσι παγιδευμένο σε σώμα αγοριού και άρχισε να βιώνει σοβαρή δυσφορία: κρίσεις πανικού, αυτοκτονικές σκέψεις και απειλές ότι θα το σκάσει αν δεν είχε πρόσβαση σε αναστολείς ήβης. Με τα δημόσια ιατρεία να αναφέρουν τρίμηνες αναμονές, η Allie άρχισε να δίνει στον Patrick τα δικά της οιστρογόνα στα 13, με στόχο να σταματήσει την ταχεία ανάπτυξη και αρρενοποίησή του. Ακτινογραφίες στο νοσοκομείο επιβεβαίωσαν ότι τα οστά του συντήκονταν με γυναικείο μοτίβο, και ο Patrick αρχικά ένιωσε ανακούφιση και ευτυχία, πιστεύοντας ότι ήταν στο σωστό δρόμο για να γίνει κορίτσι. Ο παιδίατρος του Σίδνεϊ, καθηγητής John Whitehall, επικρίνει τη βιασύνη για ιατρική θεραπεία, υποστηρίζοντας ότι τα περισσότερα παιδιά με δυσφορία φύλου «το ξεπερνούν» και ότι η συνταγογράφηση οιστρογόνων είναι «πειραματική» και όχι βασισμένη σε αποδείξεις. Υποστηρίζει ότι τα αυξανόμενα ποσοστά διάγνωσης αντανακλούν κοινωνική μετάδοση και όχι πραγματικό επιπολασμό. Ο Patrick, ωστόσο, δεν χαρακτηρίζει τους επαγγελματίες «λάθος»· λέει ότι εφάρμοσαν την καλύτερη διαθέσιμη γνώση εκείνη την εποχή και ότι η μετάβαση ήταν «αυτό που χρειαζόμουν τότε». Τώρα απλώς θέλει να «είναι φυσιολογικός», να προσβλέπει στην κολύμβηση χωρίς φαρδιά πουκάμισα και να ζει «όπως κάθε άλλο παιδί». Η Allie, αναγνωρίζοντας τις σκοτεινές στιγμές και τις μη αναστρέψιμες σωματικές αλλαγές, λέει ότι δεν έχει μεταμέλειες: «Να βλέπεις το παιδί σου να χαμογελά, είναι τόσο χαρούμενος και σίγουρος τώρα».