Η Ιστορία ΑποΜετάβασης Μου: Επιστροφή εκεί που όλα ξεκίνησαν
Επέστρεψα στο παλιό μου σχολείο, στο μέρος που μισούσα περισσότερο απ' όλα στη γη. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, αλλά όσο περισσότερο έμενα, τόσο πιο εύκολο γινόταν. Προχωράς μπροστά αντιμετωπίζοντας το παρελθόν, όχι τρέχοντας μακριά από αυτό.
Επισκόπηση
Ο Alexander L επιστρέφει στη μικρή ανατολικοευρωπαϊκή πόλη όπου υπέστη σχολικό εκφοβισμό στο γυμνάσιο, επισκεπτόμενος την για πρώτη φορά από το 2009 για την κηδεία της γιαγιάς του. Αντιμετωπίζει το παρελθόν του πατώντας στην αυλή του παλιού του σχολείου, θυμίζοντας την κακοποίηση που υπέμεινε επειδή ήταν διαφορετικός, και αναστοχάζεται στο πως δημιουργικές εκφάνσεις όπως η κιθάρα και τα ταινίες τρόμου τον βοήθησαν να τα αντιμετωπίσει. Εξηγεί ότι η μετάβασή του ήταν μια προσπάθεια διαφυγής από ανυπόφορες συνθήκες και όχι ιδεολογική επιλογή, και υποστηρίζει ότι η αντιμετώπιση αυτών των αναμνήσεων είναι το κλειδί για να προχωρήσει μπροστά.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Ο Alexander L αφηγείται την επιστροφή του στη μικρή ανατολικοευρωπαϊκή πόλη όπου πέρασε την παιδική του ηλικία, ένα μέρος που δεν είχε επισκεφτεί από το 2009. Εξηγεί ότι επέστρεψε αυτό το καλοκαίρι για την κηδεία της γιαγιάς του, αφού αυτή έπεσε σε κώμα μετά από μια φαινομενικά απλή εγχείρηση, και έμεινε στο σπίτι όπου ζούσε κάποτε με τους γονείς και τους παππούδες του. Περιγράφει την πόλη ως ακόμα χειρότερη απ' ό,τι θυμόταν, ενώ το σπίτι του φάνηκε μικρότερο και πιο κλειστοφοβικό απ' ό,τι στις αναμνήσεις του. Η διάσχιση παλιών οικογενειακών φωτογραφιών, της πρώτης του κιθάρας και παιδικών κασέτες VHS ξεσήκωσε ένα κύμα μικτών συναισθημάτων. Αναστοχάζεται σε μια ως επί το πλείστον ειρηνική πρώιμη παιδική ηλικία, περνώντας τον καιρό του ποδηλατώντας και σκαρφαλώνοντας σε δέντρα, αλλά σημειώνει ότι το γυμνάσιο έγινε μια περίοδος αμείλικτου σχολικού εκφοβισμού επειδή δεν ταίριαζε στα αναμενόμενα στερεότυπα, μεταξύ άλλων και επειδή είχε μακριά μαλλιά σε σχέση με τα άλλα αγόρια. Απορρίπτει την ιδέα ότι η εμφάνισή του ήταν το πρόβλημα, υποστηρίζοντας αντ' αυτού ότι η νοοτροπία των εκφοβιστών ήταν αυτή που έπρεπε να αλλάξει. Επιστρέφει στις πρώιμες δημιουργικές του πάθει, συμπεριλαμβανομένης της αγάπης του για τα ταινίες τρόμου και τη μουσική, που ανιχνεύει σε παιδικές εμπειρίες παρακολούθησης κηδειών με τους παππούδες του, οι οποίες άναψαν σε αυτόν μια γοητεία για τη θνητότητα. Θυμάται που βρήκε παλιές βιντεοκασέτες ταινιών όπως τα Tales from the Crypt και Toy Story, και περιγράφει πως το να παίζει κιθάρα και να ακούει συγκροτήματα όπως τα System of a Down, Korn, και The Cure λειτούργησαν ως διαφυγή από τη σχολική του ζωή. Τονίζει ότι η μεταγενέστερη μετάβασή του δεν ήταν ποτέ ιδεολογική ή πολιτική· δεν ενδιαφερόταν για πολιτική και δεν είχε γνωρίσει ένα τρανς άτομο μέχρι αφού άρχισε την απομετάβαση. Αντίθετα, λέει, προσπαθούσε να ξεφύγει από μια ανυπόφορη πραγματικότητα, πιστεύοντας τότε ότι θα προτιμούσε να είναι γυναίκα παρά τον «μισογδυτό άντρα» που αντιλαμβανόταν τον εαυτό του, αν και τώρα αποδέχεται αυτό που είναι. Το συναισθηματικό επίκεντρο του βίντεο είναι η απόφασή του να αντιμετωπίσει το παρελθόν επισκεπτόμενο το παλιό του γυμνάσιο, το οποίο αποκαλεί το λιγότερο αγαπημένο του μέρος στη γη. Καταγράφοντας τον εαυτό του στη σχολική αυλή, θυμάται μαθητές να τραγουδάνε προσβλητικά τραγούδια για εκείνον και να χρησιμοποιούν υβριστικές λέξεις. Παραδέχεται ότι η καρδιά του χτυπούσε από τρόμο καθώς πλησίαζε, και αρχικά αισθάνθηκε ότι βασάνιζε τον εαυτό του, αλλά λέει ότι το να παραμείνει εκεί έγινε σταδιακά ευκολότερο και τελικά του χάρισε μια βαθιά αίσθηση ανακούφισης και λήξης. Συμπεραίνει ότι η πραγματική θεραπεία έρχεται από την αντιμετώπιση και την αποδοχή οδυνηρών αναμνήσεων αντί από την απλή προσπάθεια να τις ξεχάσει. Αναφέρει ότι τώρα χρησιμοποιεί την ιστορία του για να φτάσει σε άλλους, ξεκινά μια οργάνωση απομετάβασης στη Νορβηγία, και υπαινίσσεται μια σημαντική ανακοίνωση για την επόμενη εβδομάδα.