Οι απλές ερωτήσεις του με ελευθέρωσαν από τη δική μου ταυτότητα. Ευχαριστώ @BillboardChris
18 χρόνια οιστρογόνα από τα 16, έμαθα με τον δύσκολο τρόπο: η ιατρική μετάβαση δεν θεραπεύει το παιδικό τραύμα — το θάβει. Το detransition έσωσε το σώμα και τη ζωή μου.
Επισκόπηση
Ο Airiel D. Salvatore, έπειτα από 18 χρόνια οιστρογόνων από την ηλικία των 16, αποδίδει σε ένα βίντεο δύο ετών των Billboard Chris, James Lindsay και Peter Boghossian τις απλές, ταμπού ερωτήσεις που τον άφησαν επιτέλους να αντιμετωπίσει πώς η παιδική κακοποίηση οδήγησε τη μετάβασή του. Το detransition αποκάλυψε το μακροπρόθεσμο σωματικό και ψυχολογικό κόστος της ιατρικοποίησης του τραύματος, και ελπίζει τώρα να μοιραστεί την ιστορία του για να βοηθήσει άλλους.
Πλήρης Περίληψη Βίντεο
Ο Airiel D. Salvatore, ο άνδρας που μιλά με τον Billboard Chris, πιστώνει ένα διετές βίντεο με τους Chris, James Lindsay και Peter Boghossian στο Portland State University ως τον καταλύτη που τελικά «με έκανε να ανοιχτώ και να αρχίσω να ακούω άλλους ανθρώπους». Ζώντας μέσα σε αυτό που αποκαλεί μονωμένη «φούσκα», ο Airiel δεν είχε ρωτηθεί ποτέ τις απλές, ταμπού ερωτήσεις — όπως «Τι σημαίνει να γεννηθείς σε λάθος σώμα;» — που έθεταν ο Chris και οι συνάδελφοί του. Αυτές οι ερωτήσεις έσπασαν την αδιαμφισβήτητη πεποίθηση ότι «χρειαζόταν να ζει και να περνά ως γυναίκα για να είναι ευτυχισμένος», οδηγώντας τον να κάνει detransition μετά από 18 χρόνια σε ορμόνες αντίθετου φύλου. Ο Airiel ξεκίνησε την ιατρική μετάβαση στα 16 το 2005, μπλοκάροντας την τεστοστερόνη και παίρνοντας οιστρογόνα συνεχώς μέχρι πριν από δύο χρόνια. Επειδή η εφηβεία διακόπηκε τόσο νωρίς, δεν χρειάστηκε ποτέ αποτρίχωση με λέιζερ· τα γένια που φορά τώρα μεγάλωσαν μόνο αφού σταμάτησε τις ορμόνες και το σώμα του ξαναξεκίνησε την ενδογενή παραγωγή τεστοστερόνης. Η σωματική επανεκκίνηση συνέπεσε με μια συναισθηματική: είχε φτάσει σε σημείο εξουθένωσης, κατάθλιψης και άγχους που τον ανάγκασε, για πρώτη φορά, να «ακολουθήσει τον πόνο» αντί να «περνά με το ζόρι» τη ζωή. Σε αυτή την αναστοχαστική κατάσταση, ο Airiel μελέτησε την ανάπτυξη στην πρώιμη παιδική ηλικία και αντιμετώπισε αναμνήσεις γονεϊκής κακοποίησης. Ο πατέρας του, εθισμένος στη μεθαμφεταμίνη, τον χλεύαζε αδιάκοπα με φράσεις όπως «γίνε άντρας» και «θες να γίνεις κοριτσάκι;» ενώ αποσυρόταν απρόβλεπτα. Ο Airiel έμαθε να αποσυνδέεται και άρχισε να επαναλαμβάνει σιωπηλά: «Μακάρι να ήμουν κορίτσι· ίσως δεν θα μου φερόταν έτσι». Με τον καιρό αυτός ο παιδικός μηχανισμός αντιμετώπισης πάγωσε στην πεποίθηση ότι ήταν, πράγματι, θηλυκός. Μόνο αφού άκουσε ξένους να αμφισβητούν την τρανς ιδεολογία συνειδητοποίησε ότι είχε «βάλει [τον πατέρα του] στο κέντρο του κόσμου μου χωρίς καν να το καταλάβω», και μέσα σε μία εβδομάδα διορατικότητας ολόκληρη η ταυτότητά του «άρχισε να ξηλώνεται». Από τότε που έκανε detransition, ο Airiel παλεύει με έναν εθισμό στην κάνναβη που αρχικά τον βοήθησε να αντεπεξέλθει αλλά γρήγορα έγινε εμπόδιο· είναι νηφάλιος από τον Απρίλιο και τώρα θέλει να μιλήσει δημόσια, εμπνευσμένος από το παράδειγμα του Chris. Αναγνωρίζει ότι η βιωμένη εμπειρία του του δίνει μια «υπερδύναμη» που οι επικριτές δύσκολα μπορούν να απορρίψουν, και ελπίζει να δημιουργήσει τα ίδια «κύματα» που κάποτε έφτασαν σε εκείνον.