Ο καταστροφικός αντίκτυπος της απουσίας εφηβείας
Η εφηβεία δεν είναι κουμπί παύσης· είναι το χωνευτήρι που συνδέει τον εγκέφαλο για αγάπη, γονιμότητα και αυτοπροστασία. Αν την μπλοκάρεις, δημιουργείς μόνιμα παιδιά που δεν μπορούν ποτέ να πάρουν πίσω τη ζωή τους.
Επισκόπηση
Ο James Linehan, που γεννήθηκε με υπογοναδισμό, αφηγείται πώς η απουσία εφηβείας τον άφησε συναισθηματικά και γνωστικά παιδικό μέχρι τα 16, όταν ξεκίνησε προσεκτικά παρακολουθούμενη θεραπεία με ανδρογόνα. Προειδοποιεί ότι οι αναστολείς εφηβείας και οι ορμόνες του αντίθετου φύλου αναπαράγουν, και εντείνουν, τις διά βίου βλάβες που ο ίδιος εξακολουθεί να υφίσταται: υπογονιμότητα, χρόνια ασθένεια, καθυστερημένη κοινωνική ανάπτυξη και μια ψυχή υποτακτική και εύκολα χειραγωγήσιμη.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Ο James Linehan, γεννημένος με τη διαταραχή σεξουαλικής ανάπτυξης υπογοναδισμό, περιγράφει μια παιδική ηλικία στην οποία η εφηβεία δεν ξεκίνησε ποτέ. Ενώ οι συμμαθητές του στην περιοχή του Bay Area ωρίμαζαν σταδιακά στο γυμνάσιο, εκείνος παρέμενε σωματικά μικρός, συναισθηματικά καθυστερημένος και γνωστικά επιβραδυμένος. Θυμάται ότι έπαιζε ακόμη με παιχνίδια He-Man στα 16, απολάμβανε την παρέα μικρότερων παιδιών και δεν είχε καμία σεξουαλική ή κοινωνική ορμή πέρα από το «παιδικό παιχνίδι». Επειδή η υπόφυσή του απέτυχε να εκκρίνει τους παλμούς LH και FSH που εκκινούν την εφηβεία, το σώμα και ο εγκέφαλός του στερήθηκαν τις ορμόνες που συνδέουν τον προμετωπιαίο φλοιό και το μεταιχμιακό σύστημα. Γιατροί στο University of California, San Francisco εξήγησαν στους γονείς του ότι χωρίς αυτά τα ορμονικά σήματα ο James θα έμενε «κολλημένος στο επίπεδο ένα», ανίκανος να επεξεργαστεί σύνθετα συναισθήματα, να ακολουθήσει οδηγίες πολλών βημάτων ή να αναπτύξει τη νευρολογική αρχιτεκτονική ενός εφήβου. Η ίδια ιατρική ομάδα προειδοποίησε ότι η συνεχιζόμενη καθυστέρηση θα οδηγούσε σε οστεοπόρωση, μόνιμη στειρότητα και δια βίου εξάρτηση από εξωγενείς ορμόνες. Στα 16 ο James ξεκίνησε μια προσεκτικά παρακολουθούμενη, σταδιακή αγωγή υποκατάστασης ανδρογόνων. Παρομοιάζει την πρώτη ένεση με «απελπιστικά διψασμένα κύτταρα που επιτέλους παίρνουν νερό». Μέσα σε έξι μήνες βίωσε μια συμπιεσμένη, σχεδόν βίαιη εφηβεία: η φωνή του έπεσε, εμφανίστηκε μυϊκή μάζα, αναδύθηκε σεξουαλική έλξη προς κορίτσια και αυξήθηκε η επιθετικότητα. Ωστόσο, επειδή πρόκειται για ιατρικά προκαλούμενη διαδικασία που διεξήχθη σε κλινικές αντί να γίνεται μαζί με συνομηλίκους, έχασε τη σταδιακή κοινωνική βαθμονόμηση που συνήθως συνοδεύει την ανδρική εφηβεία. Χρειάστηκε να μάθει — μόνος — πώς να ρυθμίζει τον θυμό, να πλησιάζει ερωτικά ενδιαφέροντα και να ερμηνεύει τις ανδρικές ιεραρχίες των ενηλίκων. Έρευνες που παραθέτει ο James δείχνουν ότι οι άντρες με την ίδια διάγνωση έχουν πέντε φορές περισσότερες πιθανότητες να παραμείνουν δια βίου παρθένοι και το 90 % δεν αποκτά ποτέ βιολογικά παιδιά, αποτελέσματα που αποδίδει στο χαμένο παράθυρο όταν η νευρική και ψυχοκοινωνική ωρίμανση θα έπρεπε να εκτυλίσσονται σε συγχρονισμό. Ο James χαράσσει έναν σκληρό παραλληλισμό μεταξύ της ακούσιας καθυστέρησής του και της σύγχρονης χρήσης αναστολέων εφηβείας στην ιατρική φύλου. Τονίζει ότι οι αναστολείς δεν «παγώνουν» την ανάπτυξη· σταματούν ολόκληρη την ενδοκρινική συμφωνία, αφήνοντας το παιδί υπάκουο, πολύ ευεπηρέαστο και στερημένο από τις ίδιες τις ορμές που ωθούν τον σχηματισμό ταυτότητας. Μόλις εισαχθούν ορμόνες του αντίθετου φύλου, το άτομο δεν υφίσταται ποτέ φυσική εφηβεία και επομένως δεν αποκτά ποτέ γονιμότητα ή το πλήρες σύνολο της ειδικής για το φύλο νευρικής ωρίμανσης. Ο James προειδοποιεί ότι το αποτέλεσμα είναι «κάτι που δεν είχαμε ποτέ ξανά σε αυτόν τον πλανήτη»: ένα ενήλικο σώμα εμποτισμένο με τις ορμόνες του αντίθετου φύλου αλλά που στερείται των θεμελιωδών εμπειριών οποιασδήποτε βιολογικής εφηβείας. Φοβάται ότι αυτοί οι νέοι θα παραμείνουν, κατ' ουσίαν, μόνιμα παιδιά — παθητικοί, ενδοτικοί και ανίκανοι να επικαλεστούν τον θυμό που θα μπορούσε διαφορετικά να τους προστατεύσει από περαιτέρω ιατρική ή ιδεολογική χειραγώγηση. Αναλογιζόμενος την ιατρική κουλτούρα που κάποτε τον θεράπευσε, ο James αντιπαραβάλλει την προσεκτική, καθοδηγούμενη από μετρήσεις ενδοκρινολογία της δεκαετίας του 1980 με αυτό που βλέπει ως τη σημερινή προσέγγιση του «τρελού επιστήμονα». Υποψιάζεται ότι ενήλικες αυτογυναικοφιλικοί και άλλα φετιχιστικά ενδιαφέροντα έχουν προβάλει τις δικές τους φαντασιώσεις σε παιδιά, ωθώντας σε πρωιμότερες και πιο ριζικές παρεμβάσεις. Έχοντας ζήσει τα δια βίου επακόλουθα της χαμένης εφηβείας — ρευματοειδή αρθρίτιδα, συνεχή ενδοκρινική παρακολούθηση και ετήσιο λογαριασμό φαρμακείου 70.000 $ — τον στοιχειώνει η γνώση ότι τα τρέχοντα πρωτόκολλα εν γνώσει τους αναπαράγουν, και μάλιστα εντείνουν, τις ίδιες βλάβες που οι γιατροί του προσπάθησαν να αποτρέψουν. Ο James κλείνει προτρέποντας κλινικούς και κοινό να αναγνωρίσουν ότι η εφηβεία δεν είναι προαιρετική φάση αλλά το χωνευτήρι όπου σφυρηλατούνται η ανθρώπινη γονιμότητα, η σεξουαλικότητα και το συναισθηματικό βάθος· να τη διαταράξεις σημαίνει να δημιουργήσεις πόνο για τον οποίο οι μελλοντικές γενιές θα απαιτήσουν λογαριασμό.