DeTrans Awareness: «Τραύμα, μετάβαση και detransition»
Μου έδιναν τεστοστερόνη σαν καραμέλες και στα 20 μου αφαίρεσαν τα στήθη. Κανείς δεν ρώτησε για το PTSD από την παιδική κακοποίηση που το προκαλούσε. Το detransition με άφησε να θρηνώ μη αναστρέψιμη βλάβη — το τραύμα, όχι η δυσφορία φύλου, ήταν η πραγματική διάγνωση.
Επισκόπηση
Η Laura Becker αφηγείται πώς το αδιάγνωστο PTSD από παιδική κακοποίηση την οδήγησε να ταυτίζεται ως τρανς άνδρας για πέντε χρόνια, με αποτέλεσμα τεστοστερόνη και διπλή μαστεκτομή στα 20. Αφού τελικά πήρε διάγνωση PTSD, έκανε detransition και προειδοποιεί πλέον ότι τα συμπτώματα τραύματος μπορούν να μιμηθούν τη δυσφορία φύλου, προτρέποντας τους κλινικούς να ελέγχουν για δυσμενείς παιδικές εμπειρίες πριν από την ιατρική μετάβαση.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Η Laura Becker, μια νεαρή γυναίκα που έζησε για πέντε χρόνια ως τρανς ταυτιζόμενος άνδρας, ανοίγει την καταγεγραμμένη κατάθεσή της κατονομάζοντας τον παράγοντα που πιστεύει ότι παραβλέπεται στην έξαρση των μεταβάσεων φύλου στους εφήβους: «το τραύμα, το πραγματικό τραύμα, όχι το τραύμα των social media». Διαγνώστηκε στα 22 με PTSD που είχε περάσει απαρατήρητο σε όλη την εφηβεία της, και τώρα πλαισιώνει κάθε βήμα της τρανς εμπειρίας της — από την πρώτη αμφισβήτηση της ταυτότητάς της στα 17 έως τη διπλή μαστεκτομή στα 20 — ως μια δυσπροσαρμοστική προσπάθεια διαφυγής από ένα σώμα και ένα μυαλό που δεν είχαν νιώσει ποτέ ασφαλή από την παιδική ηλικία. Η Becker απαριθμεί τον κατάλογο των δυσμενών παιδικών εμπειριών που υπέστη — ψυχολογική και συναισθηματική κακοποίηση, παραμέληση και ασταθής προσκόλληση σε μη διαθέσιμους άνδρες — και υποστηρίζει ότι το μετατραυματικό στρες που προέκυψε παρήγαγε κάθε σύμπτωμα που οι κλινικοί αργότερα χαρακτήρισαν «δυσφορία φύλου»: διάσπαση, αυτοαπέχθεια, ψυχαναγκαστική ενασχόληση με το σώμα, σεξουαλική σύγχυση, κατάχρηση ουσιών και μια απεγνωσμένη επιθυμία να «γίνει κάποια άλλη». Επειδή κανένας επαγγελματίας δεν την έλεγξε για τραύμα, λέει η Becker, την προώθησαν γρήγορα σε συνταγογράφηση ορμονών με ενημερωμένη συναίνεση και σε χειρουργείο. Θυμάται ότι της έδωσαν τεστοστερόνη «σαν καραμέλα» και ότι έκανε αμφοτερόπλευρη μαστεκτομή χωρίς κανείς να ρωτήσει γιατί μια 20χρονη γυναίκα έδενε το στήθος της ή φαντασιωνόταν ότι ήταν ένας ομοφυλόφιλος άνδρας. Η φαντασίωση, συνειδητοποιεί τώρα, τροφοδοτούνταν από μια ανασφαλή προσκόλληση σε συναισθηματικά απόμακρους άνδρες· το να φαντάζεται τον εαυτό της ως ομοφυλόφιλο άνδρα της επέτρεπε να νιώθει πιο κοντά στις ίδιες τις φιγούρες που την είχαν πληγώσει, ενώ ταυτόχρονα αποσυνδεόταν από ένα γυναικείο σώμα που υπήρξε χώρος απανθρωποποίησης. Όταν τελικά προέκυψε η διάγνωση του PTSD, ολόκληρη η τρανς αφήγηση κατέρρευσε: «Συνειδητοποίησα ότι όλα τα ζητήματα φύλου μου μπορούν να εξηγηθούν από το τραύμα αντί για δυσφορία φύλου», και έκανε αμέσως detransition, ανταλλάσσοντας τις ενέσεις τεστοστερόνης και τους χειρουργικούς ελέγχους με θεραπεία εστιασμένη στο τραύμα. Το επακόλουθο, ωστόσο, έφερε ένα δεύτερο κύμα θλίψης: το να συμφιλιωθεί με τις μη αναστρέψιμες σωματικές αλλαγές, να θρηνήσει τα χαμένα χρόνια που πέρασε μέσα σε μια ταυτότητα που τώρα θεωρεί μηχανισμό αντιμετώπισης, και να επεξεργαστεί το επιπλέον τραύμα του ότι την «επιβεβαίωσαν» σε ιατρικές διαδικασίες που κανείς δεν χρειαζόταν. Η Becker κλείνει προειδοποιώντας ότι το PTSD μπορεί να μιμηθεί νευρολογικά τη δυσφορία φύλου τόσο πιστά που οι κλινικοί να παίρνουν τη διάσπαση, την υπερεπαγρύπνηση και το μίσος για το σώμα για έμφυτη ταυτότητα του αντίθετου φύλου. Προτρέπει το κοινό να «κάνει καλύτερα για τα νεαρά κορίτσια» ελέγχοντας για δυσμενείς παιδικές εμπειρίες, σύνθετο PTSD και τραύματα προσκόλλησης πριν επικυρώσει μηχανικά μια μετάβαση, και προσκαλεί ερωτήσεις για τις πιο σκοτεινές γωνιές της ζωής της μετά τη μετάβαση — ραντεβού μέσω Grindr με μεγαλύτερους άνδρες εθισμένους σε ναρκωτικά, χρήση μεθαμφεταμίνης και τη gay σκηνή chem-sex — εμπειρίες που, όπως λέει, είναι συνηθισμένες ανάμεσα σε τραυματισμένες γυναίκες που έκαναν detransition αλλά παραμένουν σχεδόν εντελώς ανείπωτες.