Η ιστορία ενός πρώην τρανς - Walt Heyer
Η γιαγιά μου μου έφτιαξε ένα μωβ φόρεμα στην ηλικία των τεσσάρων ετών. Οκτώ χρόνια ως Laura Jensen μου έμαθαν αυτό: «διαμορφώνουμε» τα παιδιά σε ένα ψέμα. Ποτέ δεν άλλαξα φύλο – απλώς ανέκαμψα από μια παιδική σύγχυση.
Επισκόπηση
Ο Walt Heyer περιγράφει πώς η παιδική επιβεβαίωση από τη γιαγιά του τον οδήγησε να διαγνωστεί με δυσφορία φύλου στα τριάντα του, να υποβληθεί σε χειρουργείο και να ζήσει ως Laura Jensen για οκτώ χρόνια πριν σπουδάσει ψυχολογία, ασχοληθεί με ψυχοθεραπεία και απομεταβιβαστεί πριν από περισσότερα από είκοσι πέντε χρόνια. Τώρα διευθύνει το Transgender Regret, όπου συμβουλεύει ανθρώπους που μετανιώνουν για τη μετάβαση, και υποστηρίζει ότι οι τρανς ταυτότητες επιβάλλονται στα παιδιά από ενήλικες μέσω της κατήχησης και της «διαμόρφωσης» παρά να είναι εγγενείς.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Ο Walt Heyer αφηγείται ότι τα αισθήματα διαφοροποίησης φύλου ξεκίνησαν στην ηλικία των τεσσάρων ετών το 1944, όταν η γιαγιά του, ράφτρα, τον επιβεβαίωσε και τον «διαμόρφωσε» φτιάχνοντάς του ένα μωβ μεταξωτό φόρεμα. Λέει ότι αυτή η παιδική επιβεβαίωση δημιούργησε μια διαρκή δυσφορία με το αντρικό του σώμα και τελικά το έκανε ψυχολογικά δύσκολο να διατηρήσει το φύλο που πιστεύει ότι του ανέθεσε ο Θεός. Αφού παλέψαμε με αυτά τα αισθήματα κατά τη διάρκεια της εφηβείας και των είκοσι, παντρεύτηκε και απέκτησε δύο παιδιά. Στα τριάντα του, ένας ειδικός στο φύλο διαγνώστηκε με δυσφορία φύλου και του είπε ότι η θεραπεία ήταν επιβεβαίωση, ορμόνες του αντίθετου φύλου και χειρουργική επέμβαση αλλαγής φύλου. Ακολούθησε αυτό το πρωτόκολλο, έγινε Laura Jensen και έζησε ως τρανς γυναίκα για οκτώ χρόνια στο Σαν Φρανσίσκο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου σπούδασε ψυχολογία και, μέσω της ψυχοθεραπείας, κατέληξε να βλέπει την κατάστασή του ως μια αναπτυξιακή διαταραχή ριζωμένη στην παιδική ηλικία παρά ως μια εγγενή ταυτότητα. Απομετάβασε πριν από περισσότερα από είκοσι πέντε χρόνια και τώρα διευθύνει μια υπηρεσία συμβουλευτικής με το όνομα Transgender Regret (Μετάνοια για το Φύλο). Ο Heyer υποστηρίζει ότι τα παιδιά δεν γεννιούνται γνωρίζοντας ότι είναι τρανς, αποκαλώντας την ιδέα ανοησία και καθαρή τρέλα. Πιστεύει ότι οι ενήλικες εισάγουν και επιβάλλουν τρανς ταυτότητες μέσω της επιβεβαίωσης και της κατήχησης, που περιγράφει ως μια διαδικασία «διαμόρφωσης». Ασκεί κριτική σε σχολικά προγράμματα που παρουσιάζουν το φύλο ως ένα φάσμα που πρέπει να ανακαλυφθεί, υποστηρίζοντας ότι διδάσκουν στα παιδιά «ποιοι πραγματικά δεν είναι», και αποκαλεί τέτοιες προσπάθειες παιδική κακοποίηση. Καταδικάζει επίσης τις ώρες αφήγησης από drag queens και παρόμοιες πρωτοβουλίες ως άρρωστες συμπεριφορές που προωθούν μια ενήλικη ατζέντα. Λέει ότι τώρα δουλεύει με ανθρώπους που απομεταβιβάζονται και επικοινωνούν μαζί του μέσω της ιστοσελίδας του, συχνά μετά από χρόνια μετάνοιας, λέγοντας ότι η μετάβασή τους ήταν το μεγαλύτερο λάθος της ζωής τους και ρωτώντας πώς να ανακτήσουν τις ζωές που τους πήραν. Ισχυρίζεται ότι πολλοί από αυτούς ποτέ δεν ήταν το φύλο που υπέθεταν, ότι η απομετάβαση είναι έγκυρη επειδή ποτέ δεν άλλαξαν πραγματικά φύλο, και ότι άνθρωποι από τρεις μήνες έως τριάντα χρόνια αργότερα ζητούν τη βοήθειά του. Αναφέρει ένα στατιστικό στοιχείο ότι εβδομήντα έως ενενήντα τέσσερα τοις εκατό των παιδιών που αμφισβητούν το φύλο τους θα το ξεπεράσουν μέχρι την ενήλικη ζωή εάν δεν τεθούν σε ορμόνες ή δεν επιβεβαιωθούν κοινωνικά, και προειδοποιεί ότι η επιβεβαίωση ενός παιδιού σε μια ταυτότητα αντίθετου φύλου προωθεί μια ιδεολογική ατζέντα παρά να παρέχει πραγματική βοήθεια. Προσθέτει ότι δεν υπάρχει τίποτα πέρα από το αρσενικό και το θηλυκό, και ότι τα υψηλά ποσοστά απόπειρας αυτοκτονίας στους νέους αντικατοπτρίζουν τη ζημιά του να τους διδάσκουμε να είναι κάποιος που δεν είναι.