Συνέντευξη με πρώην τρανς άνδρα (σε απομετάβαση)
Η Laura νόμιζε ότι αν γίνει άνδρας θα διορθωθεί ο πόνος της. Τώρα, αντιμέτωπη με μη αναστρέψιμες αλλαγές, προειδοποιεί τους άλλους: η ιατρική μετάβαση δεν είναι η θεραπεία που πουλιέται.
Επισκόπηση
Το SoftWhiteUnderbelly παίρνει συνέντευξη από τη Laura, μια γυναίκα που κάποτε ταυτιζόταν και ζούσε ως τρανς άνδρας και τώρα κάνει απομετάβαση. Χωρίς διαθέσιμη απομαγνητοφώνηση, το περιεχόμενο του αποσπάσματος πέραν του ονόματός της και της ιδιότητάς της ως ατόμου που κάνει απομετάβαση παραμένει άγνωστο.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Η Laura, μια 26χρονη γυναίκα που έκανε detransition από το Milwaukee του Wisconsin, περιγράφει τα εφηβικά της χρόνια ως καταρράκτη αθεράπευτων προβλημάτων ψυχικής υγείας που οι κλινικοί ανασχημάτισαν ως δυσφορία φύλου και «έλυσαν» με τεστοστερόνη και χειρουργείο. Από την πρώιμη εφηβεία έφερε μια δέσμη διαγνώσεων — διαταραχή αυτιστικού φάσματος, σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών, σύνθετο PTSD που προκλήθηκε από χρόνια συναισθηματική κακοποίηση στο σπίτι, και σοβαρή κατάθλιψη — ωστόσο κανένας γιατρός δεν προσπάθησε ποτέ να αντιμετωπίσει αυτές τις παθήσεις συνολικά. Αντίθετα, όταν έφτασε σε κλινική ενημερωμένης συγκατάθεσης στα 19 λέγοντας ότι ένιωθε αυτοκτονική και ήθελε να γίνει γκέι άντρας, της δόθηκε φιαλίδιο τεστοστερόνης την ίδια μέρα και της είπαν να κάνει ένεση 1 mL κάθε εβδομάδα. Καμία θεραπεία, κανένα φιλτράρισμα, καμία παρακολούθηση. Η ορμόνη ενέτεινε την υπάρχουσα συναισθηματική αστάθεια: έγινε «θυμωμένη, απερίσκεπτη, ξαναμμένη», ακόμη αυτοκτονική αλλά πλέον παρορμητική αρκετά ώστε να ενεργήσει. Ένα χρόνο αργότερα ένας πλαστικός χειρουργός αφαίρεσε και τα δύο στήθη. Η Laura λέει ότι οι ουλές είναι «αυτοτραυματισμός που πλήρωσα κάποιον άλλον να κάνει», και παραμένει 5'2" χωρίς πέος, χωρίς μήλο του Αδάμ, και χωρίς να είναι πιο κοντά στο αρσενικό σώμα που είχε φανταστεί. Ανιχνεύει τις ρίζες της επιθυμίας της να ξεφύγει από το γυναικείο φύλο όχι σε έμφυτη αρσενική ταυτότητα αλλά στην αίσθηση ότι «δεν υπήρχε χώρος για μια παράξενη, αυτιστική, υπερ-σεξουαλική, πορνο-βλέπουσα, theatre-kid γυναίκα». Το αγορίστικο ντύσιμο, τα αισθητηριακά προβλήματα από τον αυτισμό και η libido που οδηγούνταν από τεστοστερόνη λόγω PCOS την έκαναν να νιώθει «σαν αποτυχημένο κορίτσι». Τρεις συνεχόμενοι ανεκπλήρωτοι έρωτες για γκέι αρσενικούς φίλους την έπεισαν ότι δεν θα την αγαπούσαν ποτέ αν δεν γινόταν σαν αυτούς. Οι διαδικτυακές κοινότητες και οι σχολικοί σύμβουλοι αντηχούσαν το μήνυμα ότι η μετάβαση σώζει ζωές, οπότε υιοθέτησε πρώτα την ετικέτα «genderqueer», μετά «τρανς άντρας», ερμηνεύοντας κάθε σύμπτωμα — κοινωνική αποξένωση, αποσύνδεση, μίσος για το σώμα, ακόμη και την κυστική ακμή από το PCOS — ως απόδειξη ότι ήταν πραγματικά αρσενικό μέσα της. Δύο χρόνια στην τεστοστερόνη και μία διπλή μαστεκτομή αργότερα, η φαντασίωση κατέρρευσε. Τα ραντεβού αποδείχθηκαν αδύνατα — οι γκέι άντρες την απέρριπταν επειδή δεν είχε πέος, οι straight άντρες επειδή είχε γένια και δεν είχε στήθος — και η προσωπικότητα «υψηλότερης-Τ» ένιωθε σαν διαταραχή διάθεσης. Στα 22 σταμάτησε τις ορμόνες, άφησε τη φωνή της να σταθεροποιηθεί εκεί που ήταν, και άρχισε το αργό έργο της ριζικής αποδοχής: θεραπεία τραύματος, DBT, ασκήσεις ουδετερότητας τύπου βουδισμού, και τέχνη. Αποκαλεί τώρα τον εαυτό της «Funk God», μια εκκεντρική ετεροφυλόφιλη γυναίκα που θέλει γάμο και παιδιά, και λέει ότι ο πιο δύσκολος θρήνος ήταν η παραδοχή ότι δεν μπορεί ποτέ να ανακτήσει το ανέγγιχτο στήθος που κατέστρεψε. Το PTSD από την κρίση ιατρικής ταυτότητας είναι, επιμένει, ένα δικό του ξεχωριστό τραύμα που στρώνεται πάνω από την παιδική κακοποίηση. Η συμβουλή της Laura προς τους εφήβους σήμερα είναι να αντιμετωπίζουν τη δυσφορία φύλου ως σύμπτωμα, όχι διάγνωση: «Αποκλείστε πρώτα όλα τα άλλα — αυτισμό, τραύμα, ΙΨΔ, κατάθλιψη, PCOS, ομοφυλοφιλία, ακόμη και την κανονική εφηβική αμηχανία — γιατί μόλις ακρωτηριαστείτε δεν μπορείτε να το επανασυνδέσετε». Προτρέπει θεραπευτές και γονείς να προσφέρουν ουδετερότητα αντί για επιβεβαίωση: «Βοηθήστε τους να καθίσουν στη γκρίζα ζώνη όπου το σώμα δεν είναι ούτε υπέροχο ούτε αηδιαστικό· το απλό να υπάρχεις αρκεί». Η σχέση της με την οικογένειά της είναι ευγενική αλλά συναισθηματικά λεπτή· εξακολουθούν να αποφεύγουν να συζητούν την κακοποίηση ή τη μαστεκτομή, οπότε το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς αποκατάστασής της γίνεται με συναδέλφους που έκαναν detransition και ειδικούς τραύματος. Η μεγαλύτερη μεταμέλεια που κουβαλά δεν είναι η ίδια η επέμβαση αλλά ο «μηδενισμός» που την έπεισε ότι δεν άξιζε τίποτα καλύτερο: «Έχασα πέντε χρόνια μουσικής, φιλιών και ηλιοφάνειας επειδή πίστεψα το ψέμα ότι αν δεν ήμουν κάποιος άλλος έπρεπε να είμαι νεκρή».