Χωρίς λογοκρισία #8 – Ντοκιμαντέρ – ΠΟΣΟ ΟΜΟΡΦΗ ΗΜΟΥΝ ΤΟΤΕ – ΤΑΙΝΙΑ LGBT – ΣΚΗΝ. PIOTR ZWIEFKA
Η Magda: το ανεπεξέργαστο τραύμα βιασμού με οδήγησε στη μετάβαση. 14 χρόνια τεστοστερόνης και μια περιττή υστερεκτομή με άφησαν σημαδεμένη και άρρωστη. Το detransition με έσωσε, αλλά η ζημιά είναι για πάντα.
Επισκόπηση
Η Magda, πρωταγωνίστρια του ντοκιμαντέρ του Piotr Zwiefka, περιγράφει πώς το ανεπεξέργαστο τραύμα βιασμού και το οικογενειακό στρες την οδήγησαν σε πολωνικά τρανς φόρουμ που της προμήθευαν τεστοστερόνη από τη μαύρη αγορά και την καθοδήγησαν να πάρει διάγνωση σε τρεις γρήγορες επισκέψεις. Σε δεκατέσσερα χρόνια η τεστοστερόνη και μια ιατρικά περιττή υστερεκτομή της άφησαν κατεστραμμένη υγεία, ουλές μαστεκτομής και χαμένα χρόνια, πριν κάνει detransition και διεκδικήσει πίσω τη ζωή της ως γυναίκα.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Η Magda, η κεντρική φωνή στο ντοκιμαντέρ του Piotr Zwiefka «Bez Cenzury #8 – JAKA JA BYŁAM WTEDY ŁADNA», αφηγείται ένα δεκαετές ταξίδι μέσα από τη μετάβαση φύλου και πίσω. Μετά την αποφοίτηση από το λύκειο βρέθηκε στριμωγμένη σε ένα διαμέρισμα 60 τετραγωνικών με τους γονείς της, την αδελφή της, τον άντρα της αδελφής της και το νεογέννητό τους. Νιώθοντας περιττή, περιπλανήθηκε στην πόλη και παρασύρθηκε στο διαμέρισμα ενός αγνώστου όπου την κλείδωσαν και τη βίασαν. Πολύ ντροπιασμένη για να το πει ακόμη και στους γονείς της, υπέβαλε αναφορά στην αστυνομία αλλά δεν μπορούσε να προφέρει τη λέξη «βιασμός»· η έρευνα αρχειοθετήθηκε και το τραύμα έμεινε χωρίς θεραπεία. Μόνη στο δωμάτιό της άρχισε να πληκτρολογεί στις μηχανές αναζήτησης φράσεις όπως «δεν θέλω να με αντιμετωπίζουν σαν γυναίκα». Οι αλγόριθμοι την οδήγησαν σε πολωνικά τρανς φόρουμ όπου ιδιωτικά μηνύματα πρόσφεραν τεστοστερόνη μαύρης αγοράς και σκονάκια για το πώς να αποκτήσει κανείς διάγνωση. Μέσα σε τρεις σύντομες συναντήσεις μια ψυχολόγος της έδωσε σφραγίδα για ορμονοθεραπεία· δεν έγινε αιματολογικός έλεγχος, προληπτικός έλεγχος για καρκίνο ή συζήτηση για το τραύμα. Η τεστοστερόνη άλλαξε τη Magda γρήγορα και σκληρά. Μετά τις πρώτες ενέσεις ένιωσε ευφορία, έπειτα χρόνια ευερεθιστότητα· η μητέρα της παρατήρησε ότι κάθε νέα δόση έκανε την κόρη της έξαλλη και απρόσιτη. Τα επόμενα δεκατέσσερα χρόνια η φωνή της Magda βάθυνε, το σώμα της αρρενοποιήθηκε και άρχισε να πίνει τρεις μπίρες κάθε βράδυ, τρέχοντας δέκα χιλιόμετρα μετά, μέχρι που κατέρρευσε η υγεία της και παράτησε το πανεπιστήμιο. Προσκολλήθηκε στην ελπίδα ότι μια υστερεκτομή —που συνιστούσαν τα φόρουμ μέσα σε πέντε χρόνια από την έναρξη των ορμονών— θα της επέτρεπε να μειώσει τη δόση και να νιώσει «φυσιολογική». Σήμερα αποκαλεί την αφαίρεση της υγιούς μήτρας της «χειρότερη από βιασμό», μια δεύτερη παραβίαση που διαπράχθηκε με τη δική της συναίνεση. Σε όλη αυτή την περίοδο έζησε διπλή ζωή: σε έναν κύκλο ήταν «το αγόρι στην T», σε έναν άλλο φοβόταν να συναντήσει παλιούς φίλους που την θυμούνταν ακόμη ως κορίτσι. Όνειρα με άβολες επανασυναντήσεις στοίχειωναν τον ύπνο της, ενισχύοντας την αίσθηση ότι έπαιζε έναν ρόλο αντί να γίνεται ο εαυτός της. Τις αρχές του 2022 η Magda σταμάτησε επιτέλους τις ορμόνες και ξεκίνησε το detransition. Σχεδόν αμέσως μπορούσε ξανά να κλαίει, να μελετά, να νιώθει χαρά. Ωστόσο χρειάστηκε να ξαναρχίσει για λίγο την τεστοστερόνη επειδή το πολωνικό δίκαιο δεν πρόσφερε εύκολο τρόπο επαναφοράς του νομικού της φύλου· η ασυμφωνία ανάμεσα στο γυναικείο σώμα της και τα αντρικά έγγραφα ήταν ανυπόφορη. Τελικά πέταξε οριστικά το «δηλητήριο» και αγκάλιασε τη ζωή ως γυναίκα, έστω και μία που κουβαλά ουλές μαστεκτομής και μη αναστρέψιμες αλλαγές. Κοιτώντας πίσω, πιστεύει ότι η μετάβαση δεν ήταν έκφραση μιας έμφυτης ταυτότητας αλλά μια περίτεχνη απόδραση από το τραύμα του βιασμού, την οικογενειακή ένταση και τη σεξουαλικοποίηση που είχε υποστεί. Θρηνεί τα χαμένα χρόνια και τους ιατρικούς επαγγελματίες που, με δικά της λόγια, αντιμετώπισαν την περίπτωσή της ως «καλή δουλειά» αγνοώντας τις προειδοποιήσεις της μητέρας της. Η Magda κλείνει την ταινία με μια παράκληση: αν κάποιος είχε συνδέσει ήπια την αγωνία της με την επίθεση αντί να επιβεβαιώσει μια τρανς αφήγηση, ίσως να μην είχε ποτέ ξεκινήσει τον δρόμο που της στοίχισε τη μήτρα της, την υγεία της και δεκατέσσερα αναντικατάστατα χρόνια.