Corinna Cohn: Η γη του κανενός μετά τη μετάβαση
Στα 19 μου υποσχέθηκαν ένα «κανονικό γυναικείο σώμα». 30 χρόνια οιστρογόνων και μια κολποπλαστική μετά, είμαι ένας ιατρικά θηλυκοποιημένος άνδρας χωρίς σεξουαλική ευχαρίστηση, με καθημερινό πόνο και δια βίου ορμονική εξάρτηση. Δεν μπορείς πραγματικά να αλλάξεις φύλο — και δεν μπορείς να το αναιρέσεις.
Επισκόπηση
Ο Corinna Cohn, 47, αφηγείται 30 χρόνια οιστρογόνων και μια κολποπλαστική στα 19, και ζει τώρα σε ό,τι αποκαλεί «γη του κανενός μετά το τρανς»: ένας ιατρικά θηλυκοποιημένος άνδρας που αντιμετωπίζει δια βίου ορμονική εξάρτηση, απώλεια σεξουαλικής ευχαρίστησης, καθημερινό πόνο από τη διαστολή και μη αναστρέψιμες σωματικές αλλαγές. Απορρίπτει την ετικέτα «detransitioner» ως παραπλανητική, ζητά αυστηρά πρότυπα ενημερωμένης συναίνεσης και προειδοποιεί ότι η μεταμέλεια είναι πραγματική και μη αναστρέψιμη.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Ο Corinna Cohn, συν-οικοδεσπότης του podcast «heterodorks» και συγγραφέας του άρθρου γνώμης του 2022 στην Washington Post «What I wish I'd known when I was 19 and had sex-reassignment surgery», λέει στην οικοδέσποινα Stephanie Winn ότι μετά από σχεδόν τρεις δεκαετίες σε οιστρογόνα και έχοντας υποβληθεί σε κολποπλαστική στα 19, ζει τώρα σε αυτό που αποκαλεί «μετα-τρανς γη του κανενός». Τώρα 47 ετών, ο Cohn περιγράφει τον εαυτό του ως «έναν άνδρα που έχει ιατρικά θηλυκοποιηθεί», τονίζοντας ότι «δεν μπορείς πραγματικά να αλλάξεις φύλο». Εξηγεί ότι 30 χρόνια εξωγενών οιστρογόνων έχουν μόνιμα αλλάξει το σώμα του· η στροφή στην τεστοστερόνη θα πρόσθετε μόνο ανάπτυξη τριχών ανδρικού τύπου χωρίς να αναστρέψει την ανάπτυξη του στήθους ή άλλα θηλυκοποιημένα χαρακτηριστικά, αφήνοντάς τον σωματικά «διαφορετικό άνθρωπο από τους περισσότερους άνδρες». Επειδή οι όρχεις του αφαιρέθηκαν, πρέπει να παραμείνει σε κάποια μορφή ορμονικής υποκατάστασης δια βίου, οπότε η δημοφιλής προτροπή να «απλώς κάνεις detransition» είναι, με δικά του λόγια, «εξοργιστική» και βιολογικά αφελής. Ο Cohn είναι ειλικρινής για το σωματικό και σεξουαλικό κόστος: το σεξ με σύντροφο δεν είναι πια ευχάριστο, ο αυνανισμός αποδίδει μόνο «μια ανάσα ενός φταρνίσματος μιας αίσθησης», και ζει με συνεχείς ιατρικές επιπλοκές που «δεν θα είχε υπογράψει ποτέ». Αμφισβητεί το αφήγημα ότι οι νεοκόλποι είναι λειτουργικά ισοδύναμοι, σημειώνοντας την ανάγκη για επώδυνη καθημερινή διαστολή και πολύ μικρότερη ελαστικότητα από τον φυσικό κολπικό ιστό, και απορρίπτει τους ισχυρισμούς ότι οι γυναικολόγοι δεν μπορούν να δουν τη διαφορά ως «ένα σωρό μαλακίες». Εξετάζοντας τη γλώσσα που χρησιμοποιείται για άτομα σαν εκείνον, θεωρεί τον όρο «detransitioner» χρήσιμο ως συντομογραφία αλλά παραπλανητικό επειδή τόσα πολλά είναι μη αναστρέψιμα· προτιμά τον όρο «επιζών της ιατρικής φύλου», τονίζοντας ότι κάποιοι δεν επιζούν — αναφέροντας αυξημένα ποσοστά αυτοκτονίας και θανατηφόρες χειρουργικές επιπλοκές. Ερωτηθείς πώς η βιομηχανία επιβεβαίωσης φύλου έγινε «μηχανή δισεκατομμυρίων δολαρίων», ο Cohn υποστηρίζει ότι τα ίδια τα τρανς άτομα είναι οι πιο αποτελεσματικοί μάρκετερ της: «Καυχιόμαστε για τις διαδικασίες… και ωθούμε ο ένας τον άλλον να κάνουμε περισσότερες επεμβάσεις», ενώ κάθε έκφραση μεταμέλειας πλαισιώνεται ως απειλή για την πρόσβαση της κοινότητας στη φροντίδα. Θυμάται τη δική του εφηβική πεποίθηση ότι το χειρουργείο θα του έδινε ένα «φυσιολογικό σώμα» και απρόσκοπτη κοινωνική ένταξη ως γυναίκα, προσδοκία που τώρα αποκαλεί «εντελώς ανακριβή». Αν και οι ξένοι συχνά πείθονταν, ο ίδιος δεν έπεισε ποτέ τον εαυτό του: «Υπάρχει πολλή λαχτάρα και πολύς πόνος μέσα ακόμα και σε ανθρώπους που λένε ότι είναι πιο χαρούμενοι που έκαναν μετάβαση». Απορρίπτει λοιπόν την ιδέα του «αληθινού τρανς», αποδίδοντας τη δυσφορία φύλου περισσότερο στην πολιτισμική μισαλλοδοξία προς τη μη τυπική για το φύλο συμπεριφορά παρά σε ενδομήτριο πεπρωμένο. Παρά την απογοήτευση, ο Cohn λέει ότι έχει βρει νόημα σε μικρές, ενσώματες απολαύσεις — πρωινό καφέ, φθινοπωρινό φως, η απλή ικανότητα να τρέχει σε γήπεδο τένις — και προτρέπει άλλους να «επωφεληθούν από τα θαύματα του σύμπαντος» χωρίς να δεσμεύουν την ταυτότητα σε ετικέτες φύλου. Υποστηρίζει την πρόσβαση ενηλίκων σε διαδικασίες σχετικές με τη μετάβαση μόνο υπό αυστηρά πρότυπα ενημερωμένης συναίνεσης, πλήρη αποκάλυψη των κινδύνων (ιατρικών και κοινωνικών) και τερματισμό της χρηματοδότησης από τους φορολογούμενους ελλείψει ισχυρών μακροχρόνιων στοιχείων. Μέχρι να υπάρξουν τέτοιες δικλίδες, θεωρεί το τρέχον σύστημα ως αποτυχημένο τόσο για τα παιδιά όσο και για τους ενήλικες, αφήνοντας άτομα σαν εκείνον να πλοηγούνται σε διά βίου συνέπειες που κανένα περαιτέρω χειρουργείο δεν μπορεί να αναιρέσει.