Διαγνώστηκε με δυσφορία φύλου έπειτα από μία μόνο επίσκεψη
Ένα απόγευμα, ένας κλινικός, ένα προετοιμασμένο σενάριο — και το Medicaid πλήρωσε για να με ευνουχίσουν. Έναν μήνα αργότερα σκεφτόμουν να αυτοκτονήσω. Η μεταμέλεια δεν είναι σπάνια· απλώς είναι θαμμένη κάτω από ιδεολογία και νυστέρια.
Επισκόπηση
Ο Forest Smith αφηγείται πώς μία μόνο επίσκεψη σε κλινική φύλου του Πόρτλαντ στα 20 του τον άφησε χειρουργικά ευνουχισμένο και με εμφυτεύματα στήθους — όλα με το Medicaid — αφού τον καθοδήγησαν στο «τι να πει». Τέσσερα χρόνια μετάβασης με τη στήριξη κοινωνικών υπηρεσιών κατέληξαν σε αυτοκτονική μεταμέλεια, flashbacks PTSD και μια μακρά επιστροφή στην οικογένεια, στη δουλειά και σε θεραπεία υποκατάστασης τεστοστερόνης.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Ο Forest Smith ανιχνεύει τον δρόμο του προς την ταύτιση ως τρανς σε μια παιδική ηλικία που σημαδεύτηκε από την πρώιμη έκθεση σε διαδικτυακό ερωτικό περιεχόμενο στα εννέα, ακολουθούμενη από cross-dressing στα δώδεκα. Μεγαλώνοντας σε θρησκευόμενο σπίτι, λέει ότι αυτές οι εμπειρίες συγχωνεύτηκαν με ντροπή και μυστικότητα, παράγοντας το άγχος που αργότερα θα χαρακτήριζε «δυσφορία φύλου». Στα δεκαέξι παρακολουθούσε σχολικά εργαστήρια «queer theory» που παρουσίαζαν το βιολογικό και το κοινωνικό φύλο ως ρευστά φάσματα, και στο κολέγιο η υποκείμενη ντροπή και η ακαδημαϊκή αποτυχία «ξεχείλισαν» σε πεποίθηση ότι η μετάβαση ήταν η απάντηση. Κατά τη διάρκεια μιας μακράς, θυελλώδους διαδρομής με αυτοκίνητο από το Tennessee στο Oregon άκουσε μια ιστορία του NPR που επιβεβαίωνε τη μετάβαση, την πήρε ως σημάδι και επέστρεψε σπίτι αποφασισμένος να επιδιώξει ιατρική αλλαγή. Στην κλινική TransActive του Portland, ο Forest λέει ότι διαγνώστηκε με δυσφορία φύλου σε μία μόνο επίσκεψη από έναν τρανς ταυτιζόμενο κλινικό, ο οποίος, όπως ισχυρίζεται, τον καθοδήγησε στο «τι θα χρειαστεί να πεις» για να πάρει ορμόνες. Ξεκίνησε οιστρογόνα στα είκοσι, παρά το ότι εξέφρασε επανειλημμένα ανησυχία για τη γονιμότητα και τον διαβεβαίωναν ότι τα αποτελέσματα ήταν αναστρέψιμα. Η θεραπεία, θυμάται, επικεντρωνόταν στο να αποδομήσει τις επιφυλάξεις του αντί να τις διερευνήσει, αποδίδοντας κάθε δυσφορία στην κοινωνική τρανσφοβία και συνταγογραφώντας τον ακτιβισμό ως θεραπεία. Οι υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας παρείχαν δωρεάν ρούχα, προσθετικά στήθη, στέγαση και κοινότητα, δημιουργώντας ό,τι ονομάζει «ένα ολόκληρο βιος που υποστηρίζεται» από προγράμματα ΛΟΑΤΚΙ+. Μετά από τέσσερα χρόνια, γνωστοί που είχαν υποβληθεί σε ευνουχισμό χωρίς πλήρη «εγχείρηση στα κάτω» τον έπεισαν ότι η ορχεκτομή ήταν ένας πιο υγιής, μη δυαδικός δρόμος· οι συζητήσεις για ορμόνες από βότανα σε αναρχικές κατασκηνώσεις κανονικοποίησαν περαιτέρω την ιδέα. Ο Forest τελικά υποβλήθηκε σε ορχεκτομή και σε εμφύτευση στηθικών προθέσεων, που πληρώθηκαν από το Medicaid. Μέσα σε εβδομάδες τον κατέκλυσε αυτοκτονική μεταμέλεια, κι όμως ένιωθε παγιδευμένος από την ιδεολογία που αντιμετωπίζει τη μεταμέλεια ως αναμενόμενο μέρος της τρανς εμπειρίας — «Μετάνιωσα, αλλά δεν μετανόησα», γράφει, δανειζόμενος τη διατύπωση της Jane Austen. Άρχισαν φλασμπάκ και νυχτερινοί τρόμοι· ξυπνούσε «ουρλιάζοντας όχι», ξαναζώντας τη στιγμή του ευνουχισμού. Μόνο μια σοβαρή ασθένεια COVID τον ανάγκασε να επιστρέψει στο πατρικό του, όπου η ιδεολογία «άρχισε να υποχωρεί». Η ακρόαση του podcast Gender: A Wider Lens, η ημερολογιακή γραφή και η φροντίδα των ετοιμοθάνατων παππούδων του έγιναν άγκυρες της επαναανακάλυψης. Αποκαλεί τη θλίψη «ακραία», λέει ότι τώρα καταλαβαίνει το PTSD «όχι επιπόλαια», και ξεκίνησε θεραπεία υποκατάστασης τεστοστερόνης τον Ιανουάριο του 2021· τον Ιούλιο είχε επιστρέψει στη δουλειά και, μήνες αργότερα, αφαίρεσε τα εμφυτεύματα στήθους. Σήμερα ο Forest χειρίζεται μηχανήματα στο ίδιο εργοστάσιο κονσερβοποίησης όπου γνωρίστηκαν οι γονείς του, σπουδάζει τεχνολογία αυτοκινήτου σε κοινοτικό κολέγιο και γράφει ένα Substack και ένα απομνημόνευμα για να αναλύσει «την ψυχολογία του τι με οδήγησε να κάνω μετάβαση». Τονίζει την ευγνωμοσύνη του για τους αποκατεστημένους οικογενειακούς δεσμούς, τη σταθερή δουλειά και ένα σύστημα αξιών που νιώθει ότι χρειάστηκε να ξαναχτίσει από το μηδέν μετά την ιατρική και ιδεολογική παράκαμψη που ξεκίνησε με μία επίσκεψη και μια διάγνωση που δόθηκε σε ένα μόνο απόγευμα.