Κρίση ταυτότητας: Απελευθερώνοντας τον εαυτό μου από τη διεμφυλική μετάδοση
Ήμουν 14 όταν οι γιατροί μου είπαν «μετάβαση ή θάνατος». Δεν ανέφεραν ποτέ τη μη αναστρέψιμη βλάβη. Είμαι από τους τυχερούς που ξέφυγαν· άλλοι έχασαν για πάντα υγιή στήθη και γονιμότητα.
Επισκόπηση
Ο Simon Amaya Price αφηγείται πώς ο παιδικός εκφοβισμός και η σεξουαλική επίθεση τον οδήγησαν να υιοθετήσει τρανς ταυτότητα στα 14, με κάθε ενήλικα, από τους θεραπευτές του Boston Children’s Hospital μέχρι τον παιδίατρό του, να τον επιβεβαιώνει αμέσως και να τον πιέζει προς ιατρική μετάβαση. Μετά από χρόνια κοινωνικής μετάβασης και «σπασίματος αυγών» ανάμεσα σε συμμαθητές, οι κοινωνικές ανταμοιβές χάθηκαν όταν ακυρώθηκε (cancelled) στο κολέγιο, αναγκάζοντάς τον να αντιμετωπίσει την ιδεολογία που θυμίζει αίρεση και να κάνει απομετάβαση. Τώρα μιλά δημόσια για να γλιτώσει άλλους από τη μη αναστρέψιμη βλάβη και κουβαλά βαθιά ενοχή που βοήθησε να γίνει δημοφιλής η μετάβαση στο σχολείο του.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Ο Simon Amaya Price ξεκινά θυμίζοντας ότι ήταν το πρώτο αγόρι στο ιδιωτικό λύκειό του στα προάστια της Βοστώνης που ταυτίστηκε ως τρανσέξουαλ. Μέχρι να αποφοιτήσει η τάξη του, περίπου το ένα έκτο των αγοριών της χρονιάς του είχε υιοθετήσει τρανς ταυτότητα, και πιστεύει ότι ήταν ο «ασθενής μηδέν» που βοήθησε να διαδοθεί η ιδέα. Ο Simon ανιχνεύει τη δική του πορεία στην πρώιμη παιδική ηλικία: ήταν ένα εξωστρεφές, χαρούμενο παιδί μέχρι το νηπιαγωγείο, όταν οι καθημερινοί σωματικοί ξυλοδαρμοί τον άφησαν αγχωμένο και αποτραβηγμένο. Στο γυμνάσιο ο εκφοβισμός έγινε λεκτικός — τον χλεύαζαν με ομοφοβικές προσβολές — και στην Α' λυκείου βρήκε επιτέλους μια παρέα κοριτσιών, μόνο για να τον αποκόψουν ξαφνικά. Μία ή δύο εβδομάδες αργότερα, σε μια σχολική εκδρομή για το μιούζικαλ Fun Home, ένα μεγαλύτερο αγόρι τον κακοποίησε σεξουαλικά. Νιώθοντας αποξενωμένος από το σώμα του και απεγνωσμένος για στήριξη, ο Simon εντάχθηκε στη Gay-Straight Alliance του σχολείου, όπου αντί να συζητά την ομοφοβία η λέσχη παρακολουθούσε βίντεο ContraPoints και συμπλήρωνε το φύλλο εργασίας «gender unicorn». Οι διαδικτυακές αναζητήσεις τον έπεισαν ότι η κοινωνική του δυσφορία, η κατάθλιψη και η σωματική ανησυχία εξηγούνταν καλύτερα από τη δυσφορία φύλου, και στα δεκατέσσερα είπε στη θεραπεύτριά του στο Boston Children’s Hospital ότι ήταν «πραγματικά κορίτσι». Εκείνη τον επιβεβαίωσε αμέσως και τον παρέπεμψε στην κλινική φύλου. Αν και ο πατέρας του Simon αρνήθηκε να τον αφήσει να πάει στην κλινική — πράξη που ο Simon κάποτε αγανακτούσε αλλά τώρα αποκαλεί σωτήρια — κάθε άλλος ενήλικας που συνάντησε ενίσχυε την αφήγηση ότι η ιατρική μετάβαση ήταν απαραίτητη. Θεραπευτές, ένας ψυχοφαρμακολόγος, ακόμη και ο παιδίατρός του από πάντα προσέφεραν μόνο επιβεβαίωση, χωρίς ποτέ να συζητούν τους κινδύνους. Εσωτερίκευσε το τροπάριο «νεκρός γιος / ζωντανή κόρη» τόσο πλήρως που πίστευε ότι θα πέθαινε αν δεν ξεκινούσε ορμόνες. Στο κολέγιο έκανε κοινωνική μετάβαση, χρησιμοποιούσε αντωνυμίες they/them και διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι τον αντιμετώπιζαν «καλύτερα», πράγμα που πήρε ως επιβεβαίωση ότι ήταν πραγματικά γυναίκα μέσα του. Ωστόσο η κοινωνική δυναμική ήταν υψίστης σημασίας: αν οι συνομήλικοι δεν γιόρταζαν τις τρανς ταυτότητες, αμφιβάλλει ότι θα επέμενε. Παραδέχεται επίσης ότι έκανε «cracking eggs» — εντοπίζοντας ευάλωτους συμμαθητές και πείθοντάς τους ότι ήταν τρανς — επειδή πίστευε ειλικρινά ότι τους έσωζε από δια βίου δυστυχία. Η καμπή ήρθε κατά το πρώτο του έτος στο Berklee College of Music, ένα περιβάλλον γεμάτο αφίσες που διαφήμιζαν «φροντίδα επιβεβαίωσης φύλου». Αφού επέκρινε τη θετική διάκριση σε ένα σεμινάριο, ο καθηγητής απαίτησε συγγνώμη· ο Simon αρνήθηκε, απέτυχε στο μάθημα και «ακυρώθηκε» («cancelled»). Εν μια νυκτί, η κοινότητα που τον λάτρευε ως τρανς έγινε εχθρική. Στερημένος από τις κοινωνικές ανταμοιβές και αναγκασμένος να εξετάσει τα κίνητρά του, συνειδητοποίησε ότι ο μόνος λόγος που είχε απομείνει για ιατρική μετάβαση ήταν η εξωτερική επικύρωση. Απορρίπτοντας αυτό ως «ηλίθιο», κατέληξε ότι είχε περάσει χρόνια σε μια ιδεολογική λατρεία. Το detransition ήταν σταδιακό — έχασε φίλους, μια κοπέλα, και χρειάστηκε να αλλάξει σχολή — αλλά μέχρι την άνοιξη είχε επιστρέψει να ζει ως Simon, απλώς αποδεχόμενος ότι είναι άντρας. Νιώθει τώρα βαθιά ενοχή που ενθάρρυνε άλλους να κάνουν μετάβαση και έχει κάνει αποστολή του να μιλά δημόσια, ελπίζοντας να γλιτώσει περισσότερους νέους από μη αναστρέψιμη ιατρική βλάβη. Γονείς τον έχουν ήδη προσεγγίσει για να πουν ότι η μαρτυρία του βοήθησε τα παιδιά τους να υποχωρήσουν, και δηλώνει ότι ακόμη κι αν πέθαινε αύριο, γνωρίζοντας ότι βοήθησε έστω και μία οικογένεια θα «πέθαινε ευτυχισμένος».