Πρώην τρανς ζητά από τους γερουσιαστές να μην απαγορεύσουν τη συμβουλευτική που τη βοήθησε να αλλάξει
Έπαιρνα τεστοστερόνη επί 11 χρόνια για να ξεφύγω από την κακοποίηση. Η πραγματική θεραπεία ήρθε μόνο όταν οι σύμβουλοι αντιμετώπισαν το τραύμα μου, όχι το σώμα μου. Η απαγόρευση αυτής της βοήθειας καταδικάζει άλλους στην ίδια μη αναστρέψιμη βλάβη.
Επισκόπηση
Η Kathy Grace Duncan, βιολογικά γυναίκα που έζησε ως άνδρας για 11 χρόνια μετά από παιδική κακοποίηση και παρενόχληση, λέει στη Γερουσία του Καναδά πώς η δυσφορία φύλου που βασιζόταν στο τραύμα την οδήγησε σε ορμόνες και νομική μετάβαση. Αποδίδει στη συμβουλευτική μέσω εκκλησίας — όχι στην ιατρική παρέμβαση — τη θεραπεία των βαθύτερων πληγών και τη δυνατότητα να ζει ειρηνικά ως γυναίκα τα τελευταία 27 χρόνια.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Η Kathy Grace Duncan, απευθυνόμενη στη Γερουσία του Καναδά, συστήνεται ως βιολογικά γυναίκα που, από πριν από την ηλικία των πέντε, ένιωθε ότι είχε «γεννηθεί σε λάθος σώμα» και πίστευε ότι έπρεπε να ήταν αγόρι. Περιγράφει μια παιδική ηλικία σημαδεμένη από δυσφορία φύλου και λαχτάρα να είναι άνδρας, με ρίζες σε ένα δυσλειτουργικό σπίτι όπου ο πατέρας της κακοποιούσε τη μητέρα της. Το να βλέπει τον νεογέννητο αδελφό της να γιορτάζεται όταν ήταν επτά ετών ενίσχυσε την ιδέα ότι τα κορίτσια ήταν «αντικαταστάσιμα» και ότι η αρσενική ταυτότητα ήταν ο δρόμος προς την επιβεβαίωση που λαχταρούσε. Ανάμεσα στα 10 και τα 12 παρενοχλήθηκε σεξουαλικά από μέλος της οικογένειας, εμπειρία που, όπως λέει, «επιβεβαίωσε τα ψέματα ότι οι γυναίκες μισούνταν, ήταν ευάλωτες και αδύναμες». Αποφασισμένη να μην ενσαρκώσει αυτά τα χαρακτηριστικά, άρχισε να παίρνει ανδρικές ορμόνες και να ζει ως άνδρας στα 19, αλλάζοντας νομικά το όνομά της. Παρότι έγινε χριστιανή λίγο μετά τη μετάβαση, η Duncan εξηγεί ότι, ως νέα πιστή, δεν καταλάβαινε ακόμη πώς να ευθυγραμμίσει τη ζωή της με το θέλημα του Θεού. Ζώντας ως άνδρας, βυθίστηκε σε «βαθύ εθισμό στην πορνογραφία» και μπήκε σε μια επώδυνη, δυσλειτουργική σχέση. Το σημείο καμπής ήρθε ένα βράδυ καθ' οδόν προς την πρόβα ορχήστρας στην εκκλησία, όταν, όπως αφηγείται, «ο Κύριος με φώναξε και είπε: “Θα το κάνεις τώρα; Θα το κάνεις τώρα;”». Νιώθοντας ότι δεν είχε «τίποτα να χάσει», απάντησε ναι και αναφέρει ότι ελευθερώθηκε αμέσως από τον εθισμό της στην πορνογραφία. Την ίδια περίοδο βίωσε μια άμεση συνάντηση με τον Ιησού που την έπεισε ότι έπρεπε να επιστρέψει στο να ζει ως η γυναίκα που ο Θεός την είχε δημιουργήσει. Η Duncan αποδίδει στην εκκλησία και σε μια διακονία μαθητείας που ονομάζεται Portland Fellowship την παροχή της συμβουλευτικής και της υποστήριξης που οδήγησαν σε «θεραπεία, αποκατάσταση και μεγάλη ειρήνη». Τονίζει ότι αυτοί οι πόροι αντιμετώπισαν το υποκείμενο τραύμα και όχι απλώς τα συμπτώματα, και τους παρουσιάζει ως διαφορετικούς από τη «θεραπεία μεταστροφής». Προτρέποντας τους γερουσιαστές να ψηφίσουν κατά του Νομοσχεδίου S202, υποστηρίζει ότι η απαγόρευση τέτοιας συμβουλευτικής θα αφαιρούσε την ελπίδα και την επιλογή από ανθρώπους που παλεύουν με σύγχυση φύλου ή ανεπιθύμητη ομοφυλοφιλική έλξη. Κλείνει υπενθυμίζοντας στους νομοθέτες ότι έζησε ως άνδρας για 11 χρόνια και τώρα ζει με το βιολογικό της φύλο εδώ και 27, δηλώνοντας: «Η αλλαγή είναι δυνατή. Το ξέρω γιατί άλλαξα».