Τρανς μεταμέλεια – Ένα ολλανδικό ντοκιμαντέρ
Ξέρω χίλια τοις εκατό ότι είμαι ομοφυλόφιλος άνδρας. Γι' αυτό, ό,τι μου συνέβη είναι καταστροφή. Δεν μου ανήκει. Κάθε μέρα πρέπει να το ξεπερνώ.
Επισκόπηση
Ο Patrick de Veen διηγείται τη διαδρομή του από μια αρχική συνέντευξη σε ολλανδική κλινική φύλου το 1998 έως την επέμβαση επαναπροσδιορισμού φύλου το 2008, που τώρα μετανιώνει βαθιά. Αφού ανακάλυψε ότι ο φάκελός του του 1999 είχε αποκλείσει την τρανσεξουαλικότητα — εύρημα που δεν του ανακοινώθηκε ποτέ —, προσπάθησε να ζήσει ως Patricia αλλά έπεσε σε σοβαρή κατάθλιψη. Έκανε detransition μετά από τρία χρόνια, όμως υποφέρει από χρόνιο πόνο και ψυχολογική αγωνία και έχει έκτοτε λάβει άδεια ευθανασίας, δηλώνοντας ότι ξέρει με βεβαιότητα πως είναι ομοφυλόφιλος άνδρας του οποίου τη ζωή κατέστρεψε η επέμβαση.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Ο Patrick de Veen γεννήθηκε αρσενικός και αναζήτησε για πρώτη φορά θεραπεία στο Πανεπιστημιακό Ιατρικό Κέντρο του Γκρόνινγκεν το 1998. Την εγκατέλειψε το 1999 επειδή δεν τολμούσε να κάνει μετάβαση απέναντι στον έξω κόσμο ή την οικογένειά του. Κατά τη διάρκεια μιας κρίσης ταυτότητας βρήκε ένα διαδικτυακό φόρουμ όπου διάβασε μόνο ενθουσιώδεις ιστορίες για τη ζωή ως τρανς άτομο, κάτι που τον οδήγησε να αναρωτηθεί αν μήπως χρειαζόταν κι εκείνος αυτό, αν και σημειώνει ότι το συναίσθημα δεν υπήρχε από την παιδική ηλικία. Το 2006 επέστρεψε στην κλινική φύλου. Μετά από τρεις συζητήσεις με έναν ψυχίατρο, έλαβε έγκριση να πάρει γυναικείες ορμόνες και ξεκίνησε μια περίοδο πραγματικής ζωής παρουσιαζόμενος δημόσια ως γυναίκα. Συγκέντρωσε ρούχα, παπούτσια και κοσμήματα και φαινόταν αποδεκτός, ωστόσο ένιωθε δυστυχισμένος και φοβισμένος, βγαίνοντας σπάνια έξω. Ενημέρωσε τον θεράποντά του στο Γκρόνινγκεν ότι δυσκολευόταν να παρουσιαστεί ως γυναίκα δημόσια, αλλά λέει ότι ο γιατρός του είπε πως αυτό δεν ήταν λόγος να σταματήσει η επέμβαση. Τον Μάρτιο του 2008 έλαβε ένα παραπεμπτικό που ανέφερε ότι είχε ολοκληρώσει με επιτυχία την περίοδο πραγματικής ζωής και τον Ιούνιο του 2008 υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση επαναπροσδιορισμού φύλου, υιοθετώντας το όνομα Patricia. Λίγους μήνες μετά την επέμβαση έπεσε σε βαθιά κατάθλιψη. Η συνειδητοποίηση του τι είχε γίνει σε εκείνον —και ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να αναιρεθεί— τον κατέκλυσε. Λέει ότι το μετανιώνει βαθιά· δεν του ανήκει. Κάθε μέρα πρέπει να το ξεπερνά, και όταν κάνει ντους κρεμάει μια πετσέτα πάνω από τον καθρέφτη επειδή δεν αντέχει να κοιτάξει. Χρόνια αργότερα, εκείνος και ο ιδιοκτήτης του διαμερίσματός του απέκτησαν τον ιατρικό του φάκελο και ανακάλυψαν ότι το 1999 η ομάδα του Γκρόνινγκεν είχε διαπιστώσει ότι δεν υπήρχε τρανσεξουαλισμός, εύρημα που δεν του ανακοινώθηκε ποτέ. Λέει ότι, αν το γνώριζε, θα μπορούσε να είχε γυρίσει την πλάτη στην ιδέα και να είχε πάει σπίτι του. Ο μετέπειτα ψυχίατρός του, Gert Bakker, σημειώνει ότι ο Patrick είχε διαταραχή προσωπικότητας, προβλήματα εξάρτησης και PTSD, και πιστεύει ότι η ανεπαρκής διερεύνηση απέτυχε να αποκαλύψει ότι η επιθυμία του να είναι γυναίκα ήταν φαντασίωση ή παραλήρημα και όχι γνήσια δυσφορία φύλου. Μετά από τρία χρόνια ζωής ως γυναίκα, ο Patrick αποφάσισε να επιστρέψει στη ζωή ως άντρας, παρακινημένος από την τεχνίτρια νυχιών του που τον έβλεπε να κλαίει εβδομάδα με την εβδομάδα. Ωστόσο ούτε με αυτό είναι ευτυχισμένος. Δεν θα μπορέσει ποτέ ξανά να είναι πλήρως ο εαυτός του και υποφέρει από έντονο, συνεχή πόνο στην κοιλιά και την ουροδόχο κύστη. Έπειτα από χρόνια θεραπείας, διαπιστώθηκε ότι υποφέρει από απελπισμένη και αβάσταχτη ψυχική οδύνη και έλαβε άδεια για ευθανασία. Δηλώνει ότι γνωρίζει με απόλυτη βεβαιότητα ότι είναι ομοφυλόφιλος άντρας και ότι αυτό που του συνέβη είναι καταστροφή.