Michelle Alleva: Ο μακρύς δρόμος για το σπίτι - ένα ταξίδι detrans
Michelle Alleva: αυτιστική, τραυματισμένη, 21. Οι κλινικές της έδωσαν τεστοστερόνη, μαστεκτομή, υστερεκτομή — δεν ρώτησαν ποτέ γιατί πονούσε. Μια δεκαετία αργότερα είναι detrans και χτυπά το καμπανάκι: το μοντέλο επιβεβαίωσης δημιουργεί θύματα.
Επισκόπηση
Η Michelle Alleva, αυτιστική γυναίκα με ΔΕΠΥ, ξεκίνησε ιατρική μετάβαση στα 21 μετά από μια ζωή που ένιωθε «διαφορετική». Χωρίς καμία διερεύνηση της νευροδιαφορετικότητας, του τραύματος ή των αναδυόμενων χαρακτηριστικών οριακής διαταραχής προσωπικότητας, οδηγήθηκε με fast-track σε τεστοστερόνη, έκανε διπλή μαστεκτομή και αργότερα υστερεκτομή. Πέντε χρόνια χωρίς ορμόνες και βαθιά αυτοστοχασμός την οδήγησαν σε detransition το 2021· προειδοποιεί πλέον ότι το μοντέλο μόνο-επιβεβαίωσης αποτυγχάνει να βοηθήσει ευάλωτους ασθενείς και προβλέπει ένα επερχόμενο κύμα ατόμων με detransition.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Η ιστορία της Michelle Alleva ξεκινά το 2010, όταν, στα 21, συνάντησε για πρώτη φορά την ιδέα ότι η διά βίου δυσφορία της με τη θηλυκότητα μπορεί να σήμαινε ότι ήταν «τρανς». Μεγαλώνοντας ως αδιάγνωστη αυτιστική και με ΔΕΠΥ, ένιωθε πάντα «διαφορετική», θύμα εκφοβισμού επειδή δεν συμμορφωνόταν με το φύλο και συντριμμένη από τις αισθητηριακές και κοινωνικές απαιτήσεις της κοριτσίστικης ηλικίας. Κανείς — και ελάχιστα η ίδια η Michelle — δεν συνέδεσε τη δυσφορία της με τη νευροδιαφορετικότητα. Αντ' αυτού, μια διαδικτυακή ανάρτηση σε message board που ρωτούσε «Έχεις αμφισβητήσει ποτέ το φύλο σου;» προσέφερε ένα νέο, έτοιμο αφήγημα: ίσως ήταν «genderqueer», και μετά FTM (female-to-male) τρανς. Μέσα σε ένα χρόνο είχε υιοθετήσει ένα ανδρικό όνομα, είχε ενταχθεί σε μια ομάδα υποστήριξης του Τορόντο που διοικούνταν από τρανς ταυτιζόμενους θεραπευτές και είχε αποδεχτεί μία από τις πρώτες παραπομπές «ενημερωμένης συναίνεσης» για τεστοστερόνη που παρέκαμπτε το μακρύτερο ψυχιατρικό μονοπάτι gate-keeping της πόλης. Η ιατρική μετάβαση εξελίχθηκε γρήγορα: η τεστοστερόνη ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2010, διπλή μαστεκτομή ακολούθησε τον Ιανουάριο του 2012, και μια μερική υστερεκτομή ολοκληρώθηκε το 2018. Ωστόσο η Michelle αναρωτιέται τώρα αν έδωσε ποτέ ενημερωμένη συναίνεση. Επισημαίνει ότι κανένας κλινικός δεν διερεύνησε τον αυτισμό της, τη ΔΕΠΥ, το ιστορικό σεξουαλικού τραύματος ή τη συναισθηματική αστάθεια που αργότερα θα της χάριζε διάγνωση οριακής διαταραχής προσωπικότητας. Το φυλλάδιο «40 ερωτήσεων» πριν τη μετάβαση που της δόθηκε, θυμάται, έθετε μόνο καθοδηγητικές, επιβεβαιωτικές