Ανατρέπω τη μετάβαση. (ΑΓΠΓΠ)
Όταν τελείωσε, έμεινα ανολοκλήρωτη, σπασμένη. Βρήκα την ταυτότητά μου στο Χριστό, όχι στο φύλο. Το όνομά μου είναι Daisy, και είμαι γυναίκα.
Επισκόπηση
Η Ντέιζι Στρόνγκιν αφηγείται την απεριόριστη μετάβασή της μετά από χρόνια ζώντας ως τρανς άνδρας, περιγράφοντας πώς η ανακούφιση μετά τη μετάβαση έδωσε τη θέση της σε συντριπτική λύπη, μια αίσθηση ημιτελούς ύπαρξης και απελπισίας με τάσεις αυτοκτονίας, μόλις ολοκλήρωσε τα νομικά και ιατρικά βήματα. Επανεξετάζει τα αρχικά της κίνητρα —κοινωνική δυσφορία, φθόνο και την επιθυμία να ελέγχει τον τρόπο που την αντιλαμβάνονται οι άλλοι— και εξηγεί πως η επιστροφή της στον Χριστιανισμό τη βοήθησε να αποδεχτεί το γυναικείο σώμα και την θεόσταλτη ταυτότητά της, οδηγώντας την να ζήσει ξανά ως Ντέιζι, μια γυναίκα.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Η Daisy Strongin ανακοινώνει ότι απομεταβαίνει. Εξηγεί ότι μετά την ολοκλήρωση της μετάβασης και την αλλαγή των νόμιμων εγγράφων της, αρχικά αισθάνθηκε ανακούφιση, αλλά σύντομα άρχισε να βιώνει εισβολικές σκέψεις για τύψεις. Γύρω στον Απρίλιο του 2019, αυτές οι αμφιβολίες έγιναν πραγματικές και τρομακτικές, εκδηλώνοντας ως ένα άσχημο συναίσθημα βύθισης και μια βαθιά αίσθηση μη-πληρότητας. Η ασυμφωνία που αισθάνθηκε μετά τη μετάβαση ήταν βαθύτερη από αυτή που είχε αισθανθεί πριν, και κατέληξε να μισεί το σώμα της όχι επειδή έδειχνε θηλυκό, αλλά επειδή η αλλαγή του την άφησε να αισθάνεται ασυνεπής. Συνειδητοποίησε ότι ακόμα κι αν είχε γίνει αδιάκριτη από έναν cisgender άνδρα, θα αισθανόταν κενή. Κατά τα πρώτα χρόνια της μετάβασής της, είχε ενθουσιαστεί με κάθε βήμα—οι αλλαγές στη φωνή, η επέμβαση στο στήθος—και είχε ερμηνεύσει αυτόν τον ενθουσιασμό ως απόδειξη ότι ήταν στο σωστό δρόμο. Αλλά μόλις η διαδικασία ολοκληρώθηκε, αισθάνθηκε σπασμένη. Έγινε αυτοκτονική, πιστεύοντας ότι οι μόνες της επιλογές ήταν είτε να ζήσει με τις τύψεις ενώ παρουσίαζε την ανδρικότητα είτε να επιχειρήσει αντιστροφή. Από τον Απρίλιο έως τον Δεκέμβριο του 2019, σχεδίαζε να ζήσει με τις τύψεις, αλλά η αγωνία ήταν αφόρητη. Άρχισε να το λέει αόριστα σε ξένους και σε ραντεβού, αδυνατώντας να εκφράσει την αλήθεια σε αυτούς που ήταν κοντά της. Αναστοχίζεται ότι η πεποίθηση ότι οι τύψεις θα οδηγούσαν στην αυτοκτονία έκανε την εμπειρία πολύ χειρότερη, και πιστεύει ότι χωρίς αυτή την αφήγηση, ίσως είχε μάθει να ζει με τη δυσφορία της αντί να κάνει μετάβαση. Ξανά εξετάζοντας τους αρχικούς της λόγους για τη μετάβαση, λέει ότι ήθελε να είναι αγόρι από μικρή ηλικία και συμμορφώθηκε με την αφήγηση των τρανς του 2015. Δεν είχε σωματική δυσφορία, μόνο κοινωνική δυσφορία: μια επιθυμία να ελέγχει πώς την αντιλαμβάνονταν οι άλλοι και να θεωρείται αρρενωπή. Ζήλευε την αποδοχή που λάμβαναν άλλοι τρανς άνδρες και ήθελε μια κατανοητή ταυτότητα. Βυθίστηκε στην κοινότητα των τρανς και έκανε βίντεο, χρησιμοποιώντας την τρανς ταυτότητά της ως ένα προστατευτικό πλακάτ για να προστατεύσει το πραγματικό της εαυτό από την επιτήρηση. Η στροφή της προς τον Χριστιανισμό αναδύθηκε παράλληλα με τις αμφιβολίες της. Πίστευε πάντα βαθιά στον Θεό αλλά απέφευγε μια προσωπική πίστη λόγω των συνεπειών της. Τελικά άνοιξε τον εαυτό της στη γραφή και την προσευχή, αισθανόμενη την παρουσία του Θεού και συνειδητοποιώντας ότι ανήκει σε Αυτόν. Τονίζει ότι δεν απομετέβη μόνο επειδή πίστευε ότι το να είναι τρανς είναι αμάρτημα· μάλλον, οι τύψεις της και η πίστη της ήταν μέρος μιας βαθύτερης λύτρωσης. Συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να αποδεχτεί τον εαυτό της όπως την δημιούργησε ο Θεός, συμπεριλαμβανομένης της ουσιαστικής της θηλυκότητας και της επιθυμίας της να είναι μητέρα και σύζυγος. Τώρα, με στόχο να ζήσει πλήρως ως Daisy μέχρι τον Ιανουάριο του 2021, αλλάζει το νόμιμο όνομά της, ξαναχτίρει τη γκαρνταρόμπα της και ετοιμάζεται να το πει σε όλους στη ζωή της. Καταλήγει δηλώνοντας ότι είναι γυναίκα, και το κάνει αυτό για τον εαυτό της, για άλλους που μπορεί να το χρειάζονται, και για τον Θεό.