Ανεπανόρθωτη Ζημία στα Δεκατέσσερα | Απομετάβαση Clementine Breen | ΕΠ 531
Βιάστηκα στα έξι, μετά μου είπαν ότι είμαι αγόρι στα δώδεκα. Στα δεκατέσσερα ξύπνησα χωρίς στήθη, με τρομερό πόνο. Χρειαζόμουν θεραπεία για το τραύμα, όχι έναν χειρουργό.
Επισκόπηση
Η Clementine Breen αφηγείται πως ένα άλυτο παιδικό σεξουαλικό τραύμα οδήγησε σε δυσφορία σχετική με την εφηβεία που ιατροποιήθηκε ως δυσφορία φύλου. Τοποθετήθηκε σε αναστολείς εφηβείας στα δώδεκα, τεστοστερόνη στα δεκατρία και της έγινε διπλή μαστεκτομή στα δεκατέσσερα, λέγοντας ότι οι κλινικοί της ιατροί απέτυχαν να ερευνήσουν το ιστορικό της και είπαν στους γονείς της ότι διατρέχει υψηλό κίνδυνο αυτοκτονίας. Μετά από χρόνια επιδεινούμενης ψυχικής υγείας, συμπεριλαμβανομένης ψύχωσης, μια θεραπεία επικεντρωμένη στο τραύμα τη βοήθησε να συνειδητοποιήσει ότι το σώμα της δεν ήταν το πρόβλημα, οδηγώντας την στην απομετάβαση, να συμβιβαστεί με την θηλυκότητά της και να κάνει αγωγή εναντίον των γιατρών που, όπως λέει, την οδήγησαν σε λάθος δρόμο.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Η Clementine Breen περιγράφει πως υπέστη σεξualική κακοποίηση από έναν μεγαλύτερο συμμαθητή της από την ηλικία των έξι ετών, μια εμπειρία που δεν αποκάλυψε σε κανέναν μέχρι πολύ αργότερα. Καθώς πλησίαζε η εφηβεία, ανέπτυξε σοβαρό άγχος για το σώμα της που άλλαζε και ένα αίσθημα απομόνωσης από τις συνομήλικές της, το οποίο πιστεύει τώρα ότι οφειλόταν σε αυτό το άλυτο τραύμα. Αφού ανέφερε την αγωνία της σε έναν σχολικό σύμβουλο, λέει ότι ο σύμβουλος εστίασε σε μια τρανς ταυτότητα, ενημέρωσε τους γονείς της και διέταξε το σχολείο να τη συμπεριφέρεται ως αγόρι. Αν και αρχικά αισθάνθηκε ανακούφιση, λέει ότι η κοινωνική μετάβαση συνέβη τόσο γρήγορα που είχε ελάχιστη δυνατότητα να επηρεάσει την απόφαση. Στα δώδεκα, την πήγαν στη Δρ. Joanna Olson Kennedy, η οποία της διέγνωσε δυσφορία φύλου σε μια μόνο σύντομη συνεδρία και της συνέστησε αμέσως αναστολείς εφηβείας, ενώ η θεραπεύτρια της Susan Landon επιβεβαίωσε ότι ήταν εγγενώς άνδρας. Η Clementine λέει ότι κανείς από τους δύο κλινικούς γιατρούς δεν ερεύνησε το ιστορικό της ούτε ρώτησε για την κακοποίηση, και στους γονείς της επαναλαμβανόταν συνεχώς ότι διατρέχει υψηλό κίνδυνο αυτοκτονίας χωρίς να προσφέρεται εναλλακτική θεραπεία. Έλαβε ένα εμφύτευμα αναστολέα εφηβείας στα δώδεκα, τεστοστερόνη στα δεκατρία και διπλή μαστεκτομή στα δεκατέσσερα, η οποία λέει ότι εγκρίθηκε χωρίς ελέγχους παρά τις αντιφατικές σημειώσεις παραπομπής. Θυμάται ότι ξύπνησε από την εγχείρηση με τρομερό πόνο μετά από μια διαδικασία κατά την οποία αισθανόταν μουδιασμένη και αποσυνδεδεμένη, και λέει ότι δεν κατανοούσε την μόνιμη ζημιά που προκαλούνταν στο σώμα της. Αντί να επιλύσει την αγωνία της, η ιατρική μετάβαση την ενίσχυσε. Έγινε ολοένα και πιο καταθλιπτική, άγχωδη και αϋπνη, και μέχρι τα δεκαέξι ή δεκαεπτά της έβλεπε ακουστικές και οπτικές ψευδαισθήσεις και ενεπλάκη σε επικίνδυνες συμπεριφορές. Λέει ότι οι θεραπευτές της που εστίαζαν στο φύλο δεν είχαν απαντήσεις μόλις οι σωματικές αλλαγές απέτυχαν να βοηθήσουν. Γύρω στην ηλικία των δεκαέξι ετών, άρχισε τελικά να αντιμετωπίζει την παιδική της σεξουαλική κακοποίηση με μια νέα θεραπεύτρια που ασκούσε DBT και θεραπεία επικεντρωμένη στο τραύμα και σπάνια συζητούσε για το φύλο. Μέσα από αυτή τη δουλειά, συνειδητοποίησε ότι είχε κατευθύνει το μίσος του εαυτού της προς την θηλυκότητα και ότι το σώμα της δεν ήταν ποτέ το πρόβλημα. Καθώς εστίασε σε μελλοντικούς στόχους, το θέατρο και την πιθανότητα να κάνει παιδιά, αναγνώρισε ότι δεν μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό της ως πατέρα και αποφάσισε να απομεταβεί. Το να σταματήσει την τεστοστερόνη και να ολοκληρώσει την θεραπεία τραύματος έλυσε την ψύχωση και την κατάθλιψή της, αναφέρει. Τώρα, ως φοιτήτρια, έχει κάνει αγωγή εναντίον των πρώην κλινικών της ιατρών ζητώντας αποζημίωση για ιατρικά έξοδα και για να αμφισβητήσει το πρότυπο φροντίδας. Λέει ότι δεν έχει πολιτικά κίνητρα αλλά θέλει οι νέοι να γνωρίζουν ότι η σωματική δυσφορία προέρχεται συχνά από εξωτερικό πόνο, όχι από λάθος ταυτότητα, και ότι η διερεύνηση του τραύματος θα πρέπει να προηγείται μιας μη αναστρέψιμης ιατρικής παρέμβασης.