Πρώην τρανς εκλιπαρεί την κυβέρνηση να μην απαγορεύσει τη θεραπεία που τον «έσωσε» από την αυτοκτονία (Robert J. Wenman)
Αφού η επέμβαση επαναπροσδιορισμού φύλου τον έφερε στα πρόθυρα της αυτοκτονίας, ο Robert βρήκε θεραπεία στην ποιμαντική φροντίδα. Το νομοσχέδιο S-202 θα φυλάκιζε ακριβώς όσους τον έσωσαν. Αφήστε τους Καναδούς να επιλέξουν βοήθεια, όχι σιωπή.
Επισκόπηση
Ο Robert J. Wenman, που έζησε ως γυναίκα για 18 χρόνια, είπε στους Καναδούς γερουσιαστές ότι η επέμβαση επαναπροσδιορισμού φύλου βάθυνε την κατάθλιψή του και παραλίγο να τον οδηγήσει στην αυτοκτονία. Αποδίδει σε ποιμαντικές συζητήσεις με βάση την πίστη — που απειλούνται πλέον από το νομοσχέδιο S-202 — τη βοήθεια να κάνει detransition και να ανέκτησει την ανδρική του ταυτότητα, και προειδοποιεί ότι το νομοσχέδιο θα ποινικοποιούσε ακριβώς τη στήριξη που έσωσε τη ζωή του.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Ο Robert J. Wenman, ένας άνδρας από τη νοτιοδυτική Οντάριο που έκανε detransition, απευθύνθηκε σε Καναδούς νομοθέτες για να τους προτρέψει να απορρίψουν το Νομοσχέδιο S-202, που θα ποινικοποιούσε τη λεγόμενη «θεραπεία μεταστροφής». Μιλώντας από 18 χρόνια ζωής ως γυναίκα (1994-2012), ο Wenman επιμένει ότι η νομοθεσία, αν ψηφιστεί, θα εμπόδιζε ακριβώς το είδος της βοήθειας με βάση την πίστη που πιστώνει ότι τον έσωσε από την αυτοκτονία. Τονίζει ότι το ταξίδι του δεν ήταν αποτέλεσμα καταναγκασμού από μια μισαλλόδοξη κοινωνία· αντίθετα, αναζήτησε οικειοθελώς μια «θεμελιώδη εκκλησία που πιστεύει στη Βίβλο» αφού οι ιατρικές και ψυχολογικές παρεμβάσεις απέτυχαν να ανακουφίσουν την εντεινόμενη κατάθλιψή του. Ο Wenman αφηγείται ότι υποβλήθηκε σε επέμβαση επαναπροσδιορισμού φύλου το 1997, πιστεύοντας ότι θα έλυνε τον διά βίου συναισθηματικό πόνο και τα αισθήματα κατωτερότητας. Η αρχική ευφορία εξατμίστηκε γρήγορα, αντικαθιστώμενη από «αδιέξοδα συναισθηματικά βάρη» που γίνονταν εντονότερα. Τα αντικαταθλιπτικά και η κοσμική συμβουλευτική αποδείχθηκαν άχρηστα — λέει ότι κατέληξε να εκπαιδεύει τους θεραπευτές — και έφτασε στο σημείο να σκέφτεται τον θάνατο για να ξεφύγει από την αγωνία. Μόνο όταν άρχισε να ερμηνεύει τη δυσφορία του ως «πνευματικό πόλεμο» βίωσε ό,τι περιγράφει ως θεϊκά υποβαλλόμενη αφύπνιση: την αναγνώριση ότι το να ζει ως γυναίκα ήταν «πραγματολογικά ψευδές» και ότι το αρσενικό φύλο γέννησής του ήταν «ευλογία, όχι λάθος». Απορρίπτοντας την ιδέα μιας «θαυματουργής θεραπείας», ο Wenman διατηρεί ωστόσο ότι η ποιμαντική υποστήριξη και ο προσευχητικός αναστοχασμός του επέτρεψαν να διεκδικήσει πίσω το ανδρικό του όνομα και την ταυτότητά του. Τώρα θεωρεί ότι η σύγχυσή του για το φύλο είχε τις ρίζες της σε αδιάγνωστο σύνδρομο Asperger και παιδική κοινωνική αδεξιότητα, και όχι σε έμφυτη τρανς ταυτότητα. Ο Wenman πλαισιώνει λοιπόν το Νομοσχέδιο S-202 ως ένα πολιτικά ορθό μέτρο που θα ποινικοποιούσε τις ποιμαντικές και θεραπευτικές συζητήσεις που ο ίδιος και «πολλοί άλλοι» βρήκαν σωτήριες. Κλείνει απευθύνοντας έκκληση στους γερουσιαστές να «μιλήσουν την αλήθεια με αγάπη και συμπόνια», υποστηρίζοντας ότι οι ευάλωτοι Καναδοί που παλεύουν με ανεπιθύμητη δυσφορία φύλου αξίζουν την ίδια ευκαιρία να διερευνήσουν προοπτικές βασισμένες στην πίστη που, όπως λέει, του έσωσαν τη ζωή.