Ασυνάρτητες σκέψεις μιας γυναίκας που έκανε απομετάβαση
Έχασα τα στήθη μου, τη γονιμότητά μου, την παλιά μου φωνή, μόνιμα, επειδή μια κλινική φύλου επιβεβαίωσε την αυτοδιάγνωσή μου μέσα σε μήνες και δεν ρώτησε ποτέ για τραύμα. Αυτό συμβαίνει σε παιδιά αυτή τη στιγμή.
Επισκόπηση
Η Watson, 30 ετών, γυναίκα που έκανε απομετάβαση, αφηγείται πώς το παιδικό σεξουαλικό τραύμα την οδήγησε σε μετάβαση στα 24, λαμβάνοντας τεστοστερόνη μέσα σε μήνες και διπλή μαστεκτομή στα 26, χωρίς καμία διερεύνηση των υποκείμενων ζητημάτων. Ζει πλέον με μη αναστρέψιμες αλλαγές (βαθιά φωνή, γένια, τριχόπτωση και καθόλου στήθη) και προειδοποιεί ότι η μεταμέλεια είναι συχνή αλλά αποσιωπάται από κλινικούς και κύκλους ΛΟΑΤΚΙ.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Η Watson, μια 30χρονη γυναίκα που έκανε detransition, ανοίγει τον αυτοσχέδιο 45λεπτο μονόλογό της στο YouTube εκτονώνοντας τον θυμό της για δύο πρόσφατα πολιτισμικά επεισόδια που την εξόργισαν: τη διαμάχη του Wi Spa στο Λος Άντζελες — όπου μια γυναίκα διαμαρτυρήθηκε για ένα γυμνό άτομο με αρσενικό σώμα στο γυναικείο τμήμα — και ένα άρθρο που υποστήριζε ότι «το kink ανήκει στο Pride» και πρέπει να είναι ορατό στα παιδιά. Τα πλαισιώνει και τα δύο ως μέρος μιας ευρύτερης επίθεσης στα όρια των γυναικών και των παιδιών, επιμένοντας ότι το «γαμώτο αυτές οι γυναίκες, γαμώτο αυτά τα παιδιά» έχει ουσιαστικά γίνει η πολεμική κραυγή των ακτιβιστών που, κατά την άποψή της, κανονικοποιούν την έκθεση ανηλίκων στην ενήλικη σεξουαλικότητα. Στρεφόμενη στη δική της ιστορία, η Watson εξηγεί ότι έκανε detransition: έζησε ως τρανς άντρας για περίπου πέντε χρόνια, κάνοντας ενέσεις τεστοστερόνης από τα 24 και υποβλήθηκε σε διπλή μαστεκτομή στα 26, προτού αλλάξει πορεία. Περιγράφει πώς η αρχική «δυσφορία φύλου» της εμφανίστηκε στην εφηβεία μετά από επαναλαμβανόμενες σεξουαλικές επιθέσεις από άτομα που εμπιστευόταν, οδηγώντας την να μισεί το ότι είναι γυναίκα και, αφού ανακάλυψε τρανς κοινότητες στο διαδίκτυο, να καταλήξει ότι έπρεπε να είχε γεννηθεί αρσενικό. Στην κλινική φύλου το 2015, λέει, οι κλινικοί επιβεβαίωσαν την αυτοδιάγνωσή της μέσα σε μήνες, συνταγογραφώντας τεστοστερόνη χωρίς να διερευνήσουν το τραύμα, το ψυχιατρικό ιστορικό ή άλλες συννοσηρότητές της. Η Watson ζει τώρα με μη αναστρέψιμες αλλαγές — βαθύτερη φωνή, τριχοφυΐα γενειάδας, τριχόπτωση και απουσία στήθους — και προειδοποιεί ότι «ποτέ δεν θα είσαι όπως ήσουν». Απευθυνόμενη σε νεότερους ή πρόσφατα detransitioning θεατές, η Watson τονίζει ότι η μεταμέλεια είναι συχνή αλλά φιμωμένη: οι θεραπευτές είτε χαρακτηρίζουν όσους κάνουν detransition μη δυαδικούς είτε αποσύρονται εντελώς, και οι κύκλοι LGBTQ συχνά τους αποκλείουν ως αποστάτες. Βασιζόμενη σε μια έρευνα 237 ανθρώπων που έκαναν detransition και στα εισερχόμενά της, σημειώνει ότι τα περισσότερα μηνύματα προέρχονται από γονείς εφήβων που ξαφνικά ταυτίζονται ως τρανς, από τρανς άτομα που φοβούνται να εκφράσουν μεταμέλεια, ή από ανθρώπους που κάνουν detransition και ρωτούν πόσο διαρκεί η αναστροφή. Προτρέπει τους γονείς να μιλήσουν προτού γίνει η ιατρικοποίηση, υποστηρίζοντας ότι υπάρχει ένα παράθυρο — μεταξύ κοινωνικής μετάβασης και πρώτης δόσης ορμονών — όπου μια ειλικρινής συζήτηση μπορεί ακόμη να ανακατευθύνει ένα ταραγμένο παιδί προς θεραπεία εστιασμένη στο τραύμα αντί για μη αναστρέψιμη θεραπεία. Πάνω απ' όλα, θέλει όσοι κάνουν detransition να ξέρουν ότι ενώ τα σώματα μπορεί να έχουν αλλοιωθεί μόνιμα, η ντροπή και η μοναξιά δεν είναι πεπρωμένο: η ίδια βρίσκεται σε μια στοργική σχέση και επιμένει ότι η ζωή μετά το detransition, αν και δύσκολη, μπορεί ακόμη να είναι γεμάτη και αξιόλογη.