Πώς ένα άτομο που έκανε detransition βρήκε ειρήνη εκτός ιατρικοποίησης
Στα 19 άνοιξαν ξανά τις πληγές της μαστεκτομής μου για να αφαιρέσουν μολυσμένους θρόμβους αίματος. Έχασα τη δυνατότητα θηλασμού και ίσως να μη συλλάβω ποτέ. Τα παιδιά δεν μπορούν να συναινέσουν στο να ανταλλάξουν τα μελλοντικά τους σώματα — η επιβεβαίωση δεν είναι φροντίδα, είναι βλάβη.
Επισκόπηση
Η Soren Aldaco άρχισε να ταυτίζεται ως τρανς στα 11, της συνταγογραφήθηκε τεστοστερόνη στα 17 από νοσηλεύτρια-ειδικό στην πρώτη επίσκεψη και υποβλήθηκε σε διπλή μαστεκτομή στα 19, η οποία της προκάλεσε απειλητικές για τη ζωή λοιμώξεις, μόνιμη απώλεια θηλασμού και αβέβαιη γονιμότητα. Αφού ένα μάθημα κοινωνιολογίας την έκανε να φανταστεί την 10χρονη αδελφή της να μισεί το σώμα της, έκανε detransition και προειδοποιεί πλέον ότι η αδιαμφισβήτητη «επιβεβαίωση» ενθαρρύνει αντί να βοηθά, και προβλέπει ένα επερχόμενο κύμα ιστοριών μεταμέλειας.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Η Soren Aldaco, τώρα 20 ετών και λίγο πριν τα 21 της γενέθλια, αφηγείται πώς άρχισε να ταυτίζεται ως τρανς στα 11, ξεκίνησε τεστοστερόνη στα 17 και υποβλήθηκε σε διπλή μαστεκτομή στα 19. Μεγαλωμένη από μια στοργική αλλά κουρασμένη ανύπαντρη μητέρα και έναν ανάπηρο πατριό, η Soren ένιωθε σε μεγάλο βαθμό μόνη. Η γνωριμία με τον πατέρα της και τη νέα του οικογένεια στα 15 της έφερε συναισθηματική ανακούφιση· βλέποντας τη δυσφορία της, εκείνοι υιοθέτησαν την αφήγηση «νεκρή κόρη ή ζωντανός γιος» που συνάντησαν στο διαδίκτυο και την πήγαν σε μια τοπική ομάδα υποστήριξης. Εκεί, μια νοσηλεύτρια-ειδικός πρακτικής, της οποίας το ίδιο το παιδί ήταν τρανς, συνταγογράφησε τεστοστερόνη στην πρώτη επίσκεψη, φτάνοντας τελικά να διαχειρίζεται 11 ταυτόχρονα φάρμακα για τη Soren. Η νεανική υποομάδα εστίαζε στο ποιος ήταν «ο επόμενος» για ορμόνες ή χειρουργείο, και η Soren παραδέχεται ότι ένιωθε ανταγωνιστικό φθόνο προς συνομηλίκους που ήδη είχαν πρόσβαση σε αυτά τα βήματα. Η ίδια η επέμβαση έγινε ιατρική και ψυχολογική κρίση. Τον Ιούνιο του 2021 οι χειρουργοί άνοιξαν ξανά τις τομές της στο τμήμα επειγόντων για να εξαγάγουν χειροκίνητα μολυσμένους θρόμβους αίματος, μια δοκιμασία που υπέστη χωρίς επαρκή διαχείριση του πόνου, ενώ οι κλινικοί υποβάθμιζαν τον πόνο της. Για έξι μήνες μετά συνέχισε να ζει ως άνδρας, αλλά ένα μάθημα κοινωνιολογίας στο Austin την εισήγαγε σε θεωρίες διαμόρφωσης της ταυτότητας. Το να φαντάζεται την αγαπημένη της 10χρονη αδελφή να εκφράζει το ίδιο μίσος για το σώμα που κάποτε εξέφραζε η ίδια άνοιξε μια νέα αυτοσυμπόνια. Η Soren άρχισε πρώτα το ιατρικό detransition — η ατροφία του κόλπου και οι ακανόνιστες διακυμάνσεις των ορμονών έκαναν τη συνέχιση ανυπόφορη — και μόνο αργότερα αγκάλιασε μια ιδεολογική στροφή μακριά από την τρανς ταυτότητα. Τώρα αντιμετωπίζει αβέβαιη γονιμότητα και μόνιμη απώλεια ικανοτήτων όπως ο θηλασμός, αποτελέσματα που πιστεύει ότι τα παιδιά δεν μπορούν ουσιαστικά να συναινέσουν να εγκαταλείψουν. Αναλογιζόμενη τις συστημικές αποτυχίες που επέτρεψαν τη μετάβασή της, η Soren υποστηρίζει ότι η αδιαμφισβήτητη «επιβεβαίωση» συχνά ισοδυναμεί με ενίσχυση του προβλήματος και όχι με βοήθεια. Προβλέπει ένα επερχόμενο κύμα ιστοριών μεταμέλειας παρόμοιο με το κίνημα Me-Too και βρίσκει καθημερινή σταθερότητα μέσω της ενσυνειδητότητας: όταν προκύπτουν δυσφορικά ή αγχώδη συναισθήματα, τα πλησιάζει με τη συμπόνια που κάποτε αναζητούσε στην ιατρική μετάβαση, ανακαλύπτοντας ότι η αυτοαποδοχή — όχι η χειρουργική αλλαγή — έφερε επιτέλους την ειρήνη της.