Οι ανείπωτες ιστορίες των «ατόμων σε απομετάβαση» της Νέας Ζηλανδίας - Γνωρίστε τη Zara
Στα 14 μου είπαν «πες ότι είσαι αυτοκτονική και θα πάρεις ορμόνες πιο γρήγορα». Στα 18 είχα κλειστεί για διπλή μαστεκτομή. Δύο χρόνια μακριά από την T, είμαι ξανά γυναίκα, με ουλές, υπογόνιμη και ελεύθερη. Αυτό δεν είναι φροντίδα· είναι ιατρική βλάβη.
Επισκόπηση
Η Zara, 20χρονη από τη Νέα Ζηλανδία, οδηγήθηκε με επιταχυνόμενη διαδικασία σε ιατρική μετάβαση αφότου δήλωσε αυτοκτονικότητα στα 14. Από αναστολείς εφηβείας στα 15, σε τεστοστερόνη στα 16 και μια προγραμματισμένη μαστεκτομή στα 18, λέει ότι οι κλινικοί πρόσφεραν ελάχιστη προσοχή και παραγκώνισαν τους γονείς της. Δύο χρόνια αφότου ακύρωσε το χειρουργείο και σταμάτησε τις ορμόνες, νιώθει «ειρηνευμένη ως γυναίκα» και προτρέπει τους άλλους να ακούσουν ιστορίες απομετάβασης πριν από μη αναστρέψιμη θεραπεία.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Η Zara, μια 20χρονη από τη Νέα Ζηλανδία, άρχισε κοινωνική μετάβαση στα 13, πέρασε σε αναστολείς εφηβείας στα 15 και ξεκίνησε τεστοστερόνη στα 16, με το top surgery προγραμματισμένο για την ημέρα που θα έκλεινε τα 18. Λέει ότι έμαθε νωρίς ότι το να λέει στους κλινικούς πως ήταν αυτοκτονική «θα με περνούσε γρήγορα μέσα από το σύστημα», οπότε υιοθέτησε αυτή την αφήγηση. Η πορεία της τέθηκε σε κίνηση από παιδικό τραύμα στα επτά που την έκανε να αναρωτιέται «τι σήμαινε να είσαι κορίτσι», ενισχυμένο από μηνύματα στην παιδική χαρά ότι το να είσαι θηλυκό ήταν «λιγότερο πολύτιμο». Αυτοπροσδιοριζόμενο αγοροκόριτσο που προτιμούσε την παρέα αγοριών και τα βιντεοπαιχνίδια, ανακάλυψε την έννοια του τρανσέξουαλ στο διαδίκτυο στα 13· η περιγραφή «μια αποσύνδεση μεταξύ του φύλου σου και του πώς νιώθεις» την άγγιξε, και μια νέα παρέα φίλων στο λύκειο την ενθάρρυνε να αλλάξει αμέσως όνομα και εμφάνιση. Το ιατρικό φιλτράρισμα ένιωθε ελάχιστο. Ένας σύμβουλος του σχολείου εισήγαγε την ιδέα της μετάβασης, ο γενικός της γιατρός την παρέπεμψε σε ψυχολόγο ειδικευμένο στη δυσφορία φύλου, και μετά από έξι μήνες της προσφέρθηκαν αναστολείς εφηβείας. Οι γιατροί προειδοποίησαν μόνο αόριστα για πιθανά συμπτώματα που θυμίζουν εμμηνόπαυση και αβέβαιες επιπτώσεις στη γονιμότητα, ωστόσο στα 14 της ζητήθηκε να εξετάσει την κατάψυξη ωαρίων. Οι αναστολείς σταμάτησαν την περίοδό της αλλά την άφησαν με εξάψεις, θλίψη και «θολή» λήψη αποφάσεων· η τεστοστερόνη τα επόμενα δύο χρόνια βάθυνε τη φωνή της, έβγαλε τριχοφυΐα στο πρόσωπο, αύξησε τους μύες και την εφίδρωση, και την έκανε να νιώθει συναισθηματικά «μουδιασμένη», πιο θυμωμένη και πιο καταθλιπτική. Σε όλη τη διάρκεια, οι δάσκαλοι λάμβαναν οδηγίες να μην χρησιμοποιούν ποτέ το όνομα γέννησής της ή να την «κάνουν misgender», υπό την απειλή πειθαρχικής ενέργειας, και θυμάται προσωπικό που αγωνιζόταν αθόρυβα επειδή «δεν έμοιαζα με άντρα και δεν είμαι». Το top surgery παρουσιαζόταν ως αναπόφευκτο: στα 15 ο γιατρός έκλεισε αξιολόγηση ψυχολόγου για την εβδομάδα που θα έκλεινε τα 18, και στα 17 μία μόνο ερώτηση παρακολούθησης — «το θέλεις ακόμη αυτό;» — κρίθηκε επαρκής. Ο χειρουργός παρομοίασε τη μαστεκτομή με την αφαίρεση ενός καρκινικού οργάνου, μια σύγκριση που πυροδότησε την πρώτη μεγάλη αμφιβολία της Zara. Οι γονείς της παρευρέθηκαν στα πρώτα ραντεβού αλλά σύντομα χωρίστηκαν από εκείνη κατά τις συναντήσεις και τους δόθηκε το σιωπηρό μήνυμα ότι η διαφωνία ισοδυναμούσε με δυσφορία και μπορούσε να δικαιολογήσει το κόψιμο των οικογενειακών δεσμών. Παρά τη διαφωνία τους, τόνισαν ότι «το να είσαι τρανσέξουαλ δεν ήταν το μόνο χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς μου» και προέτρεψαν μια καλή σχέση με τον Θεό. Στα 18, η Zara είχε αλλάξει νομικά το όνομά της αλλά, χαρακτηριστικά, άφησε αμετάβλητο τον δείκτη φύλου, αισθανόμενη ότι «δεν ήταν αλήθεια». Ένα βιβλίο Συστηματικής Θεολογίας που έμεινε ανοιχτό στο γραφείο της την αντιμετώπισε με τη φράση «ο άνθρωπος ως αρσενικό και θηλυκό», και μετά από προσευχή βίωσε μια πεποίθηση ότι «η ψυχή μου ένιωθε σαν να σχίζεται στα δύο». Ακύρωσε την επέμβαση την προηγούμενη ημέρα, λέγοντας στους ξαφνιασμένους γονείς της, «Δεν θέλω πια top surgery». Η κλινική φύλου φάνηκε πιο ανήσυχη να επιβεβαιώσει ότι η απόφαση ήταν αποκλειστικά δική της παρά να διερευνήσει γιατί έκανε detransition· της υπενθύμισαν ότι μόνο «1 % των ανθρώπων κάνουν detransition» και την έστειλαν βιαστικά έξω. Ο πρώτος χρόνος χωρίς τεστοστερόνη ήταν «σωματικά εξουθενωτικός … σαν να περνάω εφηβεία για τρίτη φορά», αλλά δύο χρόνια μετά αναφέρει ότι νιώθει «ειρηνευμένη με το ποια είμαι ως γυναίκα», σκέφτεται καθαρά και νιώθει «ελεύθερη». Η Zara κλείνει εύχοντας να είχε ακούσει νωρίτερα ιστορίες detransition και θέλει άλλα κορίτσια να ξέρουν «είσαι εξίσου δυνατή ως γυναίκα … ο Θεός σε έφτιαξε ακριβώς όπως πρέπει να είσαι».