Συνέντευξη Απομετάβασης με την Ειλικρινή Θεραπεύτρια | The Bridge S2 Ep8
Ήμουν δεκαεννιά όταν το σύστημα μου είπε ψέματα και με σπρώξει προς τη μετάβαση. Στα είκοσι έκανα διπλή μαστεκτομή από ένα κύκλο που με επευφημούσε. Τρία χρόνια χωρίς ορμόνες, ξέρω ότι οι πραγματικές σχέσεις χρειάζονται ειλικρίνεια, όχι σιγή σε ζαχαρωμένα χαρτιά.
Επισκόπηση
Η Maddie Durbin, μια γυναίκα που έχει απομεταβεί και παρουσιάστρια του The Bridge, μοιράζεται πώς ο χρόνιος πόνος και η ιατρική απέλαση την οδήγησαν να αμφισβητήσει το σύστημα που επιβεβαίωσε τη μετάβασή της στα δεκαεννιά. Αναστοχίζεται στην απώλεια φίλων όταν απομετέβη, στο ότι επηρέασε άλλους να μεταβούν και στο ότι έκανε διπλή μαστεκτομή στα είκοσι από ένα κοινωνικό κύκλο που τώρα βλέπει ως επιβλαβή. Τρία χρόνια χωρίς ορμόνες, υπερασπίζεται τις ειλικρινείς σχέσεις και προειδοποιεί ότι η τρανς ταυτοποίηση συχνά λειτουργεί ως επίδεσμος για βαθύτερα ζητήματα.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Η Maddie Durbin συστήνεται ως μια γυναίκα που έχει απομεταβεί και ως η παρουσιάστρια του The Bridge. Εξηγεί ότι κατά τα πρώτα χρόνια της απομετάβασής της δέχτηκε αρχικά τον εαυτό της ως υπεύθυνο, αλλά μόνο τον τελευταίο χρόνο άρχισε να ταυτίζεται ως άτομο απομετάβασης και να ερευνά τις ιστορίες άλλων. Συνειδητοποίησε ότι ως ευάλωτη δεκαεννιάχρονη της είπαν ψέματα και την χειραγωγήσε ένα σύστημα που την απέτυχε, και ότι κανένας επαγγελματίας δεν αμφέβαλε ποτέ την απόφασή της να ζήσει ως τρανς ή δεν την προειδοποίησε ότι κάνοντας το θα γινόταν ασθενής δια βίου. Η απομετάβασή της πυροδοτήθηκε από χρόνιο πόνο και χρόνια κόπωση που το ιατρικό σύστημα απέδιδε ως ινομυαλγία ή φανταστική. Όταν οι γιατροί δεν πρόσφεραν πραγματική βοήθεια, άρχισε να αναζητά εναλλακτικές και να πιστεύει ότι η πραγματική θεραπεία ήταν δυνατή, ένα μήνυμα που δεν έλαβε ποτέ από επαγγελματίες. Αναστοχίζεται ότι το να ζήσει ως τρανς την είχε δεσμεύσει επίσης στο να είναι ασθενής δια βίου, αλλά κανένας θεραπευτής ή γιατρός δεν το ανέφερε ποτέ. Η Maddie μοιράζεται ότι στο λύκειο ξεκίνησε μια συμμαχία gay-straight και αργότερα, ενώ ζούσε ως τρανς, επηρέασε άλλους να μεταβούν, παραπέμποντας ακόμη και μια φίλη στον χειρουργό της—πράξεις που τώρα μετανιώνει. Τονίζει τη σημασία του να μπορούν οι επαγγελματίες να αλλάζουν γνώμη και να παραδέχονται λάθη, σημειώνοντας ότι η ταπεινότητα είναι ιδιαίτερα ζωτικής σημασίας επειδή ο κόσμος έχει αλλάξει τόσο γρήγορα. Αφηγείται τον οδυνηρό χαμό μακροχρόνιων φίλων που την εγκατέλειψαν απλά μόλις έμαθαν ότι είχε απομεταβεί, πριν αρχίσει καν να μιλά δημοσίως. Σε μια εποχή που ήταν συναισθηματικά ευάλωτη και χρειαζόταν υποστήριξη, δεν μπορούσαν να αντέξουν τα ερωτήματα που έθετε η επιλογή της. Σχετίζει την κατάσταση με την ανάκαμψη από τον εθισμό, προτείνοντας ότι η απομετάβαση απαιτεί μερικές φορές να αφήσεις πίσω σχέσεις που δεν θα ήταν υγιείς μακροπρόθεσμα. Αποκαλύπτει επίσης ότι αυτή και μια πρώην καλύτερη φίλη μεταβήκαν μαζί, και ότι εκείνη η φίλη έκοψε επίσης κάθε επαφή όταν η Maddie απομετέβη. Η Maddie λέει ότι έχει περάσει τα τελευταία χρόνια ξανασκέφτοντας τις σχέσεις της αφού συνειδητοποίησε ότι οι άνθρωποι γύρω της την ενθάρρυναν να υποβληθεί σε διπλή μαστεκτομή σε ηλικία είκοσι ετών. Τώρα εκτιμά την ειλικρίνεια και την ικανότητα να διαφωνεί, υποστηρίζοντας ότι οι ροδινοί δεσμοί δεν είναι πραγματική ζωή. Συμφωνεί με την επισκέπτιρά της ότι η τρανς ταυτοποίηση συχνά λειτουργεί ως επίδεσμος για βαθύτερα τραύματα, και ότι οι άνθρωποι χρειάζονται δεξιότητες για να περάσουν μέσα από τον πόνο αντί για γρήγορες λύσεις. Κριτικάρει τη μοντέρνα θεραπεία για την προώθηση αμοιβαία εξαρτημένων αμειβόμενων σχέσεων αντί για γνήσιους δεσμούς κοινότητας. Τρία χρόνια μετά το σταμάτημα των ορμονών, περιγράφει το ταξίδι ως δύσκολο, με την επίγνωση του τι υπέμεινε να συνεχίζει να εμβαθύνει. Ενώ ελπίζει ότι η ευαισθητοποίηση μεγαλώνει και ότι περισσότερα άτομα απομετάβασης που μιλάνε μπορεί να σηματοδοτήσουν μια πτώση της ιδεολογίας, αναγνωρίζει τον αγώνα και τη θλίψη που πολλοί ακόμη αντιμετωπίζουν. Παρακινεί γονείς και αγαπημένα πρόσωπα να είναι απόλυτα ειλικρινή με τα μέλη της οικογένειας που ταυτίζονται ως τρανς αντί να περπατούν σε αυγά, πιστεύοντας ότι η αυθεντικότητα φυτεύει απαραίτητους σπόρους ακόμα και όταν προκαλεί σύγκρουση.