Αναμετρώντας με τη βιομηχανία ταυτότητας φύλου | με τη Maritza Cummings
Έχασα το στήθος μου, τη μήτρα μου και 16 χρόνια εξαιτίας μιας εξάμηνης συνταγής. Οι συνθετικές ορμόνες καταστρέφουν οστά, εγκεφάλους και οικογένειες — η μετάβαση είναι θεραπεία φαστ φουντ, όχι ιατρική.
Επισκόπηση
Η Maritza Cummings, πρώην εξέχων τρανς άνδρας που έγινε ακτιβίστρια της αποκατάστασης (detransition), διηγείται πώς το παιδικό τραύμα, νευρολογικές παθήσεις και διαδικτυακά σενάρια την οδήγησαν σε μαστεκτομή και υστερεκτομή μέσα σε έξι μήνες από την πρώτη θεραπεία. Τώρα εκστρατεύει εναντίον αυτού που ονομάζει «καλά χρηματοδοτούμενη τρανς ατζέντα», προειδοποιώντας ότι οι συνθετικές ορμόνες και οι μη αναστρέψιμες επεμβάσεις αφήνουν διαρκή σωματική βλάβη και ότι η μετάβαση είναι «θεραπεία φαστ φουντ» που αποφεύγει την πραγματική ψυχολογική δουλειά.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Η Maritza Cummings, που γεννήθηκε γυναίκα και έζησε κάποτε ως ο τρανς άντρας «Mark», αφηγείται μια παιδική ηλικία γεμάτη ταραχή: νυχτερινά δάκρυα, την πεποίθηση ότι ήταν «ένα μικρό αγόρι εγκλωβισμένο στο σώμα ενός κοριτσιού» και, τελικά, έναν γάμο με άντρα που απέτυχε επειδή, όπως λέει, «δεν μπορούσα ούτε τον εαυτό μου να ευχαριστήσω». Αφού συνάντησε για πρώτη φορά τον όρο «FTM» στο Key West γύρω στο 1998, έζησε αυτό που σήμερα αποκαλεί «στιγμιαία πρόταση δύναμης», απορροφώντας διαδικτυακές αφηγήσεις που έμοιαζαν να γράφουν το σενάριο ολόκληρης της ζωής της. Μέσα σε έξι μήνες από την έναρξη της θεραπείας στις αρχές της δεκαετίας του 2000 υποβλήθηκε σε διπλή επέμβαση επτά ωρών —αφαίρεση στήθους και ολική υστερεκτομή— από χειρουργούς που δεν είχαν χειρουργήσει ποτέ ξανά τρανς ασθενή. Ωθούμενη από το ιατρικό της υπόβαθρο και τη χάρη της, έγινε υψηλού προφίλ υπέρμαχος, εκπαιδεύοντας κλινικούς, εμφανιζόμενη σε ισπανόφωνη τηλεόραση, στο National Geographic, και βοηθώντας ακόμη και να παρουσιαστεί η Jazz Jennings στα μέσα ενημέρωσης, πιστεύοντας συνεχώς ότι ήταν «ξεχωριστή» και ότι βρισκόταν σε μοναδική θέση για να βοηθήσει άλλους. Σήμερα η Maritza απορρίπτει κατηγορηματικά την έννοια της «δυσφορίας φύλου», αποκαλώντας την «σκουπίδι-όρο» που χρησιμοποιείται για να διεκδικείται το καθεστώς του θύματος και να εξασφαλίζεται ιατρική παρέμβαση. Βασιζόμενη στα χρόνια της ως εργοθεραπεύτρια και ως αυτοδίδακτη ερευνήτρια, υποστηρίζει ότι η μετάβαση στηρίζεται σε στερεότυπα, νευρολογικές καταστάσεις (Asperger, ΙΨΔ, ΔΕΠΥ), παιδικά τραύματα και την επιθυμία για εξωτερική επικύρωση, και όχι σε κάποιον αντικειμενικό βιολογικό δείκτη. Επικαλείται μελέτες διδύμων, ασκεί κριτική στην πλαστικότητα του εγκεφάλου και επιμένει ότι οι συνθετικές ορμόνες αποσταθεροποιούν το ενδοκρινικό σύστημα, οδηγώντας σε φθίνοντα οφέλη, οστική απώλεια, καρκίνο και ψυχολογική κάμψη. Η μετάβαση, λέει, είναι «θεραπεία fast-food» —μια δραματική αλλά επιφανειακή απόδραση— ενώ η πραγματική θεραπεία απαιτεί ψυχολογική και πνευματική δουλειά για να επιλυθεί η «στάσιμη ενέργεια» από πρώιμα τραύματα όπως η σεξουαλική κακοποίηση, η γονική ευνοιοκρατία ή το ντύσιμο με ρούχα του άλλου φύλου που κάποτε προκαλούσε έκλυση ντοπαμίνης. Η αποκατάσταση (detransition) ξεκίνησε για τη Maritza πριν από περίπου τέσσερα χρόνια, όταν μια στενή σχέση με μια τρανς γυναίκα την ανάγκασε να αντιμετωπίσει τον φόβο της για τους άντρες και, κατ' επέκταση, την αυθεντικότητα της αντρικής της ταυτότητας. Μια «εσωτερική φωνή» δυνάμωνε, αποκαλώντας την απατεώνα· άρχισε να παρατηρεί διαφορές συμπεριφοράς ανάμεσα σε εκείνη και τους βιολογικούς άντρες και συνειδητοποίησε ότι η ιδεολογία είχε γίνει «ένας ιός που καταλαμβάνει τον ξενιστή». Έχοντας ανακτήσει το όνομα Maritza και προετοιμάζοντας τα νομικά έγγραφα για την επαναφορά του δείκτη φύλου της, παράγει τώρα καθημερινά podcast και blog με στόχο να αποκαλύψει αυτό που ονομάζει «καλά χρηματοδοτούμενη τρανς ατζέντα», την οποία καθοδηγούν τρανς φιλάνθρωποι, η Big Pharma και ακτιβιστές κλινικοί που φιμώνουν τη διαφωνία. Αναφέρει ότι έχει χάσει χορηγούς, έχει αποκλειστεί από πλατφόρμες και δέχεται συνεχείς απειλές, αλλά ορκίζεται να συνεχίσει να μιλά γιατί «θα πρέπει να με σκοτώσουν» για να την σταματήσουν. Κοιτώντας προς το μέλλον, η Maritza θέλει ασφαλείς χώρους υπό την καθοδήγηση θεραπευτών για όσους έχουν κάνει detransition, δημόσια εκπαίδευση που να παρουσιάζει τη μετάβαση ως μία μόνο από πολλές επιλογές, και μια πολιτισμική αλλαγή που θα επιτρέπει στις αρρενωπές γυναίκες και τους θηλυπρεπείς άντρες να εκφράζονται χωρίς ιατρική μεταβολή. Παρομοιάζει τις σημερινές πρακτικές παιδιατρικής μετάβασης με «νεοναζιστική ευγονική» και ζητά να τερματιστεί το μοντέλο «ένα μέγεθος για όλους» στις κλινικές φύλου. Τελικά, διατυπώνει την αποστολή της με πνευματικούς όρους: «Δημιουργηθήκαμε θαυμάσια και όμορφα», και η κοινωνία πρέπει να πάψει να λέει στα άτομα που δεν συμμορφώνονται με το φύλο ότι «γεννήθηκαν λάθος».