ταυτότητας ερωτήσεις («Τι δεν σου αρέσει στο να είσαι θηλυκή;») και όχι δύσκολες όπως «Είσαι προετοιμασμένη για την πιθανότητα ο κόσμος να σε διαβάζει ακόμα ως γυναίκα;». Πιστεύει ότι το μοντέλο μόνο επιβεβαίωσης της επέτρεψε να ερμηνεύσει το φυσιολογικό εφηβικό αγοροκοριτσισμό, τις αισθητηριακές αποστροφές για σουτιέν και δαντέλα και την αηδία για το σώμα μετά από μια κακοποιητική σχέση ως απόδειξη ότι ήταν «πραγματικά άνδρας». Πέντε χρόνια πριν κάνει επίσημα detransition, η Michelle σταμάτησε αθόρυβα την τεστοστερόνη επειδή δεν μπορούσε πια να ανεχτεί τις ενέσεις, την ακμή και το συναισθηματικό μούδιασμα. Ζώντας ως ένας μη περνώντας «τρανς τύπος», παρέμεινε ενεργή σε κύκλους κοινωνικής δικαιοσύνης με βάση το Tumblr όπου το καθεστώς ταυτότητας λειτουργούσε ως κοινωνικό νόμισμα· οι straight, λευκοί τρανς άνδρες, σημειώνει, εξακολουθούσαν να απορρίπτονται ως «προνομιούχοι». Το σημείο καμπής ήρθε όταν η ομάδα υπεράσπισης της αναπηρίας για την οποία έγραφε «ακυρώθηκε» λόγω της χρήσης της λέξης «Asperger's». Βιώνοντας την ίδια ασπρόμαυρη απανθρωποποίηση που κάποτε μοίραζε η ίδια, άρχισε να βλέπει την αναλογία ανάμεσα στην cancel culture και τον εκφοβισμό που επέζησε στην παιδική ηλικία. Βλέποντας τη συγκάτοικό της — επίσης detransitioner με BPD — να αναδύεται από την «ομίχλη» της τρανς ταύτισης, κλονίστηκε περαιτέρω η πεποίθησή της. Το 2021 τελικά παραδέχτηκε στον εαυτό της ότι η δεκαετής προσπάθεια διαφυγής από τη θηλυκότητα ήταν, με δικά της λόγια, «μια ακόμα μορφή διαφυγής», και άρχισε να γράφει δημόσια με το όνομα χρήστη «Some Nuance Please». Σήμερα η Michelle ζει χωρίς ορμόνες αντίθετου φύλου, αντικαταθλιπτικά και μαριχουάνα, και αναφέρει την επιστροφή της συναισθηματικής γκάμας, του κλάματος και μιας εσωτερικής αίσθησης ότι «η περσόνα πριν τη T επέστρεψε στη θέση του οδηγού». Αποδέχεται ότι ξένοι θα την διαβάζουν μερικές φορές ακόμα ως άνδρα, αλλά η ευημερία της δεν εξαρτάται πια από τον έλεγχο της αντίληψής τους. Στο Substack της υποστηρίζει ότι ο αυξανόμενος αριθμός detransitioners είναι αναπόφευκτος και προτρέπει τους κλινικούς να αντικαταστήσουν το αισθητικό gate-keeping («Φόρεσες φόρεμα στο ραντεβού;») με διερευνητική θεραπεία που ρωτά «Από πού προέρχεται η δυσφορία;». Πλαισιώνει τη δική της ιστορία λιγότερο ως προειδοποιητικό παράδειγμα για την τρανς ιατρική και περισσότερο ως μελέτη περίπτωσης για το πώς ο ανεξέταστος αυτισμός, το τραύμα, τα χαρακτηριστικά διαταραχής προσωπικότητας και η ιδεολογία κοινωνικής δικαιοσύνης μπορούν να συγκλίνουν ώστε η ιατρική μετάβαση να φαίνεται η μόνη φανταστική μορφή ανακούφισης — μέχρι που δεν είναι.