Ψηφιακές επιρροές στις τρανς ταυτότητες: Μια οπτική απομετάβασης
Ο αλγόριθμος του TikTok ταΐζει τα παιδιά με 867 επιμελημένα θραύσματα την ώρα, αντικαθιστώντας πραγματικά σώματα με hashtags. Έτσι η «ταυτότητα φύλου» έγινε μάρκα αντί για βιολογία, και γι' αυτό είμαι detrans και μηνύω τους γιατρούς που την πούλησαν.
Επισκόπηση
Το βίντεο της Soren Aldaco υποσχόταν την αφήγηση μιας γυναίκας που έκανε απομετάβαση για το πώς οι διαδικτυακές κοινότητες τροφοδότησαν τη μετάβασή της και την τελική μεταμέλεια, αλλά η απομαγνητοφώνηση λείπει λόγω σφάλματος υπέρβασης ορίου του API, αφήνοντας την ιστορία της ανεπίδεκτη ακρόασης.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Η Soren Aldaco, μια γυναίκα που έκανε detransition και δημόσια επιζώσα της ιατρικής φύλου, η οποία είναι επίσης ενάγουσα σε μία από τις πρώτες αγωγές στις ΗΠΑ κατά επαγγελματιών της ιατρικής φύλου, ανοίγει την ομιλία της στο New Mexico τοποθετώντας τον εαυτό της ταυτόχρονα ως λόγια και ως μάρτυρα. Μεταπτυχιακή φοιτήτρια στο University of Texas at Austin, ανεξάρτητη σύμβουλος και πρεσβευτής του Independent Women, η Aldaco περνά γρήγορα από την αυτοβιογραφία σε μια τεκμηριωμένη με δεδομένα κριτική του TikTok: 1,69 δισεκατομμύρια ενεργοί μηνιαίοι χρήστες, 5,26 δευτερόλεπτα μέσος χρόνος παρακολούθησης ανά κλιπ, και έως 867 βίντεο που καταναλώνονται σε μία μόνο καθημερινή συνεδρία 76 λεπτών. Αυτοί οι αριθμοί, υποστηρίζει, δεν είναι ασήμαντες λεπτομέρειες· είναι το ικρίωμα ενός νέου κοινωνικού περιβάλλοντος που έχει αντικαταστήσει αθόρυβα τις ενσώματες, πρόσωπο με πρόσωπο αλληλεπιδράσεις από τις οποίες ιστορικά εξαρτιόταν ο σχηματισμός της ανθρώπινης ταυτότητας. Βασιζόμενη στους George Herbert Mead, Charles Horton Cooley, Erik Erikson και James Marcia, η Aldaco οδηγεί το κοινό μέσα από κλασικές θεωρίες ψυχοκοινωνικής ανάπτυξης — παιχνίδι ρόλων, ο «γενικευμένος άλλος», ο καθρέφτης του εαυτού, και η πρόοδος από τη διάχυση ταυτότητας στην επίτευξη ταυτότητας. Αντιπαραβάλλει έπειτα αυτές τις ενσώματες, κλιμακωμένες ανά ηλικία διαδικασίες με την αλγοριθμική λογική των σύγχρονων μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Εκεί όπου κάποτε δοκιμάζαμε ταυτότητες στον τρισδιάστατο χώρο — παίζοντας αστυνομικούς και κλέφτες, μιμούμενοι τους γονείς, διαπραγματευόμενοι την εφηβεία — οι σημερινοί έφηβοι δοκιμάζουν ταυτότητες σε μια πεπλατυσμένη, καθοδηγούμενη από μετρήσεις αγορά επιμελημένων θραυσμάτων. Οι αλγόριθμοι, εξηγεί, εκμεταλλεύονται πληροφορίες «PRIME» (κύρος, εσωτερική ομάδα, ηθικές, συναισθηματικές) για να κρατούν τους χρήστες σε έναν κύκλο «γέλιο, κλάμα, οργή, επανάληψη», αντικαθιστώντας κύκλους μεγέθους Dunbar με 150 ουσιαστικές επαφές με μια ουσιαστικά άπειρη ροή φιλτραρισμένων αγνώστων που γίνονται η νέα ομάδα αναφοράς. Η σύνθεση της Aldaco είναι σκληρή: η υγιής ταυτότητα είναι «δεσμευμένη, ολοκληρωμένη και ενσώματη», ενώ η ταυτότητα που διαμεσολαβείται από το Διαδίκτυο είναι «διάχυτη, κατακερματισμένη και ασώματη». Επεκτείνει αυτή τη διαπίστωση στο συγκεκριμένο ερώτημα του πώς οι νέοι μαθαίνουν για το σεξ και το φύλο σε έναν κόσμο όπου η σωματική εμπειρία αντικαθίσταται από προσωπικά brands έτοιμα για hashtag. Σημειώνοντας το δικό της detransition και τον νομικό ακτιβισμό της, επαναπροσδιορίζει το λεγόμενο τρανς φαινόμενο ως ένα σύμπτωμα μιας ευρύτερης κρίσης στην ψυχοκοινωνική ανάπτυξη. Η τρέχουσα έρευνά της επικεντρώνεται επομένως σε παρεμβάσεις για τη γνωστική ασυμφωνία — εργαλεία που θα μπορούσαν να βοηθήσουν άτομα να συμφιλιώσουν μια εσωτερικά αγκυροβολημένη αίσθηση εαυτού με εξωτερικές, συχνά αλγοριθμικά ενισχυμένες, προσδοκίες για το φύλο. Κλείνοντας με μια ενσώματη άσκηση, η Aldaco καλεί την αίθουσα να προσφέρει αντιδράσεις μίας λέξης — «ναρκισσισμός», «φθόνος», «μοναξιά», «ψεύτικη αυθεντικότητα», «απώλεια ενσυναίσθησης» — και τις διαβάζει πίσω ως απόδειξη συλλογικής ανησυχίας. Η ίδια η πράξη του να μιλάς και να ακούς σε πραγματικό χρόνο, υπενθυμίζει στο κοινό, είναι το αντίθετο των επιμελημένων, φιλτραρισμένων και εμπορευματοποιημένων αλληλεπιδράσεων που κυριαρχούν στους διαδικτυακούς χώρους.