Η Clementine Breen μηνύει διάσημο γιατρό φύλου μετά από βιαστική ιατρική μετάβαση
Στα 12, μία διαβούλευση 28 λεπτών μου έδωσε αναστολείς εφηβείας. Στα 14 είχα κάνει μαστεκτομή. Οι γιατροί αγνόησαν τη σεξουαλική μου κακοποίηση και την ψύχωση. Τώρα είμαι 20, έχω κάνει απομετάβαση και μηνύω για τα χαμένα χρόνια που δεν μπορούν να μου επιστρέψουν.
Επισκόπηση
Η Clementine Breen, τώρα 20 ετών, οδηγήθηκε σε επιταχυνόμενη ιατρική μετάβαση από την Dr. Joanna Olson-Kennedy έπειτα από μία μόνο επίσκεψη 28 λεπτών στα 12 της. Αναστολείς εφηβείας, τεστοστερόνη και διπλή μαστεκτομή ακολούθησαν μέσα σε δύο χρόνια, παρά την τεκμηριωμένη σεξουαλική κακοποίηση και την κλιμακούμενη ψύχωση. Μετά από θεραπεία επικεντρωμένη στο τραύμα, έκανε απομετάβαση, μήνυσε τη γιατρό και ανακτά την υγεία και την ταυτότητά της.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Η Clementine Breen, τώρα 20 ετών, ξεκίνησε την ιατρική της μετάβαση στα 12 υπό την φροντίδα της Dr. Joanna Olson-Kennedy, μιας κορυφαίας κλινικού φύλου του Λος Άντζελες που είχε λάβει ομοσπονδιακή επιχορήγηση 6 εκατομμυρίων δολαρίων για τη μελέτη των αναστολέων εφηβείας. Μετά από μία μόνο συνάντηση 28 λεπτών, η Olson-Kennedy διέγνωσε δυσφορία φύλου και συνταγογράφησε αναστολείς εφηβείας, λέγοντας στην οικογένεια ότι η καθυστέρηση της θεραπείας θα επιδείνωνε την κατάθλιψη της Clementine. Μέσα σε ένα χρόνο ξεκίνησε ενέσιμη τεστοστερόνη, και στα 14 — ενώ ήταν ακόμη στη Β' γυμνασίου — υποβλήθηκε σε διπλή μαστεκτομή. Ολόκληρη η ακολουθία, από την πρώτη επίσκεψη στην κλινική μέχρι τη μη αναστρέψιμη επέμβαση, εξελίχθηκε σε περίπου δύο χρόνια. Σε αυτή την περίοδο η μόνη θεραπευτική συμβολή προήλθε από τη Susan Landon, μια θεραπεύτρια που πρότεινε η Olson-Kennedy, της οποίας τις συνεδρίες η Clementine περιγράφει ως «επιφανειακές» συζητήσεις για αντωνυμίες και ρούχα αντί για διερεύνηση της σεξουαλικής κακοποίησης που είχε υποστεί στην Α' δημοτικού ή της χρόνιας ενδοοικογενειακής βίας που έβλεπε στο σπίτι εξαιτίας του σοβαρά αυτιστικού, μερικές φορές βίαιου μεγαλύτερου αδελφού της. Σχεδόν αμέσως μετά την επέμβαση η ψυχική υγεία της Clementine κατέρρευσε. Ανέπτυξε σοβαρή αϋπνία, παρανοϊκές αυταπάτες, ακουστικές και οπτικές ψευδαισθήσεις, και ό,τι η ίδια και αργότερα ψυχίατροι χαρακτήρισαν ψύχωση προκαλούμενη από τεστοστερόνη. Άρχισε να αυτοτραυματίζεται και επιχείρησε να αυτοκτονήσει, ωστόσο κανένας κλινικός — ούτε η Olson-Kennedy, ούτε η Landon, ούτε ο εξωτερικός ψυχίατρος που διαχειριζόταν τα αντιψυχωσικά της — δεν πρότεινε ποτέ τη διακοπή της τεστοστερόνης. Αντίθετα, όταν βρήκε τις ενέσεις ανυπόφορες, η κλινική την άλλαξε σε gel τεστοστερόνης ώστε να «μείνει στην T» χωρίς τις βελόνες που πυροδοτούσαν τον αυτοτραυματισμό της. Στα 17, η Olson-Kennedy έθεσε το ενδεχόμενο υστερεκτομής, γεγονός που η Clementine αναγνωρίζει ως την πρώτη στιγμή που ένιωσε «αυτό πάει πολύ μακριά». Σε όλη τη διάρκεια, τα τεκμηριωμένα παράπονά της για ψύχωση, κοψίματα και άρνηση σχολείου ελαχιστοποιήθηκαν στις σημειώσεις της κλινικής ως «άγχος», και οι επανειλημμένες προειδοποιήσεις της οικογένειάς της ότι οι σημαντικές ιατρικές αποφάσεις πρέπει να περιμένουν μέχρι να αντιμετωπιστεί το οικογενειακό τραύμα απορρίφθηκαν ως άσχετες. Το detransition ξεκίνησε μόνο αφού τελικά ασχολήθηκε με DBT εστιασμένη στο τραύμα και θεραπεία φαντασιακής έκθεσης, που τη βοήθησαν να αναγνωρίσει ότι η δυσφορία της με τη θηλυκότητα είχε ρίζες σε PTSD και όχι σε δυσφορία φύλου. Όταν μείωσε σταδιακά την τεστοστερόνη το 2024, η αϋπνία, η οργή και η αποσύνδεση υποχώρησαν· άρχισε να βιώνει φυσικά συναισθήματα που οδηγούνται από οιστρογόνα και, για πρώτη φορά, ένιωσε «καθαρό μυαλό». Μετά από μήνες περίσκεψης είπε στους γονείς και τους φίλους της ότι ήταν γυναίκα, και έπειτα επιδίωξε αναπλαστική στήθους — εμπειρία που περιγράφει ως άμεσα θεραπευτική, σε αντίθεση με τη μαστεκτομή που κάποτε κοιμήθηκε «σαν μωρό». Η Clementine έχει έκτοτε καταθέσει αγωγή κατά της Olson-Kennedy, ισχυριζόμενη αμελή επιτάχυνση μη αναστρέψιμων ιατρικών παρεμβάσεων και συστηματική αδιαφορία για το ιστορικό τραύματος και τη σοβαρή ψυχιατρική επιδείνωσή της.