Τι έκανε τα άτομα που έκαναν απομετάβαση να καταλάβουν ότι η μετάβασή τους ήταν λάθος
Στα 16 μου έκοψαν τα στήθη, με γέμισαν τεστοστερόνη και υποσχέθηκαν ευτυχία. Στα 20 ξύπνησα στείρα, άρρωστη και μηνύοντας όσους μου πούλησαν αυτό το ψέμα. Η μετάβαση εφήβων δεν είναι φροντίδα· είναι διά βίου παγίδα.
Επισκόπηση
Η Luka Hein αφηγείται τέσσερα χρόνια τεστοστερόνης και μια διπλή μαστεκτομή στα 16 που τη βύθισαν σε χημικά προκλητική εμμηνόπαυση, συναισθηματικό μούδιασμα και παραμορφωμένη σεξουαλικότητα, ενώ οι γιατροί υπόσχονταν ευτυχία που δεν ήρθε ποτέ. Μεγαλώνοντας στα 20, αντιμετώπισε βλάβη στην υγεία, την επιθυμία για παιδιά και τη συνειδητοποίηση ότι είχε αλυσοδεθεί σε μια ιατρική βιομηχανία· τώρα μηνύει τους κλινικούς που την έβαλαν σε αυτόν τον δρόμο και ζητά συγγνώμη από τη μητέρα της, της οποίας τις προειδοποιήσεις αγνόησαν.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Η Luka Hein, μια νεαρή γυναίκα που υποβλήθηκε σε διπλή μαστεκτομή στα 16 και έπειτα πήρε τεστοστερόνη για τέσσερα χρόνια, περιγράφει τη μετάβασή της ως περίοδο χημικά προκαλούμενου χάους που την άφησε συναισθηματικά αποσυνδεδεμένη από τον εαυτό της και τον κόσμο γύρω της. Μιλώντας με τη Mary Margaret Olohan, η Hein εξηγεί ότι η τεστοστερόνη άλλαξε τη φωνή, το δέρμα, τα μαλλιά και το σώμα της, ενώ ταυτόχρονα έριξε το εφηβικό της σώμα σε κατάσταση ανάλογη χημικά προκαλούμενης εμμηνόπαυσης. Αν και προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό της ότι ήταν ευτυχισμένη — ενισχυμένη από τις επιβεβαιώσεις γιατρών, θεραπευτών και συνομηλίκων — αναγνωρίζει τώρα ότι αυτό ήταν σε μεγάλο βαθμό φαινόμενο εικονικού φαρμάκου. Η ενέργεια τύπου στεροειδών από την τεστοστερόνη, σε συνδυασμό με ψυχιατρικά φάρμακα, συγκάλυψε μια βαθύτερη αποσύνδεση που κατανόησε πλήρως μόνο αφού έκανε detransition. Κατά τα τέσσερα χρόνια που έζησε ως άντρας, η Hein λέει ότι ήταν υπερβολικά αποσυνδεδεμένη για να σχηματίσει οποιαδήποτε σοβαρή ρομαντική σχέση. Το σεξουαλικό τραύμα που δεν είχε αντιμετωπιστεί επισκιάστηκε από την αφήγηση φύλου, ενώ οι ορμόνες λάθος φύλου και τα ψυχοδραστικά φάρμακα διέστρεψαν τις φυσικές της ορμές. Θυμάται ότι ήταν straight κορίτσι στα 15, αλλά μόλις ξεκίνησε η ιατρική διαδρομή, η έλξη έγινε μπερδεμένη και διαστρεβλωμένη. Χωρίς κανένα πρότυπο υγιούς οικειότητας και με το σώμα της πλημμυρισμένο από τεστοστερόνη, βρήκε αδύνατο να οραματιστεί ή να βιώσει πραγματική σχέση· η ιδέα των ραντεβού ένιωθε τόσο μακρινή όσο η ιδέα να νιώθει σαν στο σπίτι της μέσα στο δικό της δέρμα. Η στιγμή διαύγειας ήρθε όχι από ένα μεμονωμένο δραματικό ερέθισμα, αλλά από την απλή, επώδυνη διαδικασία της ενηλικίωσης. Στα 20, η Hein άρχισε να κάνει ερωτήσεις ενηλίκων — αν ήθελε παιδιά, τι είδους σχέσεις ήλπιζε, για πόσο καιρό ήθελε να παραμείνει δεμένη με μια βιομηχανία που απαιτούσε δια βίου φαρμακευτική αγωγή. Οι επιπλοκές υγείας από την τεστοστερόνη και η λαχτάρα για ελευθερία συγκλίνισαν: «Δεν θέλω να είμαι αλυσοδεμένη σε μια ιατρική βιομηχανία». Αντιπαραβάλλει την εμπειρία της με εκείνη άλλων που έκαναν detransition, όπως η Helena Kerschner, της οποίας η στιγμή «λάμπας» ήρθε όταν μια παρουσίαση αποκάλυψε πόσο λυπημένη είχε γίνει. Για τη Hein, η συνειδητοποίηση ήταν σταδιακή: η υποσχόμενη ευτυχία δεν υλοποιήθηκε ποτέ, και η ιατρική αφήγηση ότι «η άλλη πλευρά» της μετάβασης θα έφερνε χαρά άρχισε να μοιάζει με σκληρό πωλητικό τρικ. Η Hein μηνύει τώρα τον θεραπευτή που πρώτος την επιβεβαίωσε, τον γιατρό της κλινικής φύλου που συνταγογράφησε ορμόνες και τον χειρουργό που αφαίρεσε τα στήθη της. Περιγράφει το να το πει στη μητέρα της — που είχε εκφράσει επιφυλάξεις οι οποίες παραμερίστηκαν από τους κλινικούς — ως «το συναισθηματικό ισοδύναμο του να της δώσεις χαστούκι στο πρόσωπο», επειδή ανάγκασε και τις δύο να αντιμετωπίσουν ότι το μητρικό ένστικτο είχε δίκιο από την αρχή. Η συζήτηση ήταν επώδυνη, αλλά σηματοδότησε και την επιστροφή στην προστατευτική σχέση που η κλινική φύλου είχε παραμερίσει.