Το αίνιγμα της butch
Μια butch λεσβία εφ' όρου ζωής λέει ότι το σύγχρονο τρανς μονοπάτι θα την είχε οδηγήσει με fast-track σε μαστεκτομή και δια βίου ορμόνες. Δεκαετίες φεμινιστικής στήριξης — όχι η χειρουργική — την άφησαν τελικά να αποφασίσει να κρατήσει το σώμα της. Αφήστε το να σας απασχολήσει.
Επισκόπηση
Η Ajay, μια 60χρονη butch λεσβία, αφηγείται μια παιδική ηλικία εγκατάλειψης, σεξουαλικής επίθεσης και βαθιάς απέχθειας για το σώμα της, που πιστεύει ότι θα την είχε ωθήσει σε ιατρική μετάβαση αν υπήρχε τότε η σημερινή διαδρομή επιβεβαίωσης φύλου. Μόνο δεκαετίες φεμινιστικής στήριξης και θεραπείας τη βοήθησαν να αποφασίσει — ακόμα χωρίς 100% βεβαιότητα — να μην κάνει μαστεκτομή, μια επιλογή που πολλά άτομα που έκαναν detransition τώρα μετανιώνουν.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Η Ajay, τώρα στις αρχές των 60 της, περιγράφει έναν διά βίου αγώνα με τη μη συμμόρφωση προς το φύλο και την απέχθεια προς το σώμα που, στο σημερινό κλίμα, είναι πεπεισμένη ότι θα την είχε οδηγήσει να ταυτιστεί ως τρανς και να επιδιώξει ιατρική μετάβαση. Μεγαλωμένη από την ηλικία των δέκα ημερών από μια θετή μητέρα που ήταν ήδη άρρωστη με καρκίνο και στα μέσα των 40 της, η Ajay στάλθηκε σε οικοτροφείο στα τεσσεράμισι και έμεινε εκεί μέχρι που το έσκασε στα 16. Στις διακοπές υπηρετούσε ως φροντίστρια της μητέρας της, ενώ ο θετός πατέρας της, δικηγόρος του Λονδίνου έντονα εμπλεκόμενος με τους Τέκτονες, ήταν σε μεγάλο βαθμό απών. Από τη μικρότερη ηλικία απέρριπτε τα θηλυκά ρούχα, αρνιόταν να ανταποκρίνεται στο όνομα που της είχαν δώσει, Amanda Jane, επέμενε στα αρχικά «AJ», και αργότερα άλλαξε νομικά το όνομά της σε Ajay. Έβαζε κάλτσες στο παντελόνι της για να φαντάζεται ότι έχει πέος, όχι επειδή πίστευε ότι ήταν αγόρι, αλλά επειδή «δεν ήθελε να είναι θηλυκό». Η εφηβεία ξεκίνησε στα εννέα· απεχθανόταν τα στήθη που αναπτύσσονταν και τα απεχθάνεται ακόμα, αποκαλώντας τα «εξωγήινα πράγματα κολλημένα πάνω μου». Έντονοι έρωτες για μεγαλύτερα κορίτσια στο οικοτροφείο — που οφείλονταν, όπως καταλαβαίνει τώρα, τόσο στον αναδυόμενο λεσβιασμό όσο και στην αναζήτηση μητρικής φιγούρας — ακολουθήθηκαν από σεξουαλικές επιθέσεις: πρώτα στα έξι ή επτά από έναν ιδιοκτήτη εστιατορίου σε διακοπές, έπειτα στα 14 από δύο άνδρες σε μια τοπική βιβλιοθήκη. Αυτές οι εμπειρίες ενίσχυσαν την δυσπιστία της προς τους άνδρες και την αποσύνδεσή της από το σώμα της. Ο αυτοτραυματισμός ξεκίνησε στα 12 ενώ επισκεπτόταν τη βαριά άρρωστη μητέρα της στο νοσοκομείο και συνεχίστηκε για χρόνια. Αφού το έσκασε έζησε στο δρόμο, την φιλοξένησαν θετοί ξαδέλφοι, και έλαβε ομαδική θεραπεία στο Maudsley και στο Tavistock, τότε μια μικρή εξωτερική κλινική και όχι η υπηρεσία εστιασμένη στο φύλο που έγινε αργότερα. Η θεραπεία αφορούσε τη γενική κατάθλιψη και τον αυτοτραυματισμό, όχι τον λεσβιασμό ή τα συναισθήματά της για το φύλο. Η ανακάλυψη της βιολογικής μητέρας της στα 18 και η τελική γνωριμία με την ευρύτερη οικογένειά της στις αρχές των 20 της προσέφεραν κρίσιμη συναισθηματική γείωση. Μια καθοριστική φεμινιστική εκπαίδευση ήρθε μέσω του A Woman's Place στο Hungerford House στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές του 1980, όπου η Ajay συνάντησε «stone butch» λεσβίες πιο αρσενικές από την ίδια και, για πρώτη φορά, ένιωσε ότι βρήκε τη φυλή της. Η φεμινιστική ανάλυση τη βοήθησε να συμφιλιώσει το να είναι θηλυκό με την απόρριψη της θηλυκότητας, αν και ποτέ δεν έλυσε το μίσος της για τα στήθη της ή την δυσφορία της στο να δέχεται σεξουαλική ευχαρίστηση. Ανέλαβε έναν «πατρικό» ρόλο στα 30 της όταν γνώρισε τη σύζυγό της Erica, γινόμενη ο στυλοβάτης του εισοδήματος και πρακτικός φροντιστής των δύο μικρών παιδιών της Erica, σε μια δυναμική που περιγράφει ως «πυρηνική οικογένεια της δεκαετίας του 1950, αλλά με δύο μαμάδες». Σήμερα η Ajay διευθύνει το Beyond Gender, μια διαδικτυακή ομάδα υποστήριξης για άτομα που έκαναν detransition ή μετανιώνουν για την ιατρική μετάβαση. Αναλογιζόμενη τις τρέχουσες τάσεις, λέει ότι αν το σύγχρονο μονοπάτι εύκολης πρόσβασης υπήρχε όταν ήταν νέα, «θα είχε πάει σε αυτόν τον δρόμο χωρίς καμία αμφιβολία». Μόλις τα τελευταία δυο χρόνια αποφάσισε οριστικά κατά της μαστεκτομής, αν και παραμένει «όχι 100% σίγουρη». Πλαισιώνει την ιστορία της ως προειδοποιητικό παράδειγμα: μια butch λεσβία της οποίας η βαθιά σωματική δυσφορία, επιβαρυμένη από πρώιμο τραύμα και κοινωνική απομόνωση, θα μπορούσε εύκολα να είχε ιατρικοποιηθεί αν το σημερινό μοντέλο «επιβεβαίωσης φύλου» ήταν διαθέσιμο.