«Ακόμα αναρρώνω» από ορμόνες και χειρουργείο στα 15
Στα 15 μου έκοψαν τα στήθη αποκαλώντας το φροντίδα που σώζει ζωές. Κανείς δεν μου είπε ότι θα χάσω για πάντα τη δυνατότητα να θηλάσω το δικό μου παιδί. Αυτό δεν είναι μεταμέλεια· είναι ιατρική βλάβη σε ένα παιδί που δεν μπορούσε να συναινέσει.
Επισκόπηση
Η Chloe Cole, τώρα 18 ετών, οδηγήθηκε με επιταχυνόμενη διαδικασία από αναστολείς εφηβείας στα 13 σε διπλή μαστεκτομή στα 15, αφότου κλινικοί είπαν στους γονείς της ότι η μεταμέλεια είναι «<1-2%» και ότι η στέρηση της θεραπείας ενείχε κίνδυνο αυτοκτονίας. Μόνο όταν μελέτησε την ανάπτυξη του παιδιού κατάλαβε ότι σε ένα υγιές 15χρονο είχε αφαιρεθεί η δυνατότητα να θηλάσει ποτέ, αφήνοντας μόνιμες σωματικές και συναισθηματικές ουλές.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Η Chloe Cole, μια 18χρονη από την Κεντρική Κοιλάδα της Καλιφόρνιας, περιγράφει ότι ξεκίνησε κοινωνική μετάβαση στα 12 και εισήλθε σε ιατρική μετάβαση στα 13, όταν της χορηγήθηκαν αναστολείς εφηβείας και τεστοστερόνη. Στα 15 υποβλήθηκε σε διπλή μαστεκτομή, και στα 16 σταμάτησε τη διαδικασία αφού αναγνώρισε ότι η μετάβαση τη βλάπτει συναισθηματικά και σωματικά. Τονίζει ότι οι γονείς της αρχικά αντιστάθηκαν στην ιατρικοποίηση αλλά πείστηκαν από κλινικούς που ισχυρίζονταν ότι τα ποσοστά μεταμέλειας ήταν κάτω από 1–2 τοις εκατό και προειδοποίησαν ότι η παρακράτηση της θεραπείας θα την έθετε σε κίνδυνο αυτοκτονίας. Μόνο ένας ενδοκρινολόγος εξέφρασε ανησυχία για τους κινδύνους στην ανάπτυξη του εγκεφάλου, ωστόσο η Chloe παραπέμφθηκε γρήγορα σε άλλον πάροχο και, μέσα σε έξι μήνες από τη διάγνωση δυσφορίας φύλου, ξεκίνησε αναστολείς και μετά τεστοστερόνη. Η Chloe συνδέει την επιθυμία της να αλλάξει το σώμα της με τη σεξουαλική επίθεση που βίωσε στη Β' γυμνασίου, ένα γεγονός που αρχικά δεν χαρακτήρισε ως τέτοιο αλλά που την οδήγησε να κρύβει το στήθος της με binder και, σύντομα μετά, να αναζητήσει μαστεκτομή. Παρά την τεκμηριωμένη κοινωνική αγωνία, κατάθλιψη και πτώση βαθμών, αυτά τα ζητήματα δεν ζυγίστηκαν πριν από την επέμβαση· μισό χρόνο αφότου γνώρισε έναν χειρουργό βρισκόταν στο χειρουργικό τραπέζι. Τα επακόλουθα — αλλαγή επιδέσμων, θέα «τεράστιων πληγών» και συνειδητοποίηση του μόνιμου της απώλειας — άρχισαν να την κατακλύζουν. Διηγείται ότι δοκίμαζε κρυφά μακιγιάζ και κοριτσίστικα ρούχα όταν ήταν μόνη, νιώθοντας ντροπή, και τελικά εγκατέλειψε το κανονικό σχολείο. Ένα μάθημα ψυχολογίας για την ανάπτυξη του παιδιού, ειδικά για τη σημασία του θηλασμού και του μητρικού δεσμού, κρυστάλλωσε τη μεταμέλειά της. Συνειδητοποίησε ότι μια «όμορφη και μοναδικά γυναικεία» ικανότητα είχε αφαιρεθεί μη αναστρέψιμα από μια υγιή 15χρονη που δεν μπορούσε ακόμη να φανταστεί τη γονεϊκότητα. Όταν σταμάτησε απότομα την τεστοστερόνη, υπέστη επιπλοκές· ο ειδικός φύλου της δεν πρόσφερε καμία καθοδήγηση, και η συμβουλή του χειρουργού να «βάλει λίγη βαζελίνη» επιδείνωσε την κατάσταση. Η Chloe δυσπιστεί τώρα στο ιατρικό σύστημα, φοβάται ότι μπορεί να μην μπορέσει να συλλάβει ή να θηλάσει, και υποστηρίζει ότι η μεγαλύτερη βλάβη προήλθε όχι απλώς από τη μεταμέλεια αλλά από το ότι παραπλανήθηκε, εξαναγκάστηκε και της αρνήθηκαν τις πληροφορίες που απαιτούνταν για ενημερωμένη συγκατάθεση.