پزشکان مرا به انجام جراحی وادار کردند
من از واژینوپلاستی بیدار شدم و می‌دانستم که فاجعه‌بار است. پزشکان پشیمانی من را OCD نامیدند. حالا من صحبت می‌کنم تا دیگران بدانند: اگر پشیمان شدید بد نیستید و تنها نیستید.
نمای کلی
ریچی هرون، یک مرد همجنسگرا با OCD شدید درمان نشده، روایت می کند که چگونه متخصصان پزشکی او را در ۳۱ سالگی وادار به واژینوپلاستی کردند که او را با درد مزمن و بدون sensation جنسی رها کرد. پس از پشیمانی فوری از عمل، توسط کلینیک جنسیت مورد گازلایتینگ قرار گرفت — پشیمانی او به عنوان بیماری روانی رد شد — و مرخص شد. اکنون که بازگردانده شده، برای هشدار به دیگران و ارائه حمایت به کسانی که احساس می کنند در دام پشیمانی گرفتار شده اند، سخن می گوید.
خلاصه کامل ویدیو
ریچی هرون با بازگویی لحظه ای که از واژینوپلاستی به هوش آمد شروع می کند و بلافاصله فهمید که «این عمل به فاجعه باریدن انجامیده است». او صحنه پس از عمل را به این صورت توصیف می کند که «انگار یک حیوان آن ناحیه را گاز گرفته است»، گوشت کبود و متورم آنقدر باز شده بود که «در مقطعی به نظر می رسید سه واژن دارم». تنها حسی که اکنون دارد «درد عمیق» است و تمام توانایی ارگاسم را از دست داده است. او می گوید که بارها به کلینیک جنسیت گفت «از این کار پشیمانم، نباید این کار را می کردم»، اما فقط به او گفته شد «نه، تو پشیمان نیستی»، و پشیمانی او به عنوان نشانه ای از OCD از پیش موجود و یک «اختلال شخصیت ناپایدار» تازه تشخیص داده شده بازتعریف شد. پس از یک سال «قرار گرفتن تحت گازلایتینگ»، همزمان با شروع lockdown مرخص شد و احساس کرد «مثل زباله به کناری انداخته شده است». با نگاه به گذشته، ریچی می گوید که هرگز واقعاً احساس نمی کرد «درونش یک زن است». در عوض، او یک مرد همجنسگرای ۲۷ ساله با اختلال وسواس فکری-عملی شدید و درمان نشده، جاذبه همجنس گرایانه سرکوبگرایی که سعی کرده بود با پورن آن را «با دعا از بین ببرد»، و سابقه زندگی آشفته ای شامل طلاق والدین و انزوای اجتماعی بود. او پنج سال «درمان جنسیتی» که دریافت کرده را به عنوان مربیگری ایدئولوژیک توصیف می کند — «آموزشی» در تئوری کوییر که هر ناراحتی را به عنوان «cis-sexism» یا «ترنس هراسی درونی شده» بازمی گرداند. وقتی او در مورد عمل ابراز تردید کرد، به او هشدار داده شد که اگر عمل را نخواهد از کلینیک اخراج می شود، تهدیدی که در زمانی صورت گرفت که او همچنین در حال سوء مصرف مواد بود و به شدت آسیب پذیر. عبارت «تو یک کاندیدای ایده آل برای عمل تغییر جنسیت هستی» آنقدر تکرار شد که به گفته او، شروع به احساس برنده شدن در یک مسابقه کرد. ریچی معتقد است مسیر پزشکی تقریباً بدون هیچ بحث واقع بینانه ای از خطر ارائه شد. او عوارضی را که هرگز در مورد آنها هشدار نداده بودند فهرست می کند — تنگی مجرای ادرار که ادرار کردن را мучиکننده می کند، نکروز، از دست دادن دائمی sensation جنسی — و خاطرنشان می کند که برگه رضایت نامه «به اندازه کافی جزئیات را بیان نمی کند». او همچنین مشاوره سوررئال قبل از عمل را توصیف می کند: جراح به زحمت با او صحبت کرد، پرستار ارشد فقط بررسی کرد که موزدایی را کامل کرده است، و آخرین باری که آناتومی مردانه دست نخورده خود را دید شب قبل از عمل بود وقتی از خود پرسید: «من دارم چه غلطی می کنم؟» او اکنون کل این فرآیند را نوعی «فریبکاری» می داند که از افرادی مانند خودش که برای فرار از بیماری روانی و انزوا مستأصل هستند، سوء استفاده می کند. از زمانی که دو سال و نیم پیش علنی کرده، به ریچی به عنوان «کلاهبردار»، «فاشیست» و «TERF» حمله شده است و می گوید از بازگردانندگان معیارهای غیرممکنی انتظار می رود در حالی که انتقالی‌ها اصلاً لازم نیست پشیمانی را بپذیرند. او تأکید می کند که سخن گفتن جان او را نجات داد و به او هدف می دهد: «فقط می خواهم مردم بدانند که اگر پشیمان شدید، شما آدم بدی نیستید.» او به هر کسی که در نظر دارد عمل کند urg می کند که «لطفی به خودت بکن و این کار را نکن»، و استدلال می کند که شواهد آماری نشان می دهد افکار خودکشی پس از عمل افزایش می یابد نه کاهش. امروز او دوباره به عنوان یک مرد زندگی می کند، در یک رابطه است و معنا را در دادن اجازه به دیگران برای صادق بودن در مورد پشیمانی خودشان پیدا می کند.