Πολιτική Ταυτότητας: Η Απομεταβαίνουσα που Αναλαμβάνει Δράση εναντίον του Planned Parenthood
Νόμιζα ότι η μετάβαση ήταν ο μόνος τρόπος να διορθώσω την ψυχική μου υγεία, αλλά εβδομάδες μετά την μαστεκτομή μου κατέρρευσα από λύπη. Δεν θέλω άλλα παλεύοντα νεαρά άτομα να οδηγηθούν βιαστικά σε ορμόνες και χειρουργείο πριν λάβουν πραγματική βοήθεια.
Επισκόπηση
Η Cristina Hineman αφηγείται πώς η ένταξη σε μια κυρίως τρανς ομάδα φίλων στο δημόσιο σχολείο, σε συνδυασμό με την απομόνωση κατά τα lockdowns της COVID και την επιδείνωση της ψυχικής υγείας, την οδήγησε να ταυτιστεί πρώτα ως μη-δυαδική και αργότερα ως τρανς άνδρας. Μετά από μια σύντομη συνάντηση στο Planned Parenthood και έναν θεραπευτή θετικής επιβεβαίωσης που ενθάρρυνε την ιατροποίηση, υπέστη θεραπεία με τεστοστερόνη και διπλή μαστεκτομή, βιώνοντας λύπη μόνο εβδομάδες αργότερα. Τώρα απομεταβαίνουσα, ζει με μόνιμες σωματικές αλλαγές και έχει καταθέσει αγωγή, ζητώντας τα νεαρά άτομα με προβλήματα ψυχικής υγείας να λαμβάνουν βοήθεια αντί να οδηγούνται βιαστικά προς μη αναστρέψιμη χειρουργική επέμβαση.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Η Cristina Hineman μεγάλωσε με εκπαίδευση στο σπίτι και χαρούμενη, συνειδητοποιώντας στα δώδεκα ότι την προσέλκυαν τα κορίτσια. Αν και βρήκε στο διαδίκτυο εξηγήσεις για τον σεξουαλικό προσανατολισμό και τις τρανς ταυτότητες, παρέμεινε ικανοποιημένη με τη ζωή της έως ότου τα θέματα ψυχικής υγείας επιδεινώθηκαν κατά το πρώτο έτος της στο δημόσιο σχολείο. Εκεί, οι περισσότεροι από τους φίλους της ταυτίζονταν ως τρανς, και μερικές φορές αισθανόταν η ίδια ως ο ξένος ως η «σις» φίλη. Άρχισε να χρησιμοποιεί το όνομα Violet, και όταν οι lockdowns της COVID-19 την απομόνωσαν κατά το τρίτο έτος της, βυθίστηκε περισσότερο σε περιεχόμενο για τρανς στο YouTube και το TikTok ενώ παλεύει με κατάθλιψη, αυτοτραυματισμό και σκέψεις αυτοκτονίας. Είχε ήδη αναπτύξει άγχος για το στήθος της και άρχισε να χρησιμοποιεί binder, τελικά υποστηρίζοντας έναν τραυματισμό στον ώμο που την ανάγκασε να εγκαταλείψει τη δουλειά της. Τον Αύγουστο του 2020 άρχισε να αμφισβητεί το φύλο της, και μέχρι τον Νοέμβριο ταυτίστηκε ως μη-δυαδική και άφυλη, αρχικά θέλοντας μόνο χειρουργείο. Ωστόσο, αφού είδε συνομηλίκους της να βαθαίνουν τη φωνή τους με τεστοστερόνη, ζήλεψε και άρχισε να επιδιώκει ορμόνες. Τρεις εβδομάδες αφού γιόρτασε τα δέκα οκτώ της, επισκέφθηκε το Planned Parenthood, όπου μια νοσηλεύτρια της συνέγραψε τεστοστερόνη σε λιγότερο από τριάντα λεπτά αφού παρουσίασε έγγραφα ενημερωμένης συγκατάθεσης που απαριθμούσαν μόνο την τεστοστερόνη, τη χειρουργική αρσενικοποίηση ή το «να μην κάνει τίποτα» ως εναλλακτικές. Οι κίνδυνοι συζητήθηκαν αδιάφορα· η ηπατική βλάβη δεν αναφέρθηκε ποτέ, και αφού η Cristina είπε ότι δεν ήθελε βιολογικά παιδιά, η συζήτηση για τη γονιμότητα τελείωσε. Αργότερα κατάλαβε ότι η νοσηλεύτρια δεν μπορούσε καν να εξηγήσει τι θα συμβεί αν σταματούσε την τεστοστερόνη. Ξεκίνησε τεστοστερόνη τον Νοέμβριο του 2021 και γνώρισε αλλαγές που αρχικά ερμήνευσε θετικά, αν και δεν της άρεσαν τα τρίχα στο σώμα και στο πρόσωπο και η κλειτοριδική ανάπτυξη, πιστεύοντας ότι το τελευταίο μπορεί τελικά να μοιάζει με πέος. Ένας θετικής επιβεβαίωσης θεραπευτής την ενθάρρυνε, και αυτή αποταμίευσε για χειρουργείο. Τον Δεκέμβριο του 2022 συμβουλεύτηκε τον Dr. Jeffrey Rockmore, έναν πλαστικό χειρουργό που δεν απαιτούσε επιστολή θεραπείας. Υπέγραψε έντυπα που περιέγραψαν τη διαδικασία ως χειρουργείο για γυναικομαστία και δεν τον είδε ξανά μέχρι το χειρουργείο, όπου σχεδίασε το επιθυμητό μέγεθος μοσχεύματος θηλής της σε ένα κουτί χαρτοπετσέτας αφού αρνήθηκε την προσφορά του να δείξει τους δικούς του θηλές του ως αναφορά. Ξύπνησε από την διπλή μαστεκτομή με πόνο και εμετό, και εξήχθη γρήγορα. Μια σύντομη ευφορία ξεθώριασε σε αμφιβολία· τη νύχτα μετά το ραντεβού της έξι εβδομάδων μετά την εγχείρηση, υπέστη κρίση άγχους και λύπης. Δοκιμάζοντας ένα γυναικείο τάνκ τοπ αποκάλυψε ένα επίπεδο στήθος και ένα προεξέχον θωρακικό κλωβό που την τρόμαξαν. Κατέρρευσε, είπε στη μητέρα και στη φίλη της, και συνειδητοποίησε ότι είχε κάνει λάθος. Έξι εβδομάδες και δύο μέρες μετά τη χειρουργική επέμβαση, απομετάβασε, φορώντας το φόρεμα της μητέρας της και ξυρίζοντας τα τρίχα που είχαν πάχυνει από την τεστοστερόνη από τα πόδια της. Τώρα είκοσι ετών, η Cristina ζει με μόνιμες αλλαγές. Η φωνή της παραμένει αλλαγμένη, έχει ανεπιθύμητα τρίχα στο πρόσωπο και στο σώμα, και υποφέρει από τυχαίο νευρικό πόνο στα μοσχεύματα των θηλών της. Η απουσία των μαστών και τα αποτελέσματα της κλειτοριδικής ανάπτυξης επηρεάζουν αρνητικά τη σεξουαλική της ζωή. Διαγνωσμένη με αυτισμό στα δεκαεπτά, πιστεύει ότι είχε αναζητήσει μια βήμα-βήμα λύση για την ψυχική της οδύνη. Εύχεται να είχε λάβει βοήθεια για την ψυχική της υγεία και αντιπερισπασμό αντί για επιβεβαίωση της μετάβασης, και ελπίζει ότι η ιστορία της θα προστατεύσει άλλα ευάλωτα νεαρά άτομα από το να οδηγηθούν βιαστικά στο ίδιο μη αναστρέψιμο μονοπάτι.