Derailed Development | Μια Ιστορία Απομετάβασης, με τον Abel Garcia
Δεν θα γινόμουν ποτέ γυναίκα. Θα ήμουν απλά μια καρικατούρα αυτού που νόμιζα ότι είναι μια γυναίκα. Απλά έκανα cosplay μιας γυναίκας.
Επισκόπηση
Ο Abel Garcia αφηγείται πώς επιβεβαιώθηκε ως τρανς γυναίκα από έναν θεραπευτή ΛΟΑΤ που δεν ερεύνησε άλλα ζητήματα. Μετά από ένα σεξουαλικό τραύμα που σκηνοθέτησε ο πατέρας του, ο Garcia έκανε μετάβαση με οιστρογόνα και εμφυτεύματα, αλλά συνειδητοποίησε ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει γυναίκα αφού η κοινότητα των τρανς ατόμων τον απέρριψε επειδή ήθελε να γίνει αστυνομικός. Μετά από αλκοολισμό, κατάθλιψη και κλινικούς γιατρούς που τον παρεμπόδισαν, βρήκε έναν θεραπευτή που τον βοήθησε να αποδεχτεί τον εαυτό του, αφαίρεσε τα εμφυτεύματά του το 2020 και τώρα ζει με σωματικές βλάβες ενώ αγωνίζεται να προστατεύσει τα ανήλικα από την ιατρική μετάβαση.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Ο Abel Garcia μεγάλωσε στην Καλιφόρνια ως γιος μεξικανών μεταναστών. Ο πατέρας του δούλευε συνεχώς, μεταξύ άλλων και ως οδηγός φορτηγού που συχνά απουσίαζε, κάτι που έκανε τον Garcia να νιώθει απαρσενωπός και χωρίς σκοπό. Ντροπαλός και ήσυχος, αισθανόταν ανίκανος να ανταποκριθεί στα αρρενωπά πρότυπα του πολιτισμού του. Γνώρισε για πρώτη φορά τον τρανσεξουαλισμό μέσα από βίντεο στο YouTube towards το τέλος του γυμνασίου ή στις αρχές του λυκείου, κάτι που του φύτεψε αμφιβολίες σχετικά με την ταυτότητά του. Στο πανεπιστήμιο, αναζητώντας κατεύθυνση, επισκέφτηκε έναν θεραπευτή σε ένα Κέντρο ΛΟΑΤ. Παρά την αβεβαιότητά του, αυτή τον επιβεβαίωσε αμέσως ως τρανς γυναίκα και του έδωσε μια επιστολή για να κάνει μετάβαση χωρίς να ερευνήσει άλλα πιθανά ζητήματα. Αν και αρχικά σκόπευε να προχωρήσει αργά, η απόφασή του ενισχύθηκε αφού ο πατέρας του ανακάλυψε τα σχέδιά του και τον πήγε στο Μεξικό, όπου αναγκάστηκε σε μια σεξουαλική επαφή σε ένα μπορντέλο σε μια προσπάθεια να τον «θεραπεύσει». Τραυματισμένος και απελπισμένος να ξεφύγει από το σώμα του, ο Garcia άρχισε να παίρνει οιστρογόνα και σπιρονολακτόνη, έκανε κοινωνική μετάβαση για περίπου τέσσερα χρόνια και έκανε εμφυτεύματα στήθους μετά από περίπου ενάμισι χρόνο—σπάζοντας μια προσωπική του υπόσχεση να περιμένει πέντε χρόνια. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Garcia έγινε ακτιβιστής για τα δικαιώματα των τρανς ατόμων, αλλά η κοινότητα τον απέρριψε around το 2018 όταν έμαθε ότι επιθυμούσε να μπει στην αστυνομία. Ενώ αναρρώνε από την επέμβαση των εμφυτευμάτων και ζαλισμένος από αυτή την απόρριψη, οι αμφιβολίες του πήραν σαφή μορφή. Συνειδητοποίησε ότι καμία χειρουργική επέμβαση ή ορμόνες δεν μπορούσαν να τον κάνουν γυναίκα· θα ήταν για πάντα μια καρικατούρα αυτού που φανταζόταν ότι είναι μια γυναίκα. Όταν ζήτησε βοήθεια για να αντιστρέψει τη μετάβασή του, ο πρώτος του θεραπευτής ισχυρίστηκε ότι το μόνο πρόβλημα ήταν ένα ανεπίλυτo τραύμα από την παιδική του ηλικία και αρνήθηκε να υποστηρίξει την απομετάβαση. Ένας δεύτερος θεραπευτής αντιστάθηκε επίσης, επικαλούμενος άγνωστους κινδύνους της αντιστροφής της πορείας. Τελικά, ο Garcia συνδέθηκε με έναν τρίτο θεραπευτή μέσω ενός συναδέλφου απομεταβασιστή με το όνομα Walter. Αυτός ο θεραπευτής τον βοήθησε να αποδεχτεί τον εαυτό του όπως ήταν χωρίς να επιβάλει καμία ιδεολογία. Μετά από ένα χρόνο διαπραγμάτευσης με ασφάλειες και ιατρικές εγκρίσεις, ο Garcia αφαίρεσε τα εμφυτεύματα στήθους του τον Δεκέμβριο του 2020. Ιατρικά, ο Garcia αναφέρει μόνιμες βλάβες: μούδιασμα στο στήθος, ανακατανομή λίπους, ατροφία των γεννητικών οργάνων που προκαλεί δυσκολίες στην ούρηση, πιθανή στειρότητα, ομίχλη μνήμης, ταχεία πτώση της όρασης και μυϊκές σπασμώδεις κινήσεις. Πάλεψε επίσης με τον αλκοολισμό και τη σοβαρή κατάθλιψη κατά τη διάρκεια της μετάβασής του, περιγράφοντας καθημερινό εσωτερικό μαρτύριο για τις επιλογές του. Αν και έχει επιστρέψει στην Καθολική Εκκλησία, δυσκολεύεται να δεχτεί τη θεϊκή συγχώρεση, πιστεύοντας ότι πρέπει πρώτα να βοηθήσει άλλους να αποφύγουν το ίδιο μονοπάτι μιλώντας ανοιχτά. Έχοντας μετακομίσει από την Καλιφόρνια στο Τέξας, ο Garcia πήρε ένα διάλειμμα από τη δημόσια υποστήριξη τον Απρίλιο για να επικεντρωθεί στην ψυχική του υγεία. Προηγουμένως, είχε μιλήσει σε συλλαλητήρια και είχε συνεργαστεί με νομοθέτες του Τέξας για να ψηφίσουν την Senate Bill 14, η οποία, όπως λέει, προστατεύει ανηλίκους κάτω των δεκαοκτώ ετών από ιατρική και χειρουργική μετάβαση. Κοιτάζοντας προς τα εμπρός, σχεδιάζει να επιστρέψει στο σχολείο και να γίνει αστυνομικός σχολικής ασφάλειας για να παρακολουθεί και να προστατεύει τα παιδιά. Σε ηλικία είκοσι έξι ετών, συνεχίζει να εργάζεται για την αποδοχή του εαυτού του, αναγνωρίζοντας ότι αν και η πύλη είναι ανοιχτή, παραμένει ο δικός του φύλακας.