Γεννημένος σε λάθος σώμα ή παιδικό τραύμα;
Ήμουν ιατρικό πείραμα: ορμόνες στα 15, αφαίρεση πέους στα 25. Αποτέλεσμα: συνεχής βλέννα, βάθος 2 ιντσών, καθόλου σεξ, καθόλου παιδιά. Οι γιατροί δεν ρώτησαν ποτέ γιατί πάγωνα όταν ο πατέρας μου ούρλιαζε «είσαι κανένα κοριτσάκι;»
Επισκόπηση
Ο Airiel Salvatore ταυτιζόταν ως τρανς για 20 χρόνια και πήρε ορμόνες του αντίθετου φύλου για 18, αφότου οδηγήθηκε σε επιταχυνόμενη ιατρική μετάβαση στα 15. Περιγράφει πλέον τη διαδικασία ως ένα μη εγκεκριμένο πείραμα που τον άφησε στείρο, με σεξουαλική δυσλειτουργία και με διά βίου επιπλοκές από μια κολποπλαστική με τμήμα παχέος εντέρου που έγινε στην Ταϊλάνδη όταν ήταν 25. Έκανε απομετάβαση το 2022 και υποστηρίζει ότι η δυσφορία του είχε ρίζες σε σοβαρό παιδικό τραύμα και ενδοοικογενειακή βία, που οι κλινικοί δεν διερεύνησαν ποτέ, εγκρίνοντας τυπικά ορμόνες και χειρουργεία μέσα σε λίγα ραντεβού.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Ο Airiel Salvatore, ένας 35χρονος Καλιφορνέζος που έζησε είκοσι χρόνια ως τρανς-ταυτιζόμενος άντρας και πήρε ορμόνες του αντίθετου φύλου για δεκαοκτώ, περιγράφει την ιατρική του μετάβαση ως «κυριολεκτικά» συμμετοχή σε ένα μαζικό, ανεξουσιοδότητο πείραμα. Μιλώντας στο Transition Justice, τονίζει ότι όταν ξεκίνησε ορμονική θεραπεία το 2004 στα 15 δεν υπήρχαν μακροπρόθεσμα δεδομένα για αναστολείς εφηβείας ή οιστρογόνα που δίνονται σε έφηβους άντρες, ωστόσο μέσα σε λίγες συνεδρίες θεραπείας είχε εγκριθεί και για τα δύο. Ο Airiel διηγείται πώς ο έλεγχος εξαφανίστηκε σχεδόν εν μια νυκτί: μέχρι το 2010, σε καταφύγια νέων στο West Hollywood και το Σαν Φρανσίσκο, φίλοι αποκτούσαν ορμόνες μετά από μία ή δύο επισκέψεις σε κλινική, και χειρουργοί διαφήμιζαν πακέτα «bottom surgery» σε άστεγους εικοσάχρονους. Ο ίδιος εξοικονόμησε 12.000 $ από κακοπληρωμένες δουλειές, πέταξε μόνος του στην Ταϊλάνδη στα 25 και επέτρεψε σε έναν χειρουργό να αφαιρέσει το πέος του και να κατασκευάσει νεοκόλπο από τμήμα του σιγμοειδούς κόλου. Η επέμβαση τον άφησε με αποτέλεσμα τρία στα δέκα: συνεχή βλέννα, όριο βάθους δύο ιντσών που καταρρέει χωρίς επώδυνη καθημερινή διαστολή, και μόνιμη απώλεια της αναπαραγωγικής και σεξουαλικής λειτουργίας. Παρ' όλα αυτά, θεωρεί τον εαυτό του «απίστευτα τυχερό» που γλίτωσε τη νέκρωση ή πολλαπλές αναθεωρήσεις, μοίρες που λέει ότι είναι συνηθισμένες στις διαδικτυακές κοινότητες detrans. Οι ρίζες της δυσφορίας του, πιστεύει τώρα ο Airiel, τέθηκαν προτού μάθει να γράφει τη λέξη. Μεγάλωσε σε μια οικογένεια διαλυμένη από διακίνηση μεθαμφεταμίνης, ενδοοικογενειακή βία και τη μη διαλευκασμένη δολοφονία ενός θείου. Ο πατέρας του, ένας εξαρτημένος που καυχιόταν ότι έκανε ένα τρίμηνο βρέφος «να γίνει άντρας», τον αγνοούσε, τον έσπρωχνε και τον χαστούκιζε εναλλάξ· όταν το αγόρι πάγωνε από τρόμο, ο πατέρας ειρωνευόταν: «Είσαι κοριτσάκι;». Στα επτά, κατά τη διάρκεια μιας τρίμηνης «εξορίας» σε εκείνο το σπίτι, ο Airiel εσωτερίκευσε την ειρωνεία ως σωσίβιο: «Αν ήμουν κορίτσι δεν θα με χτυπούσε». Η φράση έγινε μάντρα, μετά ταυτότητα, και τελικά ένας ιατρικός φάκελος σφραγισμένος «δυσφορία φύλου». Οι θεραπευτές επί δύο δεκαετίες δεν διερεύνησαν ποτέ το οικογενειακό τραύμα· αντίθετα, κάθε φάκελος απλώς επιβεβαίωνε την αυτοδιάγνωση και κλιμάκωνε το σχέδιο θεραπείας — πρώτα οιστρογόνα, μετά ορχεκτομή, μετά κολποπλαστική από κόλον — ενώ η κατάθλιψη, η αποσύνδεση και η χρήση ουσιών ανέβαιναν σταθερά. Το detransition, όταν ήρθε, δεν ήταν μια μοναδική επιφοίτηση αλλά μια αργή συσσώρευση «δυναμικής ενέργειας» που απελευθερώθηκε από τρεις συγκλίνουσες δυνάμεις: την ανάγνωση βιβλίων ψυχολογίας που παρουσίαζαν υγιή προσκόλληση, αναγνωρίζοντας ότι δεν είχε πρότυπο για συναισθηματικά στενές σχέσεις· την επανασύνδεση με τη μητέρα του και την ανακάλυψη της έκτασης του εθισμού του πατέρα του· και, το πιο σπλαχνικό, την αναπαραγωγή της παιδικής ανάμνησης «μακάρι να ήμουν κορίτσι» και τη συνειδητοποίηση ότι ήταν μια δήλωση αντιμετώπισης και όχι μια έμφυτη αλήθεια. Η καταιγίδα κράτησε μια εβδομάδα: γυαλιά ηλίου βουτηγμένα στα δάκρυα σε μεγάλους περιπάτους, νύχτες με κάνναβη γεμάτες «καταιγιστικές συνειδητοποιήσεις», και η ιλιγγιώδης αίσθηση ότι κάθε μεγάλη επιλογή ζωής ήταν αντιδραστική και όχι αυτόβουλη. Σταμάτησε τα οιστρογόνα το 2022, άρχισε να μιλά δημόσια το 2023, και τώρα χρησιμοποιεί την πλατφόρμα για να υποστηρίξει ότι η ευγνωμοσύνη και η προοπτική — όχι η χειρουργική επέμβαση — είναι τα αντίδοτα της δυσφορίας. Το μήνυμά του προς τους κλινικούς είναι ωμό: «Το να νιώθεις λάθος μοιάζει ακριβώς με το να έχεις δίκιο· γι' αυτό πρέπει να ελέγχεις στην πραγματικότητα κάθε πεποίθηση, ειδικά τη δική σου».