30 χρόνια μετά τη μετάβαση, η Cori Cohn μιλά ανοιχτά
Ένα 12χρονο κορίτσι χωρίς δυσφορία φύλου έλαβε αναστολείς εφηβείας, τεστοστερόνη και μαστεκτομή μετά από διαβούλευση 30 λεπτών. Αποτέλεσμα: ψύχωση, αυτοτραυματισμός και χαμένη παιδική ηλικία. Αυτό κάνει το «μόνο επιβεβαίωση» στα παιδιά.
Επισκόπηση
Στα 12, η Clementine Bohn οδηγήθηκε από την κλινικό φύλου του Λος Άντζελες Johanna Olson-Kennedy σε αναστολείς εφηβείας, τεστοστερόνη και διπλή μαστεκτομή μετά από μία επίσκεψη 30 λεπτών, παρά την απουσία παιδικής δυσφορίας φύλου και τα σαφή σημάδια ανεπεξέργαστης σεξουαλικής κακοποίησης. Η ιατρική αλυσιδωτή αντίδραση πυροδότησε σοβαρή ψύχωση, αυτοτραυματισμό και απόπειρα αυτοκτονίας· οι κλινικοί αγνόησαν το ιστορικό τραύματος, συγκάλυψαν στις σημειώσεις την ψυχιατρική της κατάρρευση και συνέχιζαν να προτρέπουν σε περισσότερα μη αναστρέψιμα βήματα, μέχρι που τελικά αρνήθηκε υστερεκτομή στα 17. Η απομετάβαση και η θεραπεία επικεντρωμένη στο τραύμα αποκάλυψαν τη βλάβη· τώρα μηνύει για αμέλεια και λέει ότι η ιστορία της είναι το προβλέψιμο αποτέλεσμα ενός πρωτοκόλλου «μόνο επιβεβαίωσης».
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Η ιστορία της Clementine Bohn ξεκινά στα 11, όταν η φυσιολογική έναρξη της εφηβείας συγκρούστηκε με αδιεργασμένη σεξουαλική κακοποίηση που είχε υποστεί στην Α' δημοτικού. Η ιδέα του να γίνει γυναίκα ένιωθε ανυπόφορη, και ένας σύμβουλος του γυμνασίου γρήγορα μετέφρασε την ασαφή δυσφορία της («μισώ που είμαι κορίτσι») σε διάγνωση τρανσέξουαλ. Μέσα σε τρεις μήνες — προτού η ίδια η Clementine πει στους δικούς της γονείς — ο σύμβουλος είχε ενημερώσει την οικογένεια, το σχολείο και τους συμμαθητές της ότι ήταν «ένας γιος» που χρησιμοποιούσε αντωνυμίες he/him. Αυτό το μοναδικό, καλοπροαίρετο άλμα την έβαλε σε έναν μεταφορικό ιμάντα που δεν μπορούσε να σταματήσει. Στα 12 καθόταν στην κλινική του Λος Άντζελες της Dr. Johanna Olson-Kennedy, της πιο εξέχουσας παιδιατρικής κλινικού φύλου της χώρας. Μετά από μία επίσκεψη 30 λεπτών, η Olson-Kennedy διέγνωσε δυσφορία φύλου και προέτρεψε αναστολείς εφηβείας «πριν χειροτερέψουν τα πράγματα». Η Clementine δεν είχε παίξει ποτέ με αγορίστικα παιχνίδια, δεν είχε επιμείνει ποτέ ότι ήταν αγόρι, και είχε πει επανειλημμένα και στους δύο γιατρούς ότι δεν είχε παιδική δυσφορία φύλου· ωστόσο, οι αναστολείς ξεκίνησαν μέσα σε εβδομάδες. Ένα χρόνο αργότερα, στα 13, προστέθηκαν ενέσεις τεστοστερόνης, και η Clementine έμαθε να κάνει ενέσεις στον εαυτό της. Οι ερωτήσεις της οικογένειας για το ιστορικό τραύματός της, τον βίαιο αυτιστικό μεγαλύτερο αδελφό της και τη σεξουαλική κακοποίηση απορρίφθηκαν ως «μη σχετικές». Η καταιγίδα επιταχύνθηκε: οι αναστολείς την άφησαν με ατροφικά, παραμορφωμένα μπουμπούκια στήθους που τα έβρισκε αποκρουστικά, πράγμα που με τη σειρά του έγινε η ιατρική αιτιολόγηση για διπλή μαστεκτομή στα 14. Πέρασε την εκδρομή της Β' γυμνασίου καθισμένη χωρίς να συμμετέχει σε καμία δραστηριότητα ενώ αναρρώνοντας από το χειρουργείο. Μέσα σε μήνες βυθίστηκε σε σοβαρή ψυχιατρική νόσο — οπτικές και ακουστικές ψευδαισθήσεις, παρανοϊκές αυταπάτες ότι «δεν ήταν άνθρωπος», αδιάκοπο αυτοτραυματισμό, κατάχρηση ουσιών και απόπειρα αυτοκτονίας. Σε όλη τη διάρκεια των ψυχωσικών επεισοδίων, ούτε η Olson-Kennedy, ούτε η θεραπεύτρια Susan Landon, ούτε ο εξωτερικός ψυχίατρος αμφισβήτησαν ποτέ την τεστοστερόνη· αντίθετα αύξησαν τα αντιψυχωσικά και της υπενθύμιζαν να «μείνει στην T». Οι σημειώσεις της κλινικής αναφέρουν μόνο «άγχος», παραλείποντας την ψύχωση που κατέγραφαν άλλοι γιατροί. Στα 17, όταν η ομάδα άρχισε να συζητά μια προαιρετική υστερεκτομή, η Clementine τελικά αρνήθηκε — η πρώτη της άρνηση σε πέντε χρόνια αδιάκοπης επιβεβαίωσης. Το detransition εξελίχθηκε αργά. Μια νέα θεραπεύτρια DBT τη βοήθησε να συνδέσει τα σημεία μεταξύ παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης, PTSD και της καταναγκαστικής ιατρικής καταδίωξης. Όταν δοκίμασε να σταματήσει την τεστοστερόνη το 2023, η αϋπνία, η ανησυχία και η παράνοια εξαφανίστηκαν για πρώτη φορά από τότε που ήταν 13. Το να βλέπει το δικό της πρόσωπο χωρίς τριχοφυΐα και να αναγνωρίζει τη γυναίκα στον καθρέφτη ήταν «συγκλονιστικό και τρομακτικό». Μετά από μήνες ιδιωτικού στοχασμού, είπε στους γονείς της, «Δεν είμαι ο γιος σας· είμαι η κόρη σας». Πέρσι υποβλήθηκε σε αναπλαστική στήθους· ξυπνώντας, λέει, «ένιωσα αμέσως πιο ενήλικη, πιο άνετη — κάτι βαθύ θεραπεύτηκε». Η Clementine μηνύει τώρα την Olson-Kennedy, τη Landon και το νοσοκομείο για αμελή παράλειψη αξιολόγησης του τραύματος, απόκρυψη ψυχιατρικών επιπλοκών, και επιβολή μη αναστρέψιμων παρεμβάσεων σε ένα παιδί που ποτέ δεν πληρούσε τα διαγνωστικά κριτήρια δυσφορίας φύλου. Η υπόθεσή της, τονίζει, δεν είναι ακραία· είναι το προβλέψιμο αποτέλεσμα ενός πρωτοκόλλου «μόνο επιβεβαίωσης» που αντιμετωπίζει κάθε ταραγμένο έφηβο ως τρανς, όχι ως ολοκληρωμένο άνθρωπο του οποίου ο πόνος μπορεί να έχει άλλα ονόματα.