ΜΕΡΟΣ 2: Γιατί έκανα DEtransition - Προβλήματα υγείας
Η τεστοστερόνη μου έδωσε πέτρες στη χολή, κύστεις ωοθηκών που έσκαγαν και τον φόβο ότι δεν θα συλλάβω ποτέ — οι γιατροί το είπαν «ταχεία ορμονική διακύμανση». Στα 20 είμαι γεμάτη σημάδια, φαλακρή και θρηνώ τα μωρά που ίσως δεν κρατήσω ποτέ. Αυτό δεν είναι «υγειονομική περίθαλψη», είναι μη αναστρέψιμη βλάβη που πουλιέται ως ελευθερία.
Επισκόπηση
Η Atreuz αφηγείται πώς το detransition ξεκίνησε με ένα ζωντανό όραμα του εαυτού της με νυφικό και όχι με σμόκιν, και την ευκαιρία να προσπαθήσει να αποκτήσει μωρό με έναν νέο σύντροφο. Η διακοπή της τεστοστερόνης πυροδότησε μια αλυσίδα ιατρικών κρίσεων: οδυνηρές κύστεις που περιστρέφουν τις ωοθήκες σε κάθε κύκλο, επείγουσα αφαίρεση χοληδόχου κύστης μετά από πέτρες που ο χειρουργός απέδωσε σε ταχείες ορμονικές διακυμάνσεις, και μήνες αποτυχημένων προσπαθειών σύλληψης που την άφησαν φαλακρή, με σημάδια και τρομοκρατημένη ότι κατέστρεψε τη γονιμότητά της. Βλέποντας μια ξαδέλφη να γεννά στο ίδιο νοσοκομείο ενώ εκείνη ήταν στο μετεγχειρητικό κρεβάτι, η μεταμέλεια κρυστάλλωσε: «Γιατί το δικό τους σώμα λειτουργεί και το δικό μου όχι;»
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Στο Μέρος 2 της σειράς της, η Atreuz εξηγεί ότι το detransition ξεκίνησε με μία και μόνη, κινηματογραφική στιγμή διαύγειας. Ενώ μιλούσε στο τηλέφωνο με έναν πρώην φίλο που την είχε απατήσει αλλά ακόμα ήθελε να την παντρευτεί, φαντάστηκε ξαφνικά τον εαυτό της να δέχεται πρόταση γάμου σε παραλία φορώντας σμόκιν, βαθιά ακόμα στη μετάβαση — και μετά το αντιπαρέβαλε με το παιδικό όραμα του να είναι νύφη με νυφικό, «σαν τη Σταχτοπούτα». Αυτή η στιγμιαία αντιπαράθεση την έπεισε ότι ο «Jaden» ήταν μια παράσταση που έπρεπε να αφήσει. Λίγο αργότερα γνώρισε έναν άλλον άνδρα που την έκανε να νιώθει «θηλυκή και κεφάτη», και όταν εκείνος εξέφρασε επιθυμία να αποκτήσει παιδιά, είδε μια ευκαιρία: σταμάτησε την τεστοστερόνη για να προσπαθήσει να συλλάβει, βλέποντάς το ως την έξοδο κινδύνου που θα της επέτρεπε να διεκδικήσει πίσω τη ζωή που πάντα φανταζόταν. Η ενθουσιώδης διάθεση του detransition σκιάστηκε γρήγορα από διαδοχικά προβλήματα υγείας. Η Atreuz παρακολουθούσε σχολαστικά την ωορρηξία με ταινίες LH και καταγραφή θερμοκρασίας, ωστόσο κάθε αρνητικό τεστ εγκυμοσύνης πυροδοτούσε «κρίσεις κλάματος, ουρλιαχτά» και τρόμο ότι η τεστοστερόνη είχε βλάψει μόνιμα τη γονιμότητά της. Μήνα με τον μήνα ανέπτυσσε κύστεις ωοθηκών που έσπαγαν την ημέρα της ωορρηξίας ή κοντά σε αυτήν, προκαλώντας πόνο τόσο σοβαρό που ακτινοβολούσε στο πόδι και μερικές φορές την άφηνε ανίκανη να περπατήσει ή να κοιμηθεί. Μια νύχτα ξύπνησε ουρλιάζοντας, πεπεισμένη ότι πεθαίνει· μια επίσκεψη στα επείγοντα αποκάλυψε χολόλιθους τόσο εκτεταμένους που χρειάστηκε επείγον χειρουργείο για την πλήρη αφαίρεση της χοληδόχου κύστης. Ο χειρουργός της είπε ευθέως ότι η ταχεία ορμονική διακύμανση από την τεστοστερόνη ήταν ο πιθανός ένοχος, μια κρίση που η οικογένειά της αποδέχτηκε χωρίς δισταγμό. Η Atreuz επιμένει στο συναισθηματικό τίμημα αυτών των επιπλοκών. Ξαπλωμένη σε νοσοκομειακό κρεβάτι ενώ μια ξαδέλφη γεννούσε δύο ορόφους πιο πάνω, ρώτησε: «Γιατί το σώμα τους λειτουργεί αλλά το δικό μου όχι;». Περιγράφει ότι νιώθει απατεώνας ανάμεσα στις γυναίκες ξαδέλφες της, σαν να είχε χάσει το δικαίωμα στη γυναικεία ταυτότητα κάνοντας μετάβαση, ενώ ταυτόχρονα θρηνεί τα τελετουργικά ενηλικίωσης — χορός αποφοίτησης, μακριά μαλλιά, μακιγιάζ — που έχασε. Οι σωματικές ουλές από δύο χειρουργεία προστίθενται στις ψυχολογικές: μαλλιά που παραμένουν αραιά παρά τις επεκτάσεις, επίμονη ευαισθησία κοντά στις ωοθήκες και ο διαρκής φόβος ότι το όνειρό της για μητρότητα μπορεί να είναι ανέφικτο. Τελειώνει αναγνωρίζοντας ότι ενώ ελπίζει ακόμα να αποκτήσει την οικογένεια που κάποτε φανταζόταν, κουβαλά το βάρος της μεταμέλειας κάθε φορά που βλέπει υγιείς γυναίκες της ηλικίας της που «απλώς έζησαν τις ζωές τους κανονικά».