ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΜΕΤΑΒΑΣΗ: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Cyryl Wilczyński! (αγγλικός ήχος)
Έπρεπε να ζήσω ως γυναίκα για να γίνω επιτέλους άντρας. Αυτό το ταξίδι ήταν η θεραπεία μου. Δοκιμάστε πρώτα την κοινωνική μετάβαση, αλλιώς μπορεί να μην απαλλαγείτε ποτέ από τις αμφιβολίες σας.
Επισκόπηση
Ο Cyryl Wilczyński πέρασε περίπου τρία με τέσσερα χρόνια σε μετάβαση, αφού μετακόμισε από τη Σιβηρία στην Πολωνία στα δεκαοκτώ του, συμπεριλαμβανομένου ενός έτους με ορμόνες και ενεργού LGBT ακτιβισμού, προτού κάνει απομετάβαση και ζήσει ξανά ως άντρας. Σήμερα βλέπει την εμπειρία ως αναγκαία εξερεύνηση που έλυσε τις επίμονες αμφιβολίες του, του δίδαξε ενσυναίσθηση για τις γυναίκες και τον βοήθησε να ξεπεράσει ένα παιδικό τραύμα που συνέδεε την αρρενωπότητα με την κακοποίηση. Παροτρύνει τους νέους που αμφιβάλλουν να δοκιμάσουν πρώτα την κοινωνική μετάβαση χωρίς να βιαστούν σε ιατρικά βήματα, επισημαίνοντας ότι τα άκαμπτα έμφυλα στερεότυπα ωθούν τους ανθρώπους σε περιττή ιατρικοποίηση.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Ο Cyryl Wilczyński μεγάλωσε στη Σιβηρία και λέει ότι θυμάται να βλέπει τον εαυτό του ως κορίτσι από πολύ μικρή ηλικία. Περιτριγυρισμένος κυρίως από γυναίκες, ανέπτυξε την πεποίθηση ότι όλοι οι άντρες ήταν θύτες, αφού ως παιδί είχε γίνει μάρτυρας σημαντικής σεξουαλικής και σωματικής βίας. Στην εφηβεία, όταν άρχισε να νιώθει έλξη για άντρες, κατέληξε ότι θα ήταν ευκολότερο να είναι γυναίκα που έλκεται από άντρες παρά γκέι άντρας, καθώς το δεύτερο παραβίαζε τις ετεροκανονικές προσδοκίες σε μια συντηρητική κουλτούρα που δεν είχε το άνοιγμα που βρήκε αργότερα στην Πολωνία. Στα δεκαοκτώ ή δεκαεννιά του, αφού μετακόμισε στην Πολωνία, ξεκίνησε κοινωνικό transition. Άρχισε να φοράει γυναικεία ρούχα, άλλαξε τις αντωνυμίες του ανάμεσα στους φίλους του στο πανεπιστήμιο στο Słupsk και τελικά αναζήτησε ιατρικό transition. Με οικονομική βοήθεια από το πανεπιστήμιό του, υποβλήθηκε σε ψυχολογικές και ψυχιατρικές αξιολογήσεις στο HAK Therapy Center στο Πόζναν και ξεκίνησε ορμονοθεραπεία, την οποία συνέχισε για ένα χρόνο. Παρατήρησε διακριτικές σωματικές αλλαγές, μεταξύ των οποίων αναδιανομή του λίπους, αλλαγές στο δέρμα και μείωση της τριχοφυΐας στο σώμα και στο πρόσωπο. Την περίοδο αυτή συμμετείχε επίσης στον ΛΟΑΤΚΙ ακτιβισμό και πήρε μέρος σε πορείες, υποστηρίζοντας δημόσια την κοινότητα. Παρότι για κάποιο διάστημα ένιωθε άνετα, οι σκέψεις για detransition επέμεναν σε όλη τη διαδικασία. Ένιωθε όλο και πιο άβολα σε ετεροφυλοφιλικές σχέσεις, όπου ως τρανς γυναίκα ένιωθε υποδεέστερος προς τους άντρες, και ένιωθε ότι η κοινωνική πίεση ήταν μεγαλύτερη από εκείνη που αντιμετωπίζει ένας γκέι άντρας. Καθοριστικός παράγοντας ήταν η συνειδητοποίησή του ότι το χειρουργικό transition θα μπορούσε να σημαίνει απώλεια των σωματικών αισθήσεων που εκτιμούσε ως άντρας, σε συνδυασμό με την αυξανόμενη κατανόηση ότι δεν είναι κάθε άντρας θύτης. Μετά από περίπου τρία με τέσσερα χρόνια ζωής ως γυναίκα, αποφάσισε να κάνει detransition και να επιστρέψει στη ζωή ως άντρας. Σήμερα, ο Cyryl κοιτάζει πίσω στην εμπειρία σε μεγάλο βαθμό θετικά, περιγράφοντάς την ως μια αναγκαία μορφή θεραπείας. Λέει ότι χωρίς να δοκιμάσει το transition, θα είχε παραμείνει παγιδευμένος σε διαρκή αμφιβολία και δεν θα είχε γίνει ο άντρας που είναι τώρα. Η εμπειρία τον δίδαξε βαθιά ενσυναίσθηση για τις γυναίκες και τον εξέθεσε στην παρενόχληση στον δρόμο (catcalling) και σεξουαλικοποίηση. Συμβουλεύει τους νέους που αμφισβητούν την ταυτότητά τους να σκεφτούν να δοκιμάσουν πρώτα κοινωνικό transition, ενδεχομένως χωρίς ιατρική παρέμβαση, και να περιβάλλονται από ανθρώπους που τους αποδέχονται. Εικάζει επίσης ότι χωρίς τους άκαμπτους κοινωνικούς διαχωρισμούς φύλου, το ιατρικό transition ίσως ήταν λιγότερο αναγκαίο για κάποιους. Επικεντρωμένος αυτή τη στιγμή στη θεραπεία από το PTSD, δεν επιδιώκει σχέσεις, αλλά παραμένει ανοιχτός στον έρωτα στο μέλλον, αφού ολοκληρώσει την προσωπική του δουλειά.