Δυσκολία & Ελπίδα: Μια Ιστορία Απομετάβασης | με την Veera
Ήμουν πρόθυμη να πιστέψω ότι είμαι άνδρας για να σώσω τον εαυτό μου. Πήρα τη μαστεκτομή, τις ορμόνες και την υστεροκτομή—μετά ρώτησα, πού είναι η ευτυχία; Η μετάβαση δεν με διόρθωσε· τα έκανε όλα χειρότερα και με αποσπόνσε από το τραύμα μου.
Επισκόπηση
Η Veera, μια Φινλανδή YouTuber, πέρασε την παιδική της ηλικία σε αναδοχική φροντίδα αντιμετωπίζοντας κακοποίηση και αστάθεια, χρησιμοποιώντας ανορεξία για να σταματήσει την εφηβεία πριν αργότερα υιοθετήσει ταυτότητες trans από non-binary σε trans άνδρα. Μετά από μια διπλή μαστεκτομή, τεστοστερόνη, νομική αλλαγή φύλου και υστεροκτομή, βρήκε τον εαυτό της αποσυνδεδεμένο, οργισμένο και απελπισμένο. Το ξεκίνημα αντικαταθλιπτικών στα τέλη του 2019 της έδωσε αρκετή διαύγεια για να αναγνωρίσει ότι η μετάβαση είχε εμβαθύνει παρά να λύσει το τραύμα της, και απομετάβασε καθ' όλη τη διάρκεια του 2020. Αποδέχεται τώρα το θηλυκό σώμα της ενώ απορρίπτει την πίεση να συμμορφωθεί με οποιοδήποτε ιδεώδες φύλου.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Η Veera μεγάλωσε σε φινλανδική αναδοχική οικογένεια, όπου η συνεχής επιτήρηση από τις υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας της άφησε χωρίς αίσθηση ιδιωτικής ζωής ή προσωπικών ορίων. Ως το πρώτο κορίτσι σε μια αναδοχική οικογένεια αγοριών, αισθανόταν τεράστια πίεση να είναι ένα «ονειρικό κορίτσι», ωστόσο ήταν ένα χαρούμενο αγοροκόριτσο που φορούσε αγορίστικα ρούχα και έπαιζε στα δάση. Η αναδοχική της μητέρα την ντρόπιαζε και την χλεύαζε γι' αυτό, φωνάζοντας ότι δεν ήταν ούτε κορίτσι ούτε αγόρι αλλά κάτι «γαμημένα ουδέτερο», κάνοντάς την να αισθάνεται ότι είχε αποτύχει σε κάτι θεμελιώδες απλώς με το να υπάρχει. Κατά την εφηβεία της στα 13, ήδη αυτοκτονική, καταθλιπτική και αυτοτραυματιζόμενη μετά τους θανάτους των βιολογικών της γονέων και του παππού της, ανακάλυψε υπέρ-ανα περιεχόμενο και χρησιμοποίησε την ακραία απώλεια βάρους για να σταματήσει το σώμα της που αναπτυσσόταν, να σταματήσει τις περιόδους της και να αποφύγει το αίμα που δεν μπορούσε ψυχολογικά να αντέξει. Αργότερα επανερμήνευσε αυτήν την ανορεξία ως δυσφορία φύλου όταν συνάντησε την ιδεολογία του trans στις αρχές των είκοσί της. Προχωρώντας μέσα από ταυτότητες από gender-fluid σε non-binary σε trans άνδρα, πίστευε ότι το να γίνει άνδρας ήταν ο μόνος τρόπος να ξεφύγει από τη θηλυκότητα και να είναι ασφαλής μετά από τραυματικές εμπειρίες ως νεαρή γυναίκα. Πλήρωσε για μια διπλή μαστεκτομή σε μια ιδιωτική φινλανδική κλινική πριν λάβει επίσημη διάγνωση από κλινική φύλου, αγνοώντας την προειδοποίηση του θεραπευτή της ότι βιαζόταν. Πέντε μέρες μετά την εγχείρηση είχε μια νευρική κρίση, αισθανόμενη ότι είχε απομακρυνθεί πολύ από το «φυσιολογικό», αλλά έθαψε το συναίσθημα και συνέχισε. στο δημόσιο σύστημα, ένας γιατρός αρχικά την θεώρησε πολύ τραυματισμένη για να κάνει μετάβαση, μετά αναίρεσε τον εαυτό του επειδή φαινόταν λειτουργική· άρχισε την τεστοστερόνη το 2017 σε ηλικία 25 ετών. Αρχικά αισθάνθηκε ήρεμη, με αυτοπεποίθηση και ασφαλής, αλλά κατά τη διάρκεια τριών ετών έγινε συναισθηματικά αμβλύ, αποσυνδεδεμένη και γεμάτη οργή, τελικά λέγοντας σε ένα κέντρο υποστήριξης trans ότι έβλεπε τον εαυτό της ως τέρας, μόνο για να της πει ότι περισσότερη χειρουργική επέμβαση θα βοηθούσε. Αφού απέκτησε νομική κατάσταση αρσενικού και ολική υστεροκτομή, ρώτησε πού ήταν η υποσχεμένη ευτυχία και το προνόμιο. Καταγράφοντας ημερολόγια βίντεο το 2019, άκουσε την απελπισία της και, αφού ξεκίνησε φάρμακα κατά της κατάθλιψης, συνειδητοποίησε ότι η μετάβαση δεν είχε διορθώσει τη ζωή της αλλά την είχε χειροτερέψει. Απομετάβασε καθ' όλη τη διάρκεια του 2020, αναγκασμένη να πλοηγηθεί στο δημόσιο σύστημα ως μεταβαίνουσα από άνδρα σε γυναίκα επειδή η Φινλανδία δεν έχει επίσημο πρωτόκολλο απομετάβασης. Σπουδάζει τώρα φωτογραφία και αποδέχεται τον εαυτό της ως βιολογικά θηλυκό χωρίς να ταυτίζεται με κανένα στερεότυπο φύλου, έχει εγκαταλείψει την αναζήτηση να είναι «φυσιολογική», αντίθετα επιτρέποντας στον εαυτό της απλώς να είναι ένα άτομο, αν και συνεχίζει να παλεύει με φόβους για ασφάλεια και την προσοχή των ανδρών.