Η διαδρομή μου στη μετάβαση και την απομετάβαση
Στα 16 ξεκίνησα τεστοστερόνη· δύο μέρες αργότερα ήμουν στο νοσοκομείο για αυτοτραυματισμό. Κάθε βήμα «επιβεβαίωσης φύλου» βάθαινε την κατάθλιψή μου. Η απομετάβαση με έσωσε· ας σταματήσουμε να σπρώχνουμε τα παιδιά στον ίδιο χαλασμένο δρόμο.
Επισκόπηση
Η Zedd, 18χρονη προγραμματίστρια από τη Νέα Ζηλανδία, αφηγείται πώς η επίσκεψη ενός τρανς άνδρα αστέρα της φυσικής στο σχολείο όταν ήταν 13 πυροδότησε τέσσερα χρόνια ταύτισης ως αγόρι, με δέσιμο στήθους, τεστοστερόνη στα 16, εντεινόμενη κατάθλιψη, αυτοτραυματισμό και διατροφική διαταραχή. Αφού συνειδητοποίησε ότι η μετάβαση ενέτεινε αντί να ανακουφίσει την οδύνη της, σταμάτησε τις ορμόνες, αγκάλιασε το γυναικείο σώμα της και μιλά πλέον ενάντια στην αυτόματη ιατρική επιβεβαίωση κοριτσιών με δυσφορία φύλου.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Η Zedd, μια 18χρονη προγραμματίστρια από τη Νέα Ζηλανδία, ξεκινά τη 40λεπτη μαρτυρία της παραδεχόμενη ότι εξακολουθεί να ξαφνιάζεται όταν λέει, «Είμαι γυναίκα». Για τεσσεράμισι χρόνια επέμενε ότι ήταν τρανς άντρας, μια πεποίθηση που ξεκίνησε στα 13 όταν ένας επιτυχημένος τρανς άντρας φοιτητής φυσικής επισκέφθηκε την τάξη του λυκείου της. Βλέποντας έναν αρρενωπό, επιτυχημένο συνομήλικο που είχε «ξεφύγει από τη θηλυκότητα» ένιωσε σαν αποκάλυψη για το αγορίστικο κορίτσι που είχε περάσει την παιδική του ηλικία απορριπτόμενο από τα αγόρια επειδή ήταν θηλυκό και από τα κορίτσια επειδή δεν ήταν αρκετά θηλυκό. Μέσα σε μήνες πέρασε από αντωνυμίες she/her σε he/him, εντάχθηκε σε μια λέσχη queer μαθητών, και υιοθέτησε μια αντιφεμινιστική, υπερ-αρρενωπή περσόνα που πίστευε ότι θα της χάριζε επιτέλους κοινωνική αποδοχή. Τα επόμενα τρία χρόνια σημαδεύτηκαν από κλιμακούμενη ψυχολογική δυσφορία. Μια χειριστική φιλία από απόσταση έγινε η μόνη ανθρώπινη επαφή της, προκαλώντας σοβαρή κατάθλιψη: μήνες χωρίς ντους, καθημερινές κρίσεις πανικού και αυτοτραυματισμό που την οδήγησε στο νοσοκομείο δύο μέρες αφότου ξεκίνησε τεστοστερόνη στα 16. Κάθε ιατρικό ή κοινωνικό βήμα που χαιρετιζόταν ως «ευφορικό» από τις διαδικτυακές τρανς κοινότητες — κοντά μαλλιά, δέσιμο στήθους, τεστοστερόνη — την μούδιαζε για λίγο, ωστόσο η υποκείμενη απέχθεια για το γυναικείο σώμα της εντάθηκε. Ανέπτυξε διατροφική διαταραχή, συλλογιζόμενη ότι η εξάλειψη του σωματικού λίπους θα έσβηνε και τις ορατές καμπύλες και, συμβολικά, την ίδια τη γυναικεία ύπαρξη. Εν τω μεταξύ, το σχολείο της — που περιγράφεται ότι έχει «τα υψηλότερα ποσοστά τρανς-ταυτιζόμενων μαθητών στη Νέα Ζηλανδία» — παρείχε αδιαμφισβήτητη επιβεβαίωση: οι δάσκαλοι πανηγύριζαν τις αλλαγές ονομάτων, η νοσηλεύτρια πρόσφερε παραπομπές για ορμόνες, και κανένας ενήλικας δεν διερεύνησε γιατί ένα καταθλιπτικό, μοναχικό κορίτσι ίσως ήθελε να φύγει από τη γυναικεία ύπαρξη. Η καμπή ήρθε όταν έκανε φίλο έναν συμμαθητή που δεν ήταν ούτε αντιφεμινιστής ούτε τρανσέξουαλ. Οι συζητήσεις μαζί του έσπασαν σιγά σιγά την αφήγηση που τροφοδοτούσε το YouTube ότι οι φεμινίστριες μισούσαν τους άντρες και ότι οι «TERFs» ήταν κακές. Μόλις άρχισε να ταυτίζεται ως ριζοσπαστική αριστερή, παρατήρησε την αντίφαση μεταξύ της συλλογικιστικής πολιτικής της και της φιλελεύθερα ατομικιστικής θεωρίας φύλου της. Η ανάγνωση ριζοσπαστικών φεμινιστικών blogs και η ανακάλυψη γυναικών που έκαναν detransition στο Tumblr την ανάγκασαν να αντιμετωπίσει δύο επώδυνες διαπιστώσεις: πρώτον, ότι η δυσφορία της ένιωθε πανομοιότυπη με το μίσος για το σώμα που συνδέεται με τη διατροφική διαταραχή, και δεύτερον, ότι κάθε βήμα μετάβασης είχε συσχετιστεί με χειρότερες καταρρεύσεις ψυχικής υγείας. Σταματώντας την τεστοστερόνη στις αρχές του 2022, περιγράφει ένα «peaking» — μια στιγμή διαύγειας ότι δεν ήταν ποτέ πραγματικά αρσενικό και ότι η ιατρική μετάβαση είχε λειτουργήσει ως ακριβός, επιζήμιος μηχανισμός αντιμετώπισης για το τραύμα του να μεγαλώνεις γυναίκα σε μια σεξιστική κουλτούρα. Το detransition, τονίζει η Zedd, δεν είναι επιστροφή σε ροζ φορέματα ή μακιγιάζ· είναι αποδοχή του ενήλικου γυναικείου σώματος που προσπάθησε να λιμοκτονήσει και να φαρμακώσει μακριά. Ένας χρόνος χωρίς τεστοστερόνη έχει μαλακώσει ελαφρά τη φωνή της και της επέτρεψε να παραιτηθεί από το δέσιμο του στήθους, ωστόσο ακόμη παλεύει με δυσφορικές σπείρες και περιστασιακές φαντασιώσεις ότι η επαναμετάβαση θα έκανε ευκολότερη τη ζωή ως προγραμματίστρια. Αυτό που την κρατά αγκυροβολημένη είναι η πεποίθηση ότι η ορατότητα μετράει: ως παιδί δεν είδε ποτέ μια περήφανη, μη συμμορφούμενη ως προς το φύλο γυναίκα, και είναι αποφασισμένη να γίνει αυτός ο καθρέφτης για την επόμενη γενιά αγοροκόριτσων. Κλείνει υποσχόμενη μελλοντικά βίντεο για πρακτικές τεχνικές που χρησιμοποίησε για να μειώσει τη δυσφορία χωρίς ιατρική παρέμβαση και προτρέποντας τους επαγγελματίες να σταματήσουν να επιβεβαιώνουν αντανακλαστικά ανηλίκους που λένε ότι «γεννήθηκαν στο λάθος σώμα».