Η εμπειρία του άνδρα που έκανε απομετάβαση
Όταν είναι κοινωνικά αποδεκτό να βρίζεις συνέχεια τους άνδρες… τείνουν να αυτοκτονούν… Οι άνδρες προτιμούν να βγουν από την ανδρική ταυτότητα ή να πεθάνουν παρά να υποφέρουν από μισανδρία.
Επισκόπηση
Ο Waffling Willow εξηγεί γιατί οι άνδρες που έκαναν απομετάβαση σχεδόν ποτέ δεν μιλούν δημόσια: οι ριζοσπάστριες και φιλελεύθερες φεμινίστριες τους στιγματίζουν ως «διεστραμμένους», ενώ η τρανς κοινότητα τούς εκφοβίζει ώστε να ξαναταυτιστούν ως γυναίκες, αφήνοντάς τους χωρίς καμία στήριξη. Υποστηρίζει ότι η μισανδρία, τόσο από φεμινίστριες όσο και από τρανς γυναίκες, παρουσιάζει το αρσενικό ως ανεπανόρθωτα κακό, ώστε οι άνδρες που κάνουν απομετάβαση είτε επανέρχονται στη μετάβαση για να ανακτήσουν την αποδοχή είτε αυτοκτονούν.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Στο «The Detransitioned Male Experience», ο Waffling Willow — που αυτοπροσδιορίζεται ως άντρας που έκανε detransition — ξεκινά σημειώνοντας πόσο σπάνια άντρες σαν αυτόν μιλούν δημόσια για το detransition. Λέει ότι οι περισσότεροι άντρες που κάνουν detrans είτε σιωπούν είτε διώχνονται με εκφοβισμό από τις πλατφόρμες, και θέλει να εξηγήσει γιατί. Απαριθμεί πέντε βασικούς λόγους: (1) σε αντίθεση με τις γυναίκες που κάνουν detrans, οι άντρες δεν «παρασύρονται» από ριζοσπάστριες ή φιλελεύθερες φεμινίστριες· (2) η κοινωνία αντιμετωπίζει κάθε επιστροφή στη ζωή ως άντρας ως «επιστροφή στο κακό», ειδικά αν ο άντρας είναι λευκός· (3) οι άντρες δεν έχουν συλλογικά δίκτυα στήριξης· (4) οι ανδρικές ιεραρχίες τιμωρούν τη θηλυπρέπεια· και (5) οι τρανς γυναίκες συχνά νιώθουν ότι δικαιούνται να κατευθύνουν μισανδρία προς τους άντρες που κάνουν detrans. Προειδοποιεί ότι το βίντεο θα προσβάλει τόσο τις τρανς γυναίκες όσο και τις φεμινίστριες, και μετά τονίζει ότι «όχι όλοι» στις δύο ομάδες συμπεριφέρονται έτσι. Ο Willow υποστηρίζει ότι οι ριζοσπάστριες και φιλελεύθερες φεμινίστριες, μαζί με πολλές φωνές που αμφισβητούν την έννοια του φύλου, υποδέχονται τους άντρες που κάνουν detrans με κατηγορίες για αυτογυναικοφιλία και «διαστροφή», διώχνοντάς τους από το διαδίκτυο. Αντίθετα, οι γυναίκες που κάνουν detrans καλωσορίζονται ως «αθώα θύματα της πατριαρχίας» και τους προσφέρεται συναισθηματική και κοινωνική στήριξη. Αυτή η ανισότητα, ισχυρίζεται, πείθει πολλούς θηλυπρεπείς ή αυτοϋποτιμητικούς άντρες ότι το να παραμείνουν — ή να επιστρέψουν σε — μια γυναικεία περσόνα είναι ασφαλέστερο και κοινωνικά πιο επιβραβευμένο. Συνδέει αυτή τη δυναμική με την ευρύτερη πολιτισμική μισανδρία: η τεστοστερόνη παρουσιάζεται ως «βίαιο ναρκωτικό», η αρρενωπότητα εξισώνεται με την εγκληματικότητα και τη θηρευτική συμπεριφορά, και τα αγόρια διδάσκονται να βλέπουν τη δική τους σεξουαλικότητα ως εγγενώς βλαβερή. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η μετάβαση μπορεί να φαίνεται διέξοδος τόσο από τη φεμινιστική καταδίκη όσο και από τον εκφοβισμό των «άλφα» αρσενικών. Στη συνέχεια σκιαγραφεί την «ανδρική ιεραρχία» που αντιλαμβάνεται: αρρενωποί straight άντρες στην κορυφή, ακολουθούμενοι από λιγότερο «μάτσο» straight άντρες, αρρενωπούς γκέι άντρες, θηλυπρεπείς straight άντρες, και τέλος θηλυπρεπείς γκέι άντρες. Ένας άντρας που κάνει detrans και έχει θηλυκοποιήσει το σώμα του με ορμόνες ή χειρουργεία καταλήγει στον απόλυτο πάτο, αντιμετωπίζοντας κοροϊδία από τους κυρίαρχους άντρες και καχυποψία από τις γυναίκες. Ο Willow εισάγει επίσης την έννοια του «transmaxing», κατά την οποία αυτοπροσδιοριζόμενοι incels κάνουν μετάβαση επειδή πιστεύουν ότι ακόμη και μια «άσχημη γυναίκα» έχει καλύτερες σεξουαλικές προοπτικές από έναν «άσχημο άντρα». Μόλις κάποιος υποβληθεί σε γεννητική επέμβαση, το detransition μπορεί να φαίνεται αδύνατο, οδηγώντας είτε σε επαναμετάβαση είτε σε αυτοκτονική απόγνωση. Σε όλη τη διάρκεια τονίζει ότι οι άντρες αποθαρρύνονται από το να δείχνουν ευαλωτότητα, να αγκαλιάζονται ή να δημιουργούν στενούς πλατωνικούς δεσμούς, ενώ το να παρουσιάζεται κανείς ως γυναίκα μπορεί να δώσει πρόσβαση σε σωματική τρυφερότητα και κοινότητα. Τέλος, ο Willow περιγράφει πώς οι ίδιες οι τρανς γυναίκες μερικές φορές επιτίθενται στους άντρες που κάνουν detrans, προβάλλοντας τις δικές τους ανασφάλειες και προσπαθώντας να φιμώσουν ιστορίες που ίσως υπονομεύσουν τις ταυτότητές τους. Τις απεικονίζει ως «αυτομισούσες», μισάνδρες και απελπισμένες να εμποδίσουν τους άντρες που κάνουν detrans από το να τους θυμίζουν τι θα μπορούσαν να γίνουν. Το σωρευτικό αποτέλεσμα, καταλήγει, είναι ότι οι άντρες που κάνουν detrans είτε κάνουν επαναμετάβαση για να ανακτήσουν τη στήριξη της τρανς κοινότητας είτε «αυτοκτονούν», επειδή η κυρίαρχη κουλτούρα δεν προσφέρει εναλλακτικό καταφύγιο. Κλείνει καλώντας τους άντρες που έκαναν detransition σε δύο servers στο Discord που αναφέρονται στην περιγραφή — ένα μικτού φύλου και ένα μόνο για άντρες — ελπίζοντας να προσφέρει την αλληλεγγύη που, όπως λέει, αλλιώς λείπει.