Συνέντευξη πρώην τρανς γυναίκας
Ο Jake βιάστηκε ως νήπιο φορώντας στολές κουταβιού και μικρού κοριτσιού. Χρόνια αργότερα ο ίδιος πόνος επανεμφανίστηκε ως «δυσφορία φύλου». Μετά τις ορμόνες και έναν φίλο, ήρθαν τα flashbacks: έκανε detransition. Η ιατρική μετάβαση μπορεί να είναι επανάληψη τραύματος, όχι φροντίδα.
Επισκόπηση
Ο Jake, 29, αφηγείται πώς επέζησε επί χρόνια βίαιων σεξουαλικών βασανιστηρίων από τον πατέρα του και παιδεραστές συνεργούς, που ξεκίνησαν από τη βρεφική ηλικία. Αφού κατέστειλε τις αναμνήσεις, στράφηκε στην ηρωίνη και το κρακ, και στα 22 δήλωσε τρανς, πιστεύοντας ότι η δυσφορία είχε ρίζες στις στολές και την κακοποίηση που υπέστη. Τα flashbacks κατά τη διάρκεια του σεξ τον ανάγκασαν να αντιμετωπίσει το τραύμα· έκανε detransition, απεξαρτήθηκε και τώρα διοχετεύει τον πόνο του στο μπάσκετ, στη γιόγκα και στον εθελοντισμό σε καταφύγια γυναικών.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Ο Jake, ένας 29χρονος άνδρας από προάστιο του Σικάγου, αφηγείται μια παιδική ηλικία κορεσμένη από ακραία σεξουαλικά βασανιστήρια που του επέβαλε ο πατέρας του — κακοποίηση που ξεκίνησε από τη βρεφική ηλικία και συνεχίστηκε μέχρι περίπου τα οκτώ ή εννέα του χρόνια. Περιγράφει ότι τον βίαζαν, τον ξυλοκοπούσαν και τον ταπείνωναν ενώ ήταν ντυμένος με στολές (κουτάβι, ναυτάκι, κοριτσίστικα ρούχα) για τον πατέρα του και τους παιδόφιλους φίλους του πατέρα, οι οποίοι επίσης ηχογραφούσαν τις επιθέσεις και αργότερα ανάγκαζαν τον τετράχρονο Jake να τις ακούει. Η μητέρα του τελικά ανακάλυψε την κακοποίηση και απείλησε με αστυνομία, κάτι που φαίνεται ότι τερμάτισε την παρενόχληση, αλλά δεν ακολούθησε ποτέ καταδίκη. Οι γονείς του Jake χώρισαν όταν ήταν δώδεκα· παρά το μίσος του για τον πατέρα του, επέλεξε να ζήσει μαζί του επειδή ο άνδρας είχε γίνει επιφανειακά «καλός» και η μητέρα του ήταν ασταθής. Οι μνήμες της κακοποίησης έμειναν θαμμένες μέχρι που ο σωματικός πόνος κατά τη χρήση της τουαλέτας και οι συζητήσεις με φίλες στα τέλη της εφηβείας πυροδότησαν φλασμπάκ. Ως έφηβος ο Jake διέπρεπε στο μπάσκετ, χρησιμοποιώντας το άθλημα για να διοχετεύσει την οργή, αλλά στα δεκαέξι είχε αρχίσει να παίρνει παυσίπονα, ηρωίνη και τελικά κρακ. Πέρασε τα πρώτα του είκοσι στη σκηνή ναρκωτικών της West Side του Σικάγου, κάνοντας «υποτιθέμενες» πωλήσεις και επιβιώνοντας από πολλαπλές υπερδοσολογίες και υποτροπές. Κατά τη διάρκεια αυτής της χαοτικής περιόδου δήλωσε τρανς στην ηλικία περίπου των 22–23, ενώ έβγαινε με έναν νηφάλιο, υποστηρικτικό φίλο. Ο Jake τώρα αποδίδει τη δυσφορία φύλου εν μέρει στις σεξουαλικοποιημένες στολές που του επιβλήθηκαν ως παιδί και σε μια ασυνείδητη προσπάθεια να «κυριαρχήσει» στο τραύμα αναπαράγοντάς το σε σχέσεις ενηλίκων. Όταν τα φλασμπάκ της κακοποίησης έγιναν συντριπτικά — με αποκορύφωμα μια κρίση πανικού και εμετό κατά τη διάρκεια του σεξ — συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν πραγματικά τρανς και σταδιακά έκανε detransition. Παραμένει ευγνώμων στον πρώην φίλο του, του οποίου η υπομονή τον βοήθησε να καθαρίσει και να μείνει καθαρός. Σήμερα, τρία χρόνια χωρίς σκληρά ναρκωτικά (εκτός από περιστασιακή κάνναβη για να καταστέλλει τους εφιάλτες), ο Jake ζει ως άνδρας, κάνει βάρη, παίζει μπάσκετ στις γειτονιές και διαβάζει λαίμαργα. Έχει δοκιμάσει συμβατική θεραπεία αλλά βρήκε μεγαλύτερη ανακούφιση στη γιόγκα, τον διαλογισμό και την εθελοντική εργασία σε καταφύγια γυναικών. Ο θάνατος του «θετού» αδελφού του — που αποκάλυψε λίγο πριν πεθάνει ότι κι αυτός είχε κακοποιηθεί από μέλη της μορμονικής εκκλησίας — εντάθηκε τη θλίψη και την αίσθηση αποστολής του Jake. Φοβάται τη δική του ικανότητα αυτοϋπονόμευσης και ανησυχεί ότι ο ακόμα ελεύθερος πατέρας του ίσως τον εκδικηθεί νομικά ή με άλλο τρόπο, ωστόσο προχωρά σιγά σιγά προς μια συγχώρεση εμπνευσμένη από τον Βουδισμό, που ελπίζει ότι θα τον ελευθερώσει από το διά βίου μίσος